Lacivert yalnızlığını giyinmiş denizin esintisinde yüzümü rüzgara dönmüş, bir resimde düşlüyorum kendimi. Ben burada aldatıldım, mevsimlerim burada kirletildi.. Sözlerime zincir, yüreğime kelepçe burada vuruldu.. Ben burada giyindim peşimi bir silüet gibi yıllarca bırakmayan hüznü, burada öldüm gecelerden bir gece kana, kine, neftrete bürünmüş ellerde.. Hoyrat gecelerden geçip üstüme alacakaranlık gibi çöken günlere uzun sessizlikler içinde burada yürüdüm. Ben burada vazgeçtim hayata karışmaktan..
Artık kimsesizim sevgili, artık sensizim...
Bir kıyı kasabası ıssızlığına bürünmüş kentte yağmurla ağırlaşan kanatların ezgisinde yüzümü yollara vermiş, bir resimde düşlüyorum kendimi. Ben burada azaldım, yıldızlarımın ışığı burada söndürüldü.. Gözlerime mil burada çekildi, prangalara burada vuruldu hasretim.. Ben burada yitirdim ebruli hanımeli kokan bahçelerin büyüsünde yeşeren aşkı, burada çalındı kanatlarım yalanlardan bir yalan bıçak gibi saplanırken gökyüzüne... Karanlık korkuları hüznünü saklayamayan bir ıslık gibi delip unutulmuş sürgünlerde kendimle hesaplaşmaya burada başladım. Ben burada sevdim seni sevgili burada sevdim, peçetelere yazdığın mısralar boyunca..
Artık sensizim sevgili, kimsesizim..
Hüzünlü devrim şarkıları söyleyen bir kadının sahne aldığı köhne bir barda ellerim ellerine tutsak, bir resimde düşlüyorum kendimi..
Ellerim burada güzelleşti, ellerimi burada sevdim sevgili... Ben burada yitirdim seni ve burada düştü ellerim sevginin peşine bir akşam bitimi suya değince.. Ben burada yarattım binlerce kişi arasından ikimizi. O koyu hasreti yüreğimin gölgeli bir özlemi burada duydu o anda sislenen gözlerimde. Ben burada hüzünlendim iki martı kanadında yorgun. Ve burada unutuldum vakit ne vakit, burada yitirdim sevincini son beklemelerin.. İçimde bin hasret çığlığı, dudaklarımda hasret kokulu soluklar uzun korkular burada çöreklendi gözlerime.
Ah sevgili artık kimsesizim ,sensizim....
Sen burada girdin düşlerime yeniden gizlice, ben burada aradım bir zamanların arzusunu gözlerinde. Burada takıldı yüreğim bir kuş kanadına. Ne yıldızlar kaldı sayacak ne gecelere zincirlenen yalnızlığım. Çok mu geçti aradan, çok geçmiş gibi mi geliyor, bilmiyorum. On yıl mı? On ay mı? Eylüldü aklımda kalan..
Şimdi neredesin ah sevgili, şimdi kimdesin ?
Sanki bir rüzgar olmuşum, rüzgar desem değil kurşundan. Sanki bir yol olmuşum, yol desem değil kumlardan. Böyle bir zamanı o geçmişin hatırına yaşadığım bir resimde düşlüyorum kendimi.... Gelip içimde duruyorsun ansızın bir şarkıda mesela. Ben burada sustum sevgili, burada karıştı günlerim akşama.. Bu yitik şehirde bir gece apansız yoruldum, yağar ki sokaklar ıslandım. Kaldı ki kayboldum, eksildim, bölündüm. Ve gömüldüm kumlara iyice..
Şimdi yorgun bir vaktin ortasındayım sevgili.. Yorgunum!.. .. Yorgunum sevgili, artık sevdan için bile yorgunum.......