Handikap

Son güncelleme:
  • Handikap - Gülay Bulut

    mevsimler ölür ellerimde
    avuçlarım mezar taşı
    sessiz cenaze törenleri
    öksüz çocuklar ağlak
    bulut baskını yüzlerinde
    fırtına öncesi telaşı

    noimage

    akşam saati
    tüm kentin silüeti yüzümde
    yorgun,bitap
    dizleri dermansız
    yıkılır üzerime

    deniz kokusunu yitirir
    maviye çalarken gece
    bir başına kız kulesi
    bıkkın, feri sönmüş deniz feneri
    ağlar ışıklarım kimsesiz lambalar altında
    bilir misin ki?

    İ s t a n b u l
    ey acısı içinde saklı şehir
    sür yüzüne boyalarını
    Fatih'ten beri kanıksarım sanrılarını
    geceler buğday sularına
    geceler üzüm testilerine emanet


    /tütün kokar nefesim
    ciğerim katran karası/


    Eros her zamankinden ateşli, çırılçıplak
    ey İstanbul bin bir kocaya fazla gelen
    aşksız sevişmelerin fahişesi
    ağlamaklı kent
    dök bulutlarını
    kaldır ölülerini artık
    okundu okunacak ezan
    bak Afrodit gözleriyle kametler getirmekte

    ve çırpınmakta gökyüzü
    orta yerinden yarılır gece
    güneşle bir avazda gün doğar
    sabah telaşında mahmur kumrular
    secdeye varır arınmış ruhlar


    içimden ilk tren kalkar
    sırtında hayat yüklü yolcular
    efkar alır hüzün boşaltır her istasyon
    hasret kavuşamayan raylarda derin sızı

    bir varmış bir yokmuş masallarına inat
    bir varmış
    hiç yok-muş
    hayat
    ...


    Gülay Bulut
0 0 0