Dalgalarda boğun beni depremlerde yıkın
Ellerimi bağlayın kör kuyulara atın
İşte bu/yüzden acı çekeyim
bundan az etsin
Bundan haykırayım...
Oturduğum yerde ağlayayım
Acılıyken sebepsiz,sebepsizken acılı
Soğuk rüzgârlı yolları aşayım
Rutûbet kaplanmış odamı nefesimle ısıtayım
Sebebini arıyorum saçmalıklara boğuluyorum
Can simidim patlak simitsiz çırpınıyorum
Saçlarım daha bir dalgalanıyor sonra
Dudaklarım çatlıyor ellerim çizgilere boğuluyor
Sevgim çığlıklara susmuş
Hırçın şiirlerde savuruyor kendini duygular
Atın beni yerden yere çarpın bölün
Kırın beni sonsuz parçalara ayırın
Bundan acı çekeyim
Bundan içim az etsin
Bundan ağlayayım...
Ahşap pencerenin kenarındayım şimdi
Ama hiçbir/şey avutmuyor beni
Dalıyorum uzaklara belki o mis kokulu
Yeşil bahçeye götürür beni
Nerede o mis kokulu yeşil bahçe ?
Sustur şiirlerini şair
Ağlatmasın kalemini gece
Parça/ parça dökülmesin sessiz harfler yüreğine
Haykırışlar dinsin çok geç olmadan
Ah hayat öfken kime
Ne zaman büyüttüm seni avuç içimde
Çocukluğum parmak aralarında benim
Görmekte zorlandığım sancısıyla kıvrandığım
Anne kokusuyla harmanlanmış gülüşleri
Yakalayamıyorum gecelerin siyahında...