Sakin aglama sen bebegim
Gözlerinden yas akip yanaklarindan süzülmesin
Yüreginde aci hissetme, korkma dokunmasin kimse sana
Ben varim bebegim yaninda
Belki bedenim yok ama ruhum hep yaninda
Üzülme inciltmesin kimse seni
Kosacaksin sonsuzluga haykiracaksin belki
Bu ayrilik neden diye unutma herkes bir gün ölür
Kader de gec animsa beni
Ben olmasamda yaninda mutlu olacaksin
Söz ver söz ver bana
Ben yokken yeniden ögreneceksin yürümeyi kosmayi konusmayi
Yeniden baslayacaksin hayata ve simsiki sarilacaksin
Bazen hatiralar gelecek aklina
Aglayacaksin belki sessiz sessiz
Ama basaracaksin unutmayi ögreneceksin bensiz yasamayi