Karanlığı delik deşik değil artık hiçbir kentin,gözümde...
Bıçkın yıldızlarla yamalı aşklar yaşayan
Geceler örtmüyor uykularımı..
Zaptı mümkünsüz sevdamı
Bir kalemin ucunda tüketmiyorum hiç;
yabancılığınla yakılmışken sol iç cebim...
Ben sana yazarken sen kendine yazıyorsun;
''Bir insanın gülüşünü çaldın sen nasıl gülebiliyorsun
Diye bağırıyor içimdeki ses,
Ve bu ses senin yeniden güldüğünü görene dek susmayacak''
Diyorsun...
İçindeki sesleri çoğalan bir kadın
Ancak susmazsa yaşayabilir,
Konuşmaksa susulanlara geç kalmaktır aslında,diyebiliyorum
Gün geceye taşırken telaşını
Papatya gülüşlerin kan kokuyor artık
Ve Yüzündeki bütün baharları hak etmeden yaşıyorsun.