"Her gidene yarın birgün döner deme dönmez...
Bekleyişlere yüklemişsin aşkını bekleme, o yarın hiç gelmez...
Sen kendinden Sorumlusun aşkta;
o benim için ne yaptı denmez...
Aşk kıymet bilirde tek kalbine konacağı insanı bilmez...!!
Ayrılığın ebe olduğu bir saklambaç oyununda metanetle saklıyordum mutluluğu koynumda. Derken bir oyun bozan hüzün çıkageldi, hatırlıyorum birkaç kadeh ölümden önce; 'mutluluk sobe!' diye bağırmıştı ebe...//Dedde.
İnsan kadife bir hatıradan başka nedir ki? Geçmiş: üstümüzü
her gece onunla örttüğümüz... uykuların derininde kor
yankılarına düşer gibi olduğumuz ve sonra unuttuğumuz.
Dağın doruğu ile dağın derini arasındaki mesafeden başka nedir
ki insan: derininde kor tutmuş haller, doruğunda ıssızlık bilgisi...
Güne ait sesler çoğaldığında hatıranın kendisi de kokusu da
bilgisi de silikleşecek...
Ve, insan
sabahın nemi kadar sessiz olmayı isteyecek.
Hüzün sana teslim kalbe inen bir ince yara!
Gidiyor musun ey hazan dilinde yok elveda?
Gitme desem kalacak mısın acep şeb-i yelda
Ne olur gitme deme bana ey Sessiz Vaveyla!..