Güneş Yanımda Olsa Bile Sensiz Karanlıktayım

Son güncelleme: 21.11.2009 14:13
  • ''Güneş yanımda olsa bile sensiz Karanlıktayım..''

    Zamanın eski çağlarında buluğ dönemlerimde duymuştum bu cümleyi..
    Ve Çok gülmüştüm neyli nedensiz..
    Anlamsızdı ve anlamsız cevaplara cenin olan sorular diziliverdi,
    Güneş nasılda bir insanın yanında olabilirdi
    O biri nasıl karanlıkta kalabilirdi ki?
    Güneş sadece bana ait olabilirmiydi
    Yalnızca beni ısıtan ve beni aydınlatan
    Varsa bir parça ekmeğim içmeye suyum benimle birlikte yiyip içermiydi..
    Benliğim sorularımla meşgulken fatihim orta çağımı açmış ve yeni çağıma girmiştim
    Artık buluğ dönemlerimden çıkmıştım her şey farklı ve her şey daha ürkütücü geliyordu
    Ben büyüdükçe insanlar yaşlanıyor, ben büyüdükçe zaman kendini tanıtıyordu..


    Hayatım bir dramadan alıntı iken
    Biri çıkıp geldi,
    Zaman durdu
    Papatya uçarı bir zakkum gibiydi dokunduğu yer O kokuyordu
    Hayatın bütün yaşamsal kavramları onunla birleşti
    Her nefesin başı ve sonu gibiydi aslında hayatın vermiş olduğu bir hediyeydi..
    Göz kapaklarım reaksiyonunu süre getirirken o vardı kirpiklerimde..

    O kimdi?
    Güneş yanımda olsa bile sensiz Karanlıktayım.. Cümlesine eş değermiydi?
    Hayır O Güneşin ta kendisiydi Işığın özü sıcaklığın çekiciliğiydi..

    O öyledi..
    O öylemiş..
    O aslında O değilmiş..

    Gitti.
    Bir milat öncesi kalıntı gibi bırakıverdi..
    Sukut-u Hayat Kabus-u Hayal oluverdi..


    Güldüğüm bu cümle beni egale etmişti



    ''Güneş yanımda olsa bile sensiz Karanlıktayım..''

    alintidir .
#21.11.2009 14:13 0 0 0