Saatler seni uyandirmak icin calar,
Oysa sen coktan uyanmis;
Kahvaltini bir kac gözyasi,
Ve dünden kalma ayrilik kirintilariyla yapmissindir.
Sonra perdeyi aralayip bakarsin;
Sabah, sabah olali böyle bir sabah görmemis,
Ve sen, sen olali böyle bir aciya düsmemissindir.
Yaslarini sildigin ellerin,
Hic kurumayacak gibidir.
Gözlerinse aglamaya coktan alismistir.
Sonra utanarak aynaya bakarsin;
Kendini göremezsin.
Sen aynaya bakarsin ama,
Bakmaz olmustur aynalar sana.
Ayrilikertesi bir sabah.
Ne gelir ki elden ?
Ölüm gibi sen,
Ve sen gibi ayrilikta kader.
-Ayrilikertesi Aksamlar-
Hic dogmayan günesin coktan batmistir.
Sehrin lambalari yanar;
Sen son kibritinle,
Son sigarani yakarsin.
Rüzgar hafiften esmeye baslar.
Yüzün buz gibi olmustur.
Gözlerin yagmur olup sehre yagar.
Sonra utanarak yildizlara bakarsin;
Ama göremezsin.
Sönmüstür yildizlar,
Küsmüslerdir sana.
Yavasca yürümeye baslarsin.
Kimse yoktur sokaklarda.
Bir sarki takilir dudaklarina;
Söyledigini sen bile duymazsin.
Öldügünü sanip, elini kalbine götürürsün.
Kalbin, ayrilik diye bagirir.
Ayrilikertesi bir aksam.
Ne gelir ki elden ?
Ölüm gibi sen,
Ve sen gibi ayrilikta kader.
-Ayrilikertesi Geceler-
Geceler eskisinden cok daha karanliktir.
Sen korkmaya baslarsin.
Attigin her adimda aklina o gelir.
isyan edersin ayriliga.
Sonra kabaninin cebinden,
Burusmus bir resim cikar;
Utanarak bakarsin,
Ama göremezsin
Gözlerinden bir damlka yas düser resme,
Silmek istersin,
Ama silemezsin.
icinden sevmiyorum dersin,
Sonra bagira bagira sevdigini söylersin.
Sarkiniz gelir aklina,
Agzini acip tek kelime edemezsin.
Gece karanliktir
Sessizdir...
Ayrilikertesi bir gece.
Ne gelir ki elden?
Ölüm gibi sen,
Ve sen gibi ayrilikta kader.