Suskunlugum cok seyler söylüyor...
Bu gece...
Ciglik cigliga susuyorum...
Bu gece...
Bu gece bitmek nedir bilmiyor...
Bu gece hüznümü örüyorum...
ilmek ilmek...
Icimde sözcükler birikti...
Bu gece...
Icimde dizeler yigin yigin...
Bu gece...
zifiri karanliktayim...
Son... Son... Son cigliklardayim...
Bu gece...
Kolay degil...
Susmak haykirmak isterken...
Sisli bir gecede...
yolunu kaybetmis gemi gibiyim...
Bu gece...
anilar kovaliyor...
An ve an...
Iste o zor anilardan...
kurtulmak icin...
kendimi derslerime adadim...
Siir yazmanin mecbur olusumun...
Nedenidir bu gece...
Ve kederim ne biliyor musun?....
Nesemi.. sevimcimi.. yasama gücümü yitiriyorum..
zaman zaman..
O mutlu.. umutlu günlerimi ne de cok özlüyorum...
Öylesine bir özlem ki bu.. Sevdiklerim..
özlediklerim..canlarim beni en iyi anliyan..
ve hic birine kavusamıyorum....
Cocuklugumu.. gecmisimi..
eskiye ait herseyimi nasıl özlüyorum biliyor musun?..
Kendim olabilmeyi.. sözümde durmak icin verdigim cabayı..
kendime dürüst olmak icin kendimle olan mücadelemi..
yasamayı özlüyorum..
Zaman geciyor, hayat geciyor..
İnsanın mutlulukları.. heyecanları..
hayatı.. yasadıkları geride kalıyor iki gözüm...
yıllar gectikce daha bir duygusallasıyorum..
Anılarla.. özlemlerle bogusmak beni ayrıca yıpratıyor...
acılara karsı umarsız olmaya calısıyorum ama olmuyor...
Belki bir gün son bulacak ufuklarda solar hüznüm
Simdi ise.. gülmek..
aglamak arası monoton bir hayatın girdabında kaldım....
Oysa ısık umut.. umutsa hayat demektir...
Ben mi o ısıgı yitirdim.. yoksa o ısık mı beni..
bilmiyorum.
Nedense hep gecmise bir özlem duygusu büyüyor icimde...
İste böyle iki gözüm.
Hangi gündeyiz? Bugün ayın kacı? Hangi mevsimdeyiz ?
Bilmiyorum. Bilsem de, benim icin artık hic bir önemi yok..........
Suskunlugumu delicesine haykırmak isterken.. icime attim...
ve öylece sustum. kalakaldım. İcimdeki yangını..
yüregimdeki yarayı.. gözlerimdeki damlayı sorma...
Hasretlere dayayıp basımı.. hüzünle gecip giden günlere..
Yorgun.. yetim ve yaralı.
Gönlümün duvarına kocaman bir sevda resmi cizdim..
Yüregimdeki yangını. gözlerimdeki hicranı sorma iki gözüm...
Acılarımı kimsesizligime yükleyip..uzayıp giden yollara düstüm.
Yorgun.. yetim ve yaralı......
Asık oldum galiba.. yaktım kendimi. Sevgilime Siirler yazmak...
Sarkılar bestelemek..türküler yakmak istiyorum artik...
Kavusmak ise en inanılmaz hayalim......
Sana ihtiyacim var........
İnsanın yeme içme gibi ihtiyaçları olduğu kadar ağlamaya da ihtiyacı vardır
Sakın içine atma,içinden geldiği an boşalt içini
Yüreğine sağlık,içtenliğini kilometrelerce uzaktan hissetmek güzel
Süpersin ellerine o güzel yüregine saglik insan okudukca okuyasi geliyor kelimeler yetersiz kaliyor.............
güzel duygularin icin tskler canim ...........slm ve dua ile...
Bir Cumartesi sabahiydi....
Her zamanki gibi......
Dogmadi o gün günes...
Hüzünlü bir gün oldugunu anlamistim...
Ve simsek cakti umutsuzluk bulutlarima...
Senin gidisine haykiriyordu gökyüzü...
Hiziyla yagan yagmur...
Senin boslugunu doldurmak icin yagiyordu sanki...
Titrek sesler anlatamadi senin gidisini...
Bana...
Oysa senin gidisini anlatiyordu bugulanan gözler...
Dolan ve tasan gözler senin icindi...
O her an gülen yüzün gözlerimin önünde...
Ve sicacik sevgi dolu sözlerin kulaklarimda cinliyor...
Her seyi terkedip ansizin gittin...
Yapayalniz öksüz biraktin...
Hayir kizmadim darilmadim yanlis anlama sakin..
Alin yazisi degismez, feryad figan edilmez...
Sana bu kadar alismisken...
Ve sana daha cok ihtiyacim oldugu bir anda...
Veda etmeden, sessizce gidebilecegini düsünemeyisimin istirabi....
Saf ve engin bir sevgiyle yad edecegim seni
Kabrin Cennet gülleriyle dolsun... ANNECIGIM......
Yüregimi eze eze veda ettim sana...
Dilimin ucunda gidisinin hüzünlü türküsü...
gözlerimdeyse bitmeyen.. bitiremedigim..
Derin bir cizikle kanayan cocuk yanim...
bir yerlerde buz gibi donmus yüregim...
Hepsini harmanladim gidisinde.. yüregimi eze eze...
Veda etmedin bana...
Biliyorum terketmiyordun...
sadece kendini alip gidiyordun...
Kendini..
ruhunu koyup bir gemiye aciliyordun engin denizlere...
Sen sadece kendini götürdügünü zannederken...
benim dünümü ve yarinimi da yüklenmistin omuzlarina...
Nasil cirpindim anlatabilmek icin sana....
Ama kelimelerim yetersiz kaldi...
Gözünün yasini görmedim izin vermedin buna...
Ama aglayan.. hickiran..
seni seviyorum.. diye defalarca haykiran sesimin...
cigligi hic silinmedi...
Kacamadim kendimden...
hafizamin en ayaydinlik yerine astim...
Oysa ben cocuktum o veda gününde...
Ben yalnizligi..
Yitirmenin ne oldugunu ögrenmistim...
Gitmistin.. kendini alip...
Azalir acim diye bekledim yüregimde gidisinin sizisi...
yoklugunu haykiran cigliklarim hic eksilmedi hayatimdan...
Icimdesin..
ANNECIGIM.....
Yüregime gömün beni bugün....
Yoruldum...
Dalgalarin kiyiya vurup..
savurup koynuna aldigi ince bir kum tanesi olmak istiyorum....
Ve bogulmak kendi mavilerimde....
Sularin duruldugu bir denizde oynasan martilari hic izlemedim...
Kayip ilani vermek istiyorum ruhum icin..
Bir tutam umuda muhtac..
Var mi böyle bir ruh etrafinizda sahipsizce dolasan?..
Kayiptir kendisi...
ruhsuz boguluyorum cok ama cok derinlerde...
Gömün.. gömün beni yüregime...
Emanet ediyorum elimde kalan son üc bes..sevincimi...
Tek mirasim bu.. o da yalnizca anlayana....
Gidiyorum kendime...Gömün beni bugün yüregime...
Melankonin tadı öylesi lezzetlidir ki bazen...
Bahar gelmis.. kuslar cıvıl cıvıl.. insanlar kıpır kıpır...
Bir tek sensindir baharda kısın dondurucu sogugunda..
takılıp kalan..rengarenk ciceklere inat...
cünkü bir seyler kayıptır...Kendi icinde..
kendi fırtınalarının.. Güzeldir melankoli..
egerki kendini bulma ugruna yasanıyorsa...
Her günün bir gecesi..
Her gecenin bir sabahı oldugunu biliyorum...
Sonsuzluk bize ait degil...
Acıdan ölecegimi zannettigim gecelerin sabahı oldu....
Hem de hepsinin...Sabaha varmayan hicbir gecem olmadı...
Yüregim Bu sefer dayanmaz dedigim her gecede...
bana inat.. benden habersiz sabaha dayandı.....