Askere Yazılan Mektuplar
Son güncelleme:
-
Askere Yazılan Mektuplar - Bir Şehidin Annesine Son Mektubu
Merhaba Anne
Bugün içimde tanım koyamadığım duygu var. Birazdan operasyona çıkacağız anneciğim, oldukça hızlı yazmalıyım. Doğrusunu söylemek gerekirse içimde o kadar çok yazacak şey varken içimi kelimelere dökemiyorum. Dökmekte istemiyorum. İçimdeki duygularımı anlatırsam yine dayanamayıp ağlarsın diye korkuyorum, bu kadar zorluğa rağmen gülümsemen tek tesellim oysa anneciğim.
Dağlar da canım elimde gezmem değil beni üzen senin hasretin anne. Askere giderken yaktığın kına hala elimde, elime baktığım her seferinde seni hatırlıyorum doğrusu hatırımdan hiç çıkmıyorsun ama elime bakınca yanımda olduğun hissine kapılıp yüzümde ufak bir tebessüm oluşuyor. Şimdi hatırlıyorum da seni ne kadar çok üzdüm anneciğim ama sen bana hiç kızmadın, kızamadın Küçüğüm diye sevişini , saçımı okşamak istediğinde utangaç bir tavırla yanından kaçtığımı düşünüp anılarımı canlandırıyor ve özlüyorum. Biliyor musun anne arkadaşımın annesi çok hastaymış ve ona arkadaşımdan başka bakacak kimsesi de yokmuş. Arkadaşım annesinin yanına gitmek için komutanlardan gözyaşlarıyla birlikte izin istedi, komutanlar izin vermedi. O firar etmeyi kafasına koymuştu. Onu çok iyi anlıyordum anne çok iyi. Bana firar edeceğini ama memleketine gitmek için parası olmadığını söyledi. Ben de sana hediye almak için biriktirdim parayı ve senin bana hediye ettiğin altın kolyeyi ona verdim. Çok sevindi ve öyle mutlu oldu ki bunu anlatamıyorum. Gece nöbetin de silahı ve silahın üzerine bir not bırakıp firar etmiş. Nota da şunları yazmış:
"Komutanım, komutanlarım izin istememe rağmen izin vermediniz. Sizden sadece 3 gün istiyorum. Gelince cezam neyse razıyım. Biliyorum üç güne üç ay fazladan askerlik yapacağım ve belki de hapis yatacağım. İnanın komutanım şuan benim umrumda bile değil bunlar.Annemi göreyim ondan sonra cezam neyse razıyım. Sizleri zor durumda bıraktığım için özür diliyorum
İşte bu sözleri okuyunca öyle duygulandım ki anne. Komutanlarla birlikte tüm birlik hıçkıra hıçkıra ağladık. Aklıma sen geldin anne. Aynı şey senin başına gelse eminim bende aynısını yapardım. Arkadışıma ne olduğunu merak ediyorsundur anne unutmadan onu da söyleyim. 3 gün sonra tekrar birliğe dönüp teslim oldu. Benim yanıma gelip teşekkür etti ve annesinin son anına benim sayemde yetiştiğini söyledi. Annesi ölmüştü anne. Yine dayanamayıp ağladım. Bu günlerde çok sulu göz oldum hatta şuan bu mektubu yazarken de gözüm de yine damlalar var. Son anda annesini görmesi ve annesinin son sözünü duyması az da olsa içinde ki acıyı dindirdirmişti. Annesinin son sözü "beni görmeye geleceğini biliyordum seni seviyorum oğlum " olmuş
Anne komutan çağırıyor daha yazacak çok şeyim olmasına rağmen maalesef gitmeliyim annem. Mektubun başında söylemiş olduğum içimde tanım koyamadığım duygu var diyerek küçük bir yalan söylemiştim anneciğim. Aslında içimdeki duygunun tanımını biliyorum, bu sana yazdığım son mektup olacak gibi bir his var içimde
Yasin Başaran
Madalya
Beyşehir Haziran 1974
Bir ayağı alçıya alınan oğlunu, dikkatli bir şekilde, berber dükkânının önündeki iskemleye oturttu babası. Ayağındaki ağrıyı yüreğinde taşıyor belli etmiyordu çocuk.
Baba, oğlunun ayağını asker oyunu sırasında nasıl incittiğini, saçlarını kestiği arkadaşına anlatıyordu.
Çocuk, olsun dedi içinden, askerlerde yaralanıyor. Hatta ölüyorlardı bile gerçek savaşlarda. Ayağına bakarak, bir an kendini savaşdan dönmüş, yaralı bir askermiş gibi düşündü. Gururlandı. Her zaman yaptığı gibi büyüyünce asker olma hayallerine kaptırdı kendini.
Yaşlı ve bir ayağı aksayan ayakkabı boyacısı geldi dükkâna. ''Geçmiş olsun'' diye seslendi çocuğa. Çocuk hayallerini bölen yaşlı boyacıya baktı.''Sağ ol Amca'' dedi. Çocuğun bakışları yaşlı boyacının göğsündeki madalyaya takıldı. Özenerek baktı.
Babasının sesi duyuldu.''Hoş geldin Koreli''
''Hoş bulduk, boyanacak ayakkabı var mı Şükrü? ''
''Olur mu Koreli? Ben sana hiç ayakkabı boyatır mıyım? Sen otur. Ben sana bir çay ısmarlayayım soluklan biraz.''
Yaşlı boyacı Türk Bayrağı yapıştırdığı boya sandığını özenle duvar kenarına bırakıp, çocuğun yanındaki iskemleye oturdu. Sağ göğsündeki madalyayı düzelterek.
''Ayağına ne oldu kuzu'' Diye seslendi çocuğa. ''Askerlik oyunu oynarken düştüm Amca. Yakandaki madalya ne madalyası?''
''Kore Savaşında ayağımdan yaralandım. Gazi oldum. Gazilik Madalyası. Bak, sende askerlik oynarken yaralanmışsın, gazi olmuşsun. ''
''Evet, büyüyünce bende asker olacağım amca.''
Çocuk, yaşlı adamın ellerini gördü. Tırnaklarının içleri kahverengi ve siyah karışımı boya ile dolmuş, parmakları ayakkabı boyasıyla kirlenmişti.
Safça sordu.
''Gazi olduktan sonra ayakkabı boyacısı mı olunuyor amca.''
Yaşlı adam gülümsedi.
''Hayır kuzu. Sadece gördüğün bu ihtiyar boyacı, göğsümde gördüğün şu madalyanın sahibi Mehmetçiği kimseye muhtaç etmemek için çalışıyor. Hepsi bu.''
Ali Akın