1. Ana Sayfa
  2. İslam
  3. Sevginin Adı Sevgi

Sevginin Adı Sevgi

Son güncelleme: 14.11.2009 00:30
Şayeste Şayeste foto
  • kim koymuş çelişkinin adını yaşam diye

    (kim koymuş çelişkinin adını yaşam diye)
    selamsız geçtik tüm köyleri ilk köyde "yukarı ki köyde cenaze var" haberinin ardına düşüp araba soluk soluğa ben soluksuzdumya sigarayı nasıl içerdim sigara üstüne..??..
    güneşi bir çok filmden çıkarıp asmışlardı sanki göğe her ağacın ardında ayrı şekilde her gölgenin ardında daha da beyaz
    hazirandıbu ayda da ölünmez ki zaten demiş ya ozan "HAZİRANDA ÖLMEK ZOR" nasılda ölüp gitmiş...??.
    hazirandıokullar çocuklarını tatile göndermiş kendileri uykuda
    hazirandıtarlalarda insandan karıncalarişçileri kadındanbaşlarında kral karıncadoğaya ters diye geçirdim içimden
    hazirandı ve tenhaydı selamsız geçtiğimiz köyler
    mezarlıklar köy girişlerinde olurçıkışlarında yadamezarlıklar sessizdi ve bu sessizlik korkularımı büyütmekteydi git gidedevasa korkular içimdeben sırılsıklam
    nihayet onun eski çam ormanlarının olduğu tepe gözüktükızarmaya durmuş kirazlar al al ardından mevsimlerin ve yılların rengini çalıp götürdüğü kiremit damlar
    köy nihayetmezarlıkta yeni kazılmış toprak arıyor gözüm korkarak ve her yokta biraz daha ferahlayarak yokyoktu yeni bir mezaraffetmiştim gülümsemelerimisalıvermiştim
    "siz gidin dönüşte beni buradan alırsınız" diye uğurladım arkadaşları...
    köyün en aşağısındaydı evdut ağacının altındaki divan yenilenmiştiüzerinde yeni bir kilim zamanı değildi kara dutun galiba ondan yoktu buradakaratavuklarda yoktuhırsızlar
    duvarlar elden geçmişti taşlarda daha bahar yağmurlarının ağartısı güller daha da bir başka güzeldiellerimi sürterek geçtim ıtır ıtır fesleğenler içindenyerler tertemiz birileri ekmek pişiriyor olmalı kokusu keskin ve güzel
    masa üstünde sürahi geçen yıl bıraktığı yerde sanki kitaplar dağınık biri yarım bırakılmış belli arasında bir kalemaltına çizgiler ve notlar düşülsün diyedir kesin (ben kendimden bilirim)ve sahaftan aldığım kitapları arabada unuttuğumu hatırlıyorum hayıflanarak
    ince ve duru bir "hoş geldiniz"
    utanıyorum izinsiz girmiş gibi"merhaba" diyorum sıkılgan biraz
    "buyurun oturungelir birazdan babam"o kızo siyah beyaz karedekisevgi öğretmenin yanındaki
    "dostum" diyorum bir şeyler açıklamak zorunluluğuylagülümsüyorbiliyorum kokuyor gülümsemesibeklendiğimi bilmenin rahatlığı doluyor içimeilk tanışmamızdan konuşuyoruz köylü kulaklarında yollanılan selamlardankitaplardanşiirlerdenşairlerden ve memleket meseleleri ve eski hızlı yanını dostumun ve tabi ki küskün yanınıgöçleri göçlere ekledilerimiz ortak yanımız birde görüşümüz
    "bu iğde ağacını ziyarete geliyorum aslında her yıl"iğde ağacı yaşlı bir yana eğik"annem ekmişti bunu" susuyor ardından nefes alımları yavaşlıyorderinleşiyordurgun akan sulara benzetiyorum susuyorum atlasam boğulacakmışım gibi korkuyorum konuşmayaderin bir iç çekişin ardından acı bir gülümsemesigaraya uzanıyor eli"çocuklarımı salladım bu iğde ağacındabize yetişmedisallandık ama o sallayamadı" gözlerimiz yaşarıyor sigara dumanında buluyoruz bahaneyi
    öğretmenmiş budaeşi de öğretmeneşi haziranları uğurlayıp gelirmiş buraya çocuklar bu yıl babalarıyla geleceklermiş bu acele edermiş her yılki gibi iğde ağacı koymuş hasretinin adını aslında aşık gibi babasına biraz bir anne aşkıçocuğunu yalnız koymanın burukluğu bununda iki çocuğu varmış bir kız bir oğlansol memesine kayıyor gözüm istemedenihanet edermi buna da buda sevgi öğretmen gibiannesi gibi..............................
    sormaya utandım"eşin gözlerine bakmaya korkuyor mu" diyebunun da gözleri uçurumaşık olduğum öğretmenim geliyor aklıma ilk aşkımyüzüm kızarıyorbaşımı öne eğiyorum elleri tebeşir kokar mı bununda ??
    "kim gelmiş" diye sesleniyor gülerek ve ş harfini uzatarak uzatabildiğinceellerinde bir demet hardallabu gün keyifli dostum"hardal salatası yapacağım sanazeytin yağlıbol limonlu balık geldi bu sabahrakımızda var"gülüşüyoruz
    hoş geldin i arada kaynattı derken utandırıyor benigüneşten daha sıcak bir hoş geldin kucaklaşarak
    çay geliyor masaya
    "ÇAY DEMLEME DEMEDİMMİ BEN SANA
    KAÇIRDIN ADANIN BÜTÜN TAVŞANLARINI
    GÖZLERİM NE KADAR ISSIZ BAKSANA"
    can yüceldiyoruz ikimiz bir ağızdansözleşmiş gibi ve bakıp bir birimize devam ediyoruz gülüşmelere
    çay gerçekten çok güzelçayı pek içmemem çayı sevmememden deyil aslında her pişen çayı beğenmememden belki de elden ele değişiyor çayın tavı tadı ve demikabalık olacak ama bir çay daha isteyeceğim benbelki bir dahatavşan kanı derler yatadını bilmem ama rengi o renk ve berrak
    kitap listesini uzatıyorum hepsinin yanı işaretlenmişfazladan birkaç kitap eklemişim listeyearabada kaldığını dönüşte verebileceğimi söylüyorumzaten aranıyormuş fark ettirmeden bizeparası diyor kızmak geliyor içimden"keşke her kes kitap okusa bende getirsem"çocukluk yıllarımdaki musa dan bahsediyorum ona yazları dağlardan kar getirip satarak parasıyla köy çocuklarına kitap götüren musahikayesini anlatıyorum kısaca parayı reddettiğimi anlatmak istiyorum aslındaanlaşıyoruz
    dostum kalkıyor müsaade isteyerekhissediyorum az sonra masaya konacak şeyleri"babam içkisini kendi elleriyle hazırlar" diyor düşüncelerimi aralayarakbalıklar zaten fırındaymış kiremitler dolusu gelirken burnumu sızlatan ekmekte o fırında pişmiş olmalı hardal haşlamak kolay
    acıkmışız dabir kedi çiçeğin dibindeki yerini çoktan almış arada bir sırt üstü debelenip keyif yapıyor güneşe karşıbizim kadar aç değil anlaşılan
    masa hazırlanıyor fesleğenler ekiliyor balıkların üzerineve üzüm olarak yola çıkan imbiklerden süzülenyol üstü geçerken bir yerlerden biraz anason alan su rakı olarak boşalıyor bardaklara yolculuğunun sonuna gelmiştirşerefelerle uğurluyoruz son yolculuğuna yudum yudumbaşımızı ağrıtacak yok oluşu içimizi yakacak sabaha karşılarda biliyoruzşerefeçın çınlarında bardaklarınarada bir demlenmek iyi geliyor aslında aşırıya kaçmadan çakır etmek keyifleri ve türkülerin yanına türküleri katmak yavaş sesle sıkılarak birazda
    hafiften bir müzikbir kerkük türküsü
    " HÜSEYNİKTEN ÇIKTIM ŞEHER YOLUNA
    CAN AĞRISI TESİR ETTİ KOLUMA
    YARADANIM MERHAMET ET KULUNA
    YAZIK OLDU YAZIK BU GENÇ ÖMRÜME" Ahmet KAYA söylüyor
    "yazık oldu çocuğa"diyorsuskunsadece bakışlarımızla onaylıyoruzsigara dumanını çekip ciğerlerimize
    ölüm geliyor aklımakimseye yakışmayan ve her zaman erken olan
    yukarı ki köylerin birinde bir cenaze olduğunubirazda korktuğumu (özürler dileyerek) sadece ölümü dostuma yakıştıramadığımdandiyorumhüzün bulaşıyor tebessümlere"yaşam bu"diyorhaklı
    ama ben sevindiğimi söylüyorum dostumun değil de bir başkasının öldüğünebiraz acı katarak salıyoruz gülüşlerimizi
    ben sevinirken dostumun yaşadığınabir başkası dostunu kaybetmenin üzüntüsünü yaşıyor ölesiye
    çelişki bu
    KİM KOYMUŞ ÇELİŞKİNİN ADINI YAŞAM DİYE

    asi & mavi
    feridun
#14.11.2009 00:30 0 0 0