Duygusal > Bir Kibrit Çaksana İçimdeki Maviliklere Hadi

    Söyler misin
    Yaşamak için nefeslendiğim nedenim misin hala
    Yoksa
    Ölmek için seslendiğim intiharım mı ?

    Senin yaralarını kapayan İstanbul’un
    Tuz oldu benim açıklarıma …
    Yetimliğim büyüdü hep ünlemsiz susuşlarında
    Hiç tanımadığım insanlara açık yaralarımı Gösterebildim belki
    Ve tanıdığım insanların bende açtığı gizli yaralarımı
    Ten rengi cümlelerle boyayabildim …
    Ama yine de
    Geç kalmamak için gözlerine
    Erken yaşanmışlıklarımdan bedelli mazeretler Düştüm ömrüme …
    Beşinci peronda bıraktığın ölü tebessümlerinle mi
    Dönecektim ben bu kente ! …
    Eskiden hep dönmek için gidiyorum derdim
    Şimdi gitmek için gidiyorum diyeceğim …
    Hüznümü ağlatan cümlelerin yazıldığı bu şehirde
    Mutsuzluğumla anılacağım hep biliyorum
    Adım kadar önemli olmayacak belki de
    Sırtımda taşıdığım ceset ! …
    Ya da hiç bilinmeyecek …
    Çığlığıma düşmesin sakın suskuların Ki bilirsin ne çok sustuğumu …
    İnsan hep kendine susarmış derler
    Ben sana susmuştum hep ; sen duymadın …
    Suçu dünyaya atıp
    Lanetler savurduğumda etrafa
    Havada kalan cümlelerimi sahiplenecek kadar Cesursun demek
    Yoksa haksızlığın için mi bu duruşun ! …
    Keşke bu cesaretin Sevgime de meydan okuyabilseydi yüreğinde
    Belki bu kadar yabancısı olmazdık şimdi Nefeslerimizin …

    Bir gün ben de giderim
    Ve kahraman olurum diyorum kendime
    Ya döndüğümde Senin kahramanlığına yenilirsem deyip
    Susuyorum yine kendime …
    Biliyor musun
    Gözlerimdeki kırılgan çocuk bir ağlasa
    Belki bütün bir ömrün yasını tutacak …
    Ki az ağlatmadım ben onuSözLer yazmak için değil ama ;
    Böylesi gülmelerin şerefsizliğinde
    Eğdirmemek için yüreğimi ! …
    Bana en aşk yanlarımdan kırgınsın biliyorum Üstelik yorgun …
    Düştüğüm kaldırımlardaki parke taşları Kadar sahipsizim
    Üstüme devrilen aşkların masum çocuk yüzüyüm Bir başıma …
    Önümde tek bir dönüş var şimdi Gidişlere kapalı …
    Ölüme bir kala vazgeçiyorum Kahraman olmaktan …
    Şehrin dar sokaklarından Kalabalık meydanlarından geçip
    İnsanların yüzlerindeki kaybolmuş umudu
    Onlara hatırlatabilmek adına
    Kötü sözcükLer yazmaya devam ederim belki
    An gelir
    Senin de sarıldığın olur belkiCeketsiz şairliğime kim bilir …
    Belki bir gün sen de kendini görürsün
    Aynaya bakar gibi bakmadığında cümlelerime …
    Haklı sevdaların kahramanından öğrendim ben Utanmadan ağlayabilmeyi …
    Dökülen her damla bir çizik daha koysa da alnıma
    Evet
    Utanmadan ağlayabiliyorum gerçeğime …

    Mavisi silinmiş denizlerden umut bekleme kaptan !
    Diyorsun …
    Ama unutma
    Ben ki denize uzak bir kentin şair suskusuyla
    Bakıyorum sana !
    Sen bunu bilemezsin …
    Bir kibrit çak istersen içimdeki maviliklere
    Gör bak ;
    Denizin rengi bir miymiş umudun rengiyle !…
    Mavisi silinmiş denizlerden umut bekleme kaptan !

    Sen İçindeki Mavi'yi Umudunu Yitirmedikçe Denizler Hep Mavi Kalır..Emeğinize Sağlık..
    Ama yine de
    Geç kalmamak için gözlerine
    Erken yaşanmışlıklarımdan bedelli mazeretler Düştüm ömrüme …



    yüreğine sağlık arkadaşım