YÜKLERİMİZ

Son güncelleme: 17.05.2005 05:13
  • Arkadaşlar umarım beğenirsiniz.Hayat için bir ders bu bence.


    Eski zamanlardi. Yollarin olmadiği zamanlar...
    Demek ki fakirdi bizim gibi coğu kimse ki ayni yuke talip olacak hamallar
    bulmak zor olmuyordu...
    Hamalsan iki şey onemli oluyor senin icin:
    Yuk ve yol...
    Ancak sirtina aldiğin yukle bu mesafeyi aşabilirsen, ucret mevzubahis
    oluyor. Aksi olursa, cereme cekiyorsun!
    Bunu duşunuyordum. Yanimdaki hamalla yola ciktik. İhtiyardi.
    Kendinden buyuk bir yuk almişti. Benim sirtimda ise birkac bavul vardi
    sadece, onunkinin ceyreği... Diyordum ki icimden "Cok gitmeden kivrilirsa
    titreyen bacaklari, yuklenirim sirtindaki yukun yarisini!.." Nitekim, cok
    gecmeden dedi ki: "Mola vakti. Gel biraz dinlenelim!...
    "Ne molasi, dedim ona hayretle. Ben daha terlemedim!.."
    Sozume aldirmadi. Durdu. Coktu. Salarken yukunun ipini "Sen de dinlen hadi"
    dedi. Benim canim sikilmişti bu işe. Genc olduğumu, ondan kuvvetli olduğumu,
    bunun gibi bir bunakla yola cikmamin ne buyuk hata olduğunu duşunuyordum. O
    ihtiyar, bir bacağini azicik uzatmiş halde sessizce dinleniyorken, ben
    huzursuz bir şekilde ayakta dolaniyordum. Bir saat kadar sonra yine durdu,
    oturdu, dinlendi. Ben kizginlikla dolandim etrafinda..
    "Yukunu indirip sen de dinlen", demesine aldirmadim, ona daha cok kizdim..
    Sonra yine durdu. Bana da "dinlenmemi" soyledi yine ama dinlenmedim.
    Yarim saat sonra "dinlenelim mi" diye sordu, aksi aksi başimi salladim...
    Kacinci molasiydi hatirlamiyorum, birden bire dizlerimin baği cozuldu.
    Kafamin icinde ucuşan kara kara sinekler sustu, cokup kaldim.
    Kayiş kolumdan cikti, sirtimdaki bavullar kaydi. Ne kadar zaman gectiğini
    fark etmedim.
    Uyumuştum da uyandim mi, yoksa bayilmiştim da ayildim, anlamadim...
    Baktim kendi kocaman yukunun uzerine benim bavullarimi da bağlamişti.
    Kucuk tasina birazcik su koyup dudağima dayadi, ictim. Sonra koluma
    girerek;"Hadi kalk, dedi. Bana yaslan. Ağir ağir gider ve bir sure sonra
    gene dinleniriz."
    Dediğini yaptim. Omzundan guc aldim, ama asil anlattiklari iyi geldi bana.
    "Ben yillarin hamaliyim, dedi. Nice pehlivan yapili adamlar gordum.
    Coğu, dinlenmek istemediklerinden yukleriyle birlikte kendilerini de toprağa
    serdi sonunda... Yolda gorduğumuz sacilmiş kuru kemiklerin coğu, anlattiğim
    bu insanlara ait... Halbuki bir yuku "taşimak" bizim işimiz, "altinda
    ezilmek" değil!.. Unutma ki bir yuk taşidikca ağirlaşir.
    Dinlenerek sen yukunu hafifletiyorsun! Belki gunun birinde hamalliğin şekli
    değişir. Belki o gunleri ben goremem. Ama sen kavuşursan o zamanlara, aman
    ha, kafanin icinde de sakin yuk taşima... Akşamlari birak ve hafifle...
    Sabah dinlenmiş olarak yeniden tekrar taşirsin yukunu.
    Biziim işimiz, bugunu yarina taşimak, bugunun altinda yok olmak değil. Cunku
    yarinlarda bizi bekleyenler var, taşidiklarimizi bekleyenler var...
#07.05.2005 02:18 0 0 0
  • ÇOK ÖZÜR DİLERİM TEKRAR YAZIYORUM


    Eski zamanlardi. Yollarin olmadiği zamanlar...
    Demek ki fakirdi bizim gibi coğu kimse ki ayni yuke talip olacak hamallar
    bulmak zor olmuyordu...
    Hamalsan iki şey onemli oluyor senin icin:
    Yuk ve yol...
    Ancak sirtina aldiğin yukle bu mesafeyi aşabilirsen, ucret mevzubahis
    oluyor. Aksi olursa, cereme cekiyorsun!
    Bunu duşunuyordum. Yanimdaki hamalla yola ciktik. İhtiyardi.
    Kendinden buyuk bir yuk almişti. Benim sirtimda ise birkac bavul vardi
    sadece, onunkinin ceyreği... Diyordum ki icimden "Cok gitmeden kivrilirsa
    titreyen bacaklari, yuklenirim sirtindaki yukun yarisini!.." Nitekim, cok
    gecmeden dedi ki: "Mola vakti. Gel biraz dinlenelim!...
    "Ne molasi, dedim ona hayretle. Ben daha terlemedim!.."
    Sozume aldirmadi. Durdu. Coktu. Salarken yukunun ipini "Sen de dinlen hadi"
    dedi. Benim canim sikilmişti bu işe. Genc olduğumu, ondan kuvvetli olduğumu,
    bunun gibi bir bunakla yola cikmamin ne buyuk hata olduğunu duşunuyordum. O
    ihtiyar, bir bacağini azicik uzatmiş halde sessizce dinleniyorken, ben
    huzursuz bir şekilde ayakta dolaniyordum. Bir saat kadar sonra yine durdu,
    oturdu, dinlendi. Ben kizginlikla dolandim etrafinda..
    "Yukunu indirip sen de dinlen", demesine aldirmadim, ona daha cok kizdim..
    Sonra yine durdu. Bana da "dinlenmemi" soyledi yine ama dinlenmedim.
    Yarim saat sonra "dinlenelim mi" diye sordu, aksi aksi başimi salladim...
    Kacinci molasiydi hatirlamiyorum, birden bire dizlerimin baği cozuldu.
    Kafamin icinde ucuşan kara kara sinekler sustu, cokup kaldim.
    Kayiş kolumdan cikti, sirtimdaki bavullar kaydi. Ne kadar zaman gectiğini
    fark etmedim.
    Uyumuştum da uyandim mi, yoksa bayilmiştim da ayildim, anlamadim...
    Baktim kendi kocaman yukunun uzerine benim bavullarimi da bağlamişti.
    Kucuk tasina birazcik su koyup dudağima dayadi, ictim. Sonra koluma
    girerek;"Hadi kalk, dedi. Bana yaslan. Ağir ağir gider ve bir sure sonra
    gene dinleniriz."
    Dediğini yaptim. Omzundan guc aldim, ama asil anlattiklari iyi geldi bana.
    "Ben yillarin hamaliyim, dedi. Nice pehlivan yapili adamlar gordum.
    Coğu, dinlenmek istemediklerinden yukleriyle birlikte kendilerini de toprağa
    serdi sonunda... Yolda gorduğumuz sacilmiş kuru kemiklerin coğu, anlattiğim
    bu insanlara ait... Halbuki bir yuku "taşimak" bizim işimiz, "altinda
    ezilmek" değil!.. Unutma ki bir yuk taşidikca ağirlaşir.
    Dinlenerek sen yukunu hafifletiyorsun! Belki gunun birinde hamalliğin şekli
    değişir. Belki o gunleri ben goremem. Ama sen kavuşursan o zamanlara, aman
    ha, kafanin icinde de sakin yuk taşima... Akşamlari birak ve hafifle...
    Sabah dinlenmiş olarak yeniden tekrar taşirsin yukunu.
    Biziim işimiz, bugunu yarina taşimak, bugunun altinda yok olmak değil. Cunku
    yarinlarda bizi bekleyenler var, taşidiklarimizi bekleyenler var
#07.05.2005 02:20 0 0 0
  • çok özür ilkinde yazdıklarımın tamamı çıkmamış sandım.uyku hali işte .sonra tekrar yazdım.bi baktım ki ilkide çıkmış.hepinizden özür dilerim
#07.05.2005 02:21 0 0 0
  • Emeklerin için teşekkürler arkadaşım

    şahsım adına özüre gerek yok
#07.05.2005 10:33 0 0 0
  • Ellerine SaGLıK DoSTuM
#07.05.2005 10:47 0 0 0
  • Biziim işimiz, bugunu yarina taşimak, bugunun altinda yok olmak değil. Cunku
    yarinlarda bizi bekleyenler var, taşidiklarimizi bekleyenler var
    gerçekten güzel teşekkürler
#07.05.2005 11:41 0 0 0
  • alıntı : Kafanın içinde sakın yük taşıma...
    Bence yüklerin en ağır olanı....Güzel bir hikaye, paylaşımın için saol arkadaşım...
#07.05.2005 15:29 0 0 0
  • müthiş bişi bu ellerine yüreğine sağlık arkadaşım
#07.05.2005 16:33 0 0 0
  • Yuregıne Sağlık Arkadasım
#17.05.2005 05:13 0 0 0
  • YÜKLERİMİZ Konusuna Benzer Konular
  • Böyle bir şey olamaz.! Hiç alakalı konu bulamadık.