Dədə Şəmşirin bədii yaradıcılığında: gəraylılarında, qoşmalarında, təcnislərində, divanilərində, müxəmməslərində adı ismət-qeyrət mücəssiməsi ilə çəkilən Güllü xanım əslində Kəlbəcərin Seyidlər kəndindəndir. Sonralar atası Seyid Həsən ailəsi ilə birlikdə köçüb Ağdaban kəndində sakinləşib. Dədə Şəmşir Güllü xanımla 1927-ci ildə xoşbəxt ailə qurmuşdur.
Onlar 53 il ömür-gün yoldaşı olmuşlar.Ustad Şəmşir Güllü xanıma ailədə: "Güllərbəzən", "Nazlı gəlin", "Gülgülüm", "Süsən gülüm", "Sərvi sənubərim" - deyə müraciət edərmiş. Güllü xanım 20 il Şəmşirsiz keçirdiyi günlərini 2000-ci ilin 18 martında başa vurub, dünyasını dəyişdi.
Deyirlər, ərlə-arvadın torpağı bir yerdən götürülür. Doğrudan da Dədə Şəmşir ilə Güllü xanımı tanıyanlar onların mənalı ömür-gün sürdükləri 53 il haqqında ürəkdolusu söhbət açırlar. Dədə Şəmşirin övladlarından seçmədiyi, həmişə, hər an ustadın dizinin kündəsini kəsən istedadlı şair Məmməd Aslan "Yüz ilin başıdı..." yazısında deyir:
" - Dədə Şəmşir, örün doxsan ilinin doqquz gününü bu xəstəxanada keçirirsən, burada arvada salam-səfa məktublarından özgə nə yazmısan?
Bir qalın dəftəri belədən-belə varaqlayır.
- Əlliyə yaxın cinaslı bayatı yazmışam - özünəməxsus şirin bir qaqqanaq çəkir.- Bunun da çoxusu güllü nənənindir.."
Güllü xanım haqqında Dədənin poetik duyumundan bəzi töhfələr:
Sən uzun ömrünü yaşa, yaxşıdı,
Vəsməni çək qələm-qaşa, yaxşıdı.
İz qarın üstündə qoşa yaxşıdı,
Təkcəmi salırsaniz innən belə.
Yaxud
O işvəli ceyran, o nəcib pəri,
Şəmşiri eyləyib dəli, sərsəri.
Nəğməsilə bağlamışam dəftəri,
Vəsfi qalsın bu cahanda Güllərin.
Biz ümumi tanışlıq üçün Güllü xanımın poetik portretindən verdiyimiz öyüm-deyimlərlə hələlik kifayətlənirik. Əminik ki, qədirbilən ortaq Türk dünyasının poeziya, saz-aşıqsevərləri Dədə Şəmşirin ədəbi irsini bundan sonra özlərinin stolüstü kitabına çevirəcəklər.