Yak bir kibrit yüreğine can bildiğim,
Yak ve aydınlığa kavuşsun içindekiler,
Tutuşsun ve kor olsun
sonumuzu hazırlayan birikintiler,
Karanlığın içinden aydınlık bulalım,
Tüm depremlere inat,
Ayakta kalmayı başaralım,
Her zaman olduğu gibi,
Sahi
Hep böyle yapardık değil mi?
Zaman tüneline girdiğim oluyor bazen,
O kadar çok şey anıyorum ki ayak üstü,
Kimler geliyor aklıma adını dahi anımsayamadığım
Silinmiş, unutulmuş kareler var sanki
Tüm çablarıma rağmen
aklımın bir ucunda unutulmaya yüz tutmuş...
tohumları gönlüme ekerken köklerinin bu kadar kuvvetli ve saglam olacagını düsünmezdim öyle bir sevgi ile büyümüş bu agaç gönlümde kökleri topraktan ayıramadım şiddetle esen rüzgarların gücü bile sadece bir kaç dalı kırmaya yetti onların acısıda coğu zaman geçi verdi yak bir kibrit yuregime can bildigim aydınlıga kavuşsun......guzel tesekurler.