j'ai quitté mon pays, j'ai quitté ma maison
ma vie, ma triste vie se traîne sans raison
j'ai quitté mon soleil, j'ai quitté ma mer bleue
leurs souvenirs se reveillent bien après mon adieu
soleil, soleil de mon pays perdu
des villes blanches que j'aimais,
des filles que j'ai jadis connu
j'ai quitté une amie, je vois encore ses yeux
ses yeux mouillés de pluie, de la pluie de l'adieu
je revois son sourire si près de mon visage
ıl faisait resplendir les soirs de mon village
mais du bord du bateau qui m'éloignait du quai
une chaîne dans l'eau a claqué comme un fou
j'ai longtemps regardé ses yeux bleus qui fuillaient
la mer les a noyé dans le flot du regret
günesimi terkettim, terkettim mavi denizimi
hatiralari uyaniyor veda edisimden çok sonra
günes, kaybolan ülkemin günesi
sevdigim beyaz sehirler
bir zamanlar tanidigim kizlar
bir arkadasi terkettim, hala görürüm gözlerini
yagmurdan, veda yagmurundan islanan gözlerini,
gülüsünü tekrar görüyorum yüzüme bu kadar yakin
isildatirdi köyümün aksamlarini
ama beni limandan uzaklastiran geminin güvertesinden bir zincir çilgin gibi singirdadi suda
uzun süre bakakaldim gittikçe uzaklasan mavi gözlerine
deniz silip atti onlari pismanligin dalgasinda