s.a
bugün günlerden parşembe
ve mübarek bir günün akşamında gökyüzünde dolunay var
yüregimin kapılarını açtım ellerimi yukarı kaldırdım
andım sevdiklerimi,dostlarımı ve arkadaşlarımı
kimisine vuslat diledim,kimisine saglık ve sıhhat..
sana yagmuru diledim ıslanasın diye
gönlün serinlesin diye
gözlerinin içi gülsün diye
sanada bir amin kaldı geriye...
Hoşgeldin, sefalar getirdin gönül evime.
Buyur geç her zamanki yerine, sana yüreğimin sıcaklığını almış
bir fincan kahve ikram edeyim. İçine şeker yerine dostluğumu,
süt yerine sohbetimi koyayım.
Neler gördük seninle, neler yaşadık yalnızlığım!
İhanet hırkasını sırtına geçirmiş ne "dost" yüzleri tanıdık.
Bilmedik, bilemedik yalnızlığım, bunu bize öğretmediler.
Duygu simsarlarının elinde, saf duygularımızın,
üç-beş kuruşa satıldığına şahit olmadık mı?
Yüreğimizden her vuruluşumuzda, her kanayışımızda,
insana duyduğumuz sevgiye sarılmadık mı?
Dönüp dönüpte yaramızı kendimiz sarmadık mı?
İnsanların ikinci yüzlerini sonradan öğrenedik mi, acıyla, hüzünle..
Ahh yalnızlığım!
Bilmedik bilemedik bize bunu öğretmediler.
Yüzümüze vuran yalancı bir güneşe açmadık mı
gönlümüzün tüm çiçeklerini.
Oysa bilemedik yalnızlığım, her yalancı baharın ardından,
zemheri bir ayazın geleceğini. Kaç kere vurulduk,
kaç kere ayaza vurduk, üşüdük, titredik, ne boralara ne fırtınalara
verdik yüreğimizi. Kanadık, incindik bin acı sözle,.
Bilmedik, bilemedik..
Bunları bize öğretmediler yalnızlığım
Bunca şeye rağmen gönlümüzdeki filizleri hep Canlı tuttuk,
saldık köklerini filizlerimizin Toprak anaya,.
belki şu an zayıf ve cılız ama direniyor.
Biliyorum bir Gün o da güçlenecek.. Tıpkı yüreğimizdeki küçük,
masum kız gibi, gözleri ufukta, hep ileriye ve umuda yürüyecek.
Bir dilek tut içinden
Öyle bir dilek tut ki;
Temelinde sevgi ve şefkat olsun
Saygı olsun sevgiyi yaşatan
Dostluk olsun ölene dek paylaşılan
Barış olsun sonsuzlukta buluşturan
Aşk da olsun birazcık içini ısıtan
Büyülü bir de bakış olsun sevdayı yansıtan...
Bir dilek tuttum içimden
Serin sularıyla coşkulu bir deniz,
Umut yüklü bir durgunluk,
Alabildiğine mavi, ürpertici ve soğuk...
Söylenmeyen sözlerin ağırlığı, demir balyalar gibi çöktü yüreğime...
Bir yanardağ misali gönül dağım!Hani bazen diyorum ki patlasa bu yanardağ!...
Dökse içindeki her şeyi dışarı!...Boşalsa!...Rahatlasa artık!...
Sonra duruyorum...
Sonra susuyorum...
İçimden çıkan lavların etrafı yangın yerine çevireceğini düşününce kilit vuruyorum dilime....
"Yan!" diyorum içime!...
Sadece sen yan!" Ve "Dayan!" diyorum gönlüme!...
Herkes mutlu olsun!Sen dayan!.."
Dayan be gönlüm!...
Dayan ki , elbet birgün görecektir sevgili arşa yükselen alevlerini...
Dayan ki , elbet bir gün sende açan alev kırmızısı güllerin kokusu yâre ulaşacaktır...
Dayan ki bir gün alevlerin, sevgilinin gözyaşıyla buluşacaktır...
Dayan gönlüm!... Seni de elbet bir anlayan olacaktır!...
Dayan be gönlüm!..İçine akıttığın gözyaşınla bile sitem etme sevgiliye!...
Derdini başına tac et
"Sevgiliden geldi." diye...
Ve dayan , sorma "İçime bu yangını salıp da nereye gitti?" diye!...
Sen sevgine sadık ol, o seni sevmese bile!...
Dayan be gönlüm!...
Bîçâre değilsin Yaradan sana yâr...
Kimsesiz değilsin, yanında
"Kimsesizler kimsesi" var!...
Biliyorum! Sığmazsın hiç bir yere bu sevdayla, dünya sana dar!...
Ama dayan gönlüm!..
Dayan ki her gecenin mutlaka bir sabahı var!...
Dayan be gönlüm!...
İçindeki aleve attığın tohumları gözyaşınla yeşert!
Dayan ki her şey bitecek bir gün, kalmayacak ne gam ne dert!...
Alev kırmızısı güllerden der demet demet...
Bil ki!...
Bil ki Bir Gün Mutlaka Bitecek Bu Hasret!...