Anne Ben Büyüdümmü
Son güncelleme:
-
Anne Ben Büyüdümmü - Zeynep Elgörmüş - Yaşam - Yaşam Hikayeleri
Her gün iş dönüşü başı önünde adımlarını sayar gibi gözleri ayaklarında evinin yolunu tutmuştu yine son birkaç yıl zaten yorgun bedenini dahada yormuştu...sokağına geldi köşeyi döndü,herzamanki gibi,başını yerden kaldırdı ve o altı katlı binaya gözünü dikti ...daha 22 yaşındaydı aslında hayalleri vardı gerçi son bir yıldır hayalde kuramaz olmuştu,iyice içine kapanmıştı,eşe dosta verdiği bir selamı da kesmişti.bir an silkindi binanın önündeki büyük kalabalık dikkatini çekti!erkekler toplanmıştı,yoğun bir gürültü geliyordu,telaşla adımlarını hızlandırdı ayak sesleriyle kalp atışlarıalabildiğine hızlanmıştı evin önüne geldi akrabaları kapıda karşıladı kollarından tutup iskemleye oturttu.
_sakin ol oğlum sakin ol...
_su getiriiiin
_vah zavallı vah pekte mahzundu...
_kendini kasma evladım,
bütün bu söylenenler kafasında uğulduyordu,çığlık atmak istedi ama sesi çıkmıyordu,kendini zorladı,kıpkırmızı yüzünü insanlara çevirdi
-tamam ben iyiyim,ama neler oluyor,lütfen biri bana birşey söylesin
mahallenin ak sakallı yaşlı amcası dizlerinin üzerine çöküp;
_evladım sizin evde,ocaktaki tüpte kaçaklık varmış,
_annem annemmi?
_sakin ol yavrum
söyleyin hamza amca anneme birşeymi olmuş?
_annen hastaydı biliyorsun,tüm ilaçlarını içmiş sersemlemiş yatmış herhal gazın kokusunu anlayamamış...
taşlaşmıştı sanki yüreği,başını önüne eğip sesi çıkmadan ağlıyordu geçen sene bu zamanlar çalışırken inşaattan düşüp hayatını kaybeden babası,ardından başarılı okul hayatının bitişi kardeşlerinin ve evin maddi manevi yükünün küçücük omuzlarına binişi ve şimdi annesinin gidişi...
_bilal..bilal oğlum
_evladım sen ailenin reisisin topla kendini
hayır annem gidemez annem gidemez ben onsuz başedemem
_evladım takdiriilahi
_hamza amca bir doktora gitsek,belki ölmemiştir hı
_...
_hamza amca veysel abi,hı ahmed amca murat konuşsanıza ...
doğruldu kollarından tuttular bırakın bırakın beni annemi hastaneye götüreyim bırakın
_bilal yapma
_bilal evladım
kimi kendini ağlamamaya zorlarken arada elleri gözlerine gidiyor,kimi bilali umursamadan bağıra bağıra ağlıyor,kimi arkasını dönüp yere çömelmiş hıçkırıklarına engel olamıyordu,peki ya bilal bir an ağlamayı kesti iki kaşının arasında bir çizgi belirdi sanki aklına birşey gelmişti..!
_hamza amca hüseyinle bünyamin nerde?
-onları naciye teyzen götürdü
ayağa kalktı kollarından tuttular
_tamam bırakın annemi görecem iyiyim tamam
merdivenleri çıkarken ayakları geri geri gidiyordu nihayet evin kapısına geldi içerde kadınlar bağırıp çağırıyorlardı kimseleride yoktu hani komşular toplanmıştıkapıda öylece dikiliyordu kadınlar bilali görünce sesleri kesildi pür dikkat ona bakıyorlardı sanki ölen annesi değilde bilal di bembeyazdı eşikten adımını attı gözler üzerindeydi cenaze evi sessizliğe bürünmüştü yada bilal hiçbirşey duymuyordu,annesinin odasına yöneldi eşiğe asımını attığı an değşete kapıldı! bu yerde beyazlara bürünmüş göğsünde bıçakla yatan annesimi?beyaz dudaklarıyla inanmam!dedi koşarak yüzünü açtı bembeyaz bir yüz dahada bir güzelleşmiş sanki gözleri hafif aralık belliki bilalini beklemiş...
gözlerinden akan yaşa engel olamıyordu titreyen ellerini annesinin yüzüne sürdü,gözleri kapanmıştı.
_bilal oğlum yapma
_bilaal kardeşlerini düşün
onlar nasıl kurtulmuş?
ikiside top oynama gitmişler,allah onları sana bağaşladı...
öyle
_Annenin gözü arkada kalmasın,topla kendini
_doğru,tükenmemeliyim buna hakkım yok,sahip olduğum son iki varlık için...
Zeynep Elgörmüş