İlk Aşkımı,İlk Kavgamı,On Yedi Yaşımı Hatırlamam..Senin "İLK'im" Olduğun Kadar..
En Deli,En Hırçın Yıllarım Olan,Hayata Merhaba Dediğim O Yaşımın,Yirmilik Sancılarımın Bedenimi İnlettiği Acıları Hatırlamam; Seni Kaybettiğim De Verdiği Acı Kadar..
Ve Şimdi..
Belki Yeniden Sevebilme,Ömrümü Ömrüne Adama İhtimalim Olan Hayatımın Bu Anında..
Yani Şimdi,Hemen..
Rüzgarda Savrulan Saçlarımın Esintisi Yüzüne Değince..
Islanan Saçlarımı Dağıtışını Bir Daha Sana Hatırlatınca..
Yağmurun Sildiği Ayak İzlerim,Yeniden Senin Ardından İz Bıraktığında..
Gözlerimin Baktığı Yerde Seni Bulmasına..
İsmimin Senin Dudaklarından Yavaşca Bir Daha Süzülmesine..
Ne Dersin ?
Derdin, Bilirim..
Evet Derdin, Yanımda Olabilseydin..
Islak Saçlarımı Yeniden Dağıtırdın..
Bilirim..
Yeniden Soluk Alışında; İsmim Dökülürdü Dilinden Hece Hece..
Ve Sen Yeniden; HAYATIM Olurdun..
Seni;
Öfkelerimin,Serzenişlerimin Dilime Dolandığı Yerde Asılı Bırakıyorum..
Kollarım Açık,Tebessümüm Yüzüne Yansır Bir Halde..
Kımıldama Sakın..Tam Burada