1. Ana Sayfa
  2. Duygusal
  3. Sevgiyle Doyurdular, Şefkatle Yoğurdular

Sevgiyle Doyurdular, Şefkatle Yoğurdular

Son güncelleme: 03.04.2010 20:34
1sidelya 1sidelya foto
  • noimage

    "Ne bir eksik ne bir fazla" demedim, onlar birbirinin ruh ikizidirler!

    Arsız bir dünyada oburların nefisleri, öz benlikleri, yalayıp yuttuğu bu yaşamda,
    özünü bir yerde bırakıp sadece kalbini gezdirenlerin arasında

    En az hasarla hayata tutunabildiysem, Tutunanlardan olabildiysem, bunun
    mimarı Annem ve Babamdır

    Zira hayatta "Tutunamayanlar" dan olmakta vardı!

    Altyapı olmadan sağlam bir bina inşa etmek yok olmaya yol açabilecek,
    istenmeyen tehlikenin habercisidir, anlayana

    İlk aldığım öğüt: Hayatı sen yaşa! Hayatın seni yaşamasına müsade edersen,
    rüzgârın önündeki kuru yaprak gibi savrulursun binbir yana.

    Annem-Babam sadece seçenek sundular, sadece alternatif yollar çıkardılar
    önüme, hangi yoldan gidersem ne gibi zorluklarla karşılaşacağımı anlattılar.
    Önüme barikat kurmadılar, tehlikeyi gösterdiler, beni bilinçli takip ettiler,
    gittiğim yoldaki engelleri bana farkettirmeden kaldırmayı denediler. Yollarımı
    açık bıraktılar.„Hata yapacaksın ki doğruyu bulabilesin ama dikkat et, bazı
    kusurlu yapılan hataların telafisi olmuyor; dikkat et, hayatının hatası olmasın!"
    dediler.

    Bıraktılar, mücadele etmeyi öğrendim hayatla.
    Mücadele ruhunu aşıladılar, arzu ettiğim tüm başarılar kendiliğinden gelmeye
    başladı, sadece başarı mı? Hayatın dışarıdan seyredilen bir fanus içerisinde
    olmadığını öğrendim.

    Zaman kısırlığını yaşatmadılar, ciddi randevuları ertelediler, değerli olduğumu
    hissettirdiler, sevgiden mahrum etmediler. Sevgiyle donandım

    Annemden Babamdan korkmadım, onları çok sevdiğim için üzmemeye özen
    gösterdim, dikkatli oldum, örneğin akşam yemeğinde masadaki yerimi hiç
    boş bırakmadım. Bu evde yaşıyorsam, bu evin ilke, nizam, görgü kurallarının
    bilincinde olmalıydım. Oldumda

    Annem babamın sevgisini saygıyla besledi, bende babama sonsuz saygı
    duydum; Babam annemi örnek gösterdi, bende annemi örnek aldım: Hayatımın
    kılavuzu yaptım

    „Çalışmadan başarıyı, sevmeden sevilmeyi, mutlu etmeden mutlu olmayı
    beklemek adil olmaz", „Küçük ya da büyük, her hayal kırıklığı, her acı bir
    fırsattır, yeni bir başlangıçtır" dediler, "Yaşamdan yeni bir şeyler öğrenebilmek
    için. Güneşin hem doğuşunu, hem batışını seyret, bil çok kısa olduğunu
    hayatın, hep vermek için ya da hep almak için kısıtlıdır zamanın, uğruna bir
    ömür harcayacak soruların olsun, yanıtları aramak için; çok bilmiş görünme,
    hiçbir şey bilmeden!", "Onuruna dokunma, dokundurma! Onurun korusun seni!
    Onurunla onura üye ol yasadığın süre, inleyen birine sus deme" dediler.

    İlk aşkım Babam, ilk öğretmenim Annem oldu!

    İyi ki varsınız, sevgiyle yoğurdunuz, kültür bahçenizin bitkileriyle doyurdunuz,
    manevi olarak hiç aç kalmadım.

    Yarınlarım için maddi birikim yapmadılar

    "Ne kadar yaşayacağımız belli mi, o gün bugünkü kadar belki ihtiyacın
    olmayabilir" deyip eksiklerimi tamamladılar „Ölümünü bekleyen Anne-Baba
    olmaktansa, yaşamımız için duaya laik kılalım kendimizi."

    Günü gelmişti

    Yarından sonra uzun bir ayrılık alacaktık zamandan.
    Annem biraz gergin, babama çatıyor, babamın susmanın dışında başka
    bir seçeneği yok, mutluluklarının sırrı bu olduğuna inanmışlardı. Eşlerden biri
    susmalıydı, kadın ya da erkek, bunu zaman tespit ederdi, evliliğe aday gençlere
    tavsiyeleri bu tarzda olurdu.

    Bu sabah susma sırası babamdaydı: „Nedim kendini ihmal ediyorsun, gözlük
    numaranda yükseldi sanırım, bir kaç aydır kitabıda çok yakından okuyorsun,
    radyoyu epey bir sesli dinliyorsun, Berrak burada unuttun mu yoksa?
    Duymamıştır gerçi, küçük hanımın uykusu ağırdır. Alınganlık yapma sakın
    hayatım, bu sitemim seni benimsediğimdendir, kefaretini beraber ödüyoruz
    biliyorsun. Sen benim herşeyimsin, biliyorsun değil mi, Nedim? Neediiim..?"
    Babamda çıt yoktu, annem yumuşamıştı, babam "Yine küçük kız şımardı" diye
    gülümseyerek mırıldandı. O sabah dayanamayıp sordum: „Söylesene baba,
    nedir evlilikte mutluluğun sırrı? Size baktıkça mutluluğun formülünü bulmuş
    gibisiniz." Şefkatli ses tonuyla: „Menekşe gözlüm" dedi, "Biz mutluluğun
    formülünü sonradan bulmadık, biz zamanla kendi mutluluğumuzun formülünü
    yarattık, otuz beş yıldır benim „Herşeyim" var, Annen benim herşeyim, sevgilim,
    ruh eşim, hayat yoldaşım. Bundan değerli ve daha önemli hayatta ne olabilir ki?
    Zamandan hiç yolcusu yokmuş gibi aldık yol, iki kişilik yaşadık aşkı, sevdayı, hayatı!"

    Bu aşkın ürünü olduğum için çok şanslıyım!

    Size uzun bir ömür diliyorum.
    Önce Allaha, sonra birbirinize emanet ediyorum!
    Dünümde vardınız,
    Bugünümde,
    Yarınlarımın gecelerinde bir yıldız gibi daima olacaksınız!

    İYİKİ VARSINIZ

    KAYIP YALDIZ
#03.04.2010 20:34 0 0 0