Kayıp İlanı

Son güncelleme: 11.08.2008 01:34

BiR-DOST

YASLI ADAM, karakolun üç-bes basamaklik merdivenini birkaç kez dinlenerek çiktiktan sonra, ilk gördügü memura yanasarak:

— Kayip ilâni vermek istiyorum evlâdim, dedi. Ne yapmam gerekiyor?

Polis memuru, her günkü raporlardan birini yaziyordu. Antika bir daktiloyu takirdatip dururken:

— Hallederiz bey amca, dedi. Herhalde torun kayboldu degil mi?

Yasli adam, dudaklari titrerken:

— Annemi on yildan beri görmedim, dedi. Babami da belki en az yirmi yil...

Polis, yazmayi birakip adama döndü. Bu is elbette ki normal degildi. Ihtiyarin, susuzluktan çatlamis bir topragi andiran ve bembeyaz sakallarla çevrelenen yüzü, en az seksen yasinda olduguna delildi. Bu yüzden de elbette ki bunamis, anne ve babasinin öldügünü unutmustu.

Yasli adam, yanindaki pencereden bakarken, parkin orta yerindeki ihlamuru gösterip:

— En vefali dostum bu agaç, dedi. Ayni yasta olmaliyiz herhalde. Ne zaman disari çiksam gölgesinde dinlendim, kokusunu doya doya çektim içime. Ama o da benim gibi kuruyor simdi.

— Peki!.. diye lâfini kesti polis. Yakinlariniz yok mu? Dostunuz, akrabaniz?

—Yakinlarim, simdi çok uzaklarda, dedi adam. Dayim, amcam, teyzem, halam kim varsa orda. Esim de öyle. Sadece iki çocugum hayatta. Onlar da bu ihtiyardan biktilar tabi.

Polis memuru, böyle tuhaf bir olaya ilk defa rastliyordu. Herhalde en çikar yol, bir ilân verir gibi görünüyor olmakti. Zaten bu ihtiyarcik, karakoldan çikar çikmaz her seyi unuturdu. Masadan bir kâgit kalem alarak:

— Peki dedecim, dedi. Sen ne istiyorsan öyle yapalim. "Annem ve babam kayboldu" yaziyoruz degil mi?

Yasli adam, küçük bir çocuk gibi hiçkirirken:

— Yok be evlâdim!.. dedi. Kaybolan benim. Annem ve babam bu ilâni görürlerse, belki beni alirlar yanlarina.

alıntı