Sözün yine hep asktan yanaysa
sevgilim sen sakla bir kaçagi
belki yorgun ve yaralidir hâlâ
ölüm basmistir son siginagi
Sus ve sadece dinle sessizligi
perdeleri çek isiklari söndür
bir selam bir haber gönderir belki
sesleri hiç duyulmayan dostlar
Bir cigara sar bitlis tütününden
bir çay demle sonra, anisi kalsin
bekle basinda onun sabaha dek
Belki benim sana böyle siginan
yapayalniz ve öylesine yorgun
kimligi duvarlarda kalan bir kaçak