büyürken kaybettiklerimiz
Son güncelleme:
-
hatırlarmısınız eskıden askerde olna abilerimize mektuplar yazardık....
aşık oldugumuz kıza veya arkege ilanı aşk için bir kagıda mektup yazmayı seçerdık!!!
babalarınıza ve annelerinize sorsanız belkı hala mektuplarını saklamaktadırlar
vaybee ne güzedldi o günler deyilmi
pekı saizin hatırladıklarınız varmı büyürken kaybettikleriniz
lisedeyken okulun son gününde veya son haftaasında herkesin einde bir hatıra defteri oluyordu.. sevmedigimiz kışılerı bile özlicegimizi düşündügümzden onlarada bir sayfa ayırdık ...işin en komıgı ise bütün yazıların başı aynıydı
kalbin kadar temız olan bu sayfayı bana ayırdıgın için teşekkür ederim...........
ama şimdi herkes birbirinin msn adrssini alıyor....!!
teknolojinin kazandırdıkları aşikarda birde teknoloji ile kaybettiklerimiz vardı
mahalle aralarında top oynamalarımız vardı şimdi bakıyorumda mahalle aralarda top oynayan çocuklarımızın yerini internet cafeler almış
alışkanlıklarımızı saymakla bitmeyecegi gibi birde ne oldugunu bilmeden evimizin baş köşesine koyduklarımız var ençok vakıt ayırdıklarımız ve en çok sevdiklerimiz arasında yerlerini aldılar oysakı bizim raflarımızda üstü tozlanmış kuranı kerimlerimiz var
ceşme başında sokakgın köşesindeki muhabbetimiz var
bakkal amca ile atışmalarımız var
biz varız
-
konuyu derin duygular bölümünden , bu bölüme aldım
güzel şeylerden bahsetmişsin , bende yazayım birazdan
-
dün hislerimiz vardı sadece ama sadece bize ait olan düşüncelerimiz
ama bugün kopyalama-yapıştır becerimiz var
-
sek sek oyunlarımız,yakan topumuz,misketimiz,kör ebemiz
bazen bende çocukluğumu düşünür ve çok özlerim o günleri evet fatih arkadaşımında dediği gibi teknoloji şimdiki çocukları avucunun içine almış durumda metin2 king falan filan konuşuyorlar hayallerini geliştirecek hiçbirşey yok hazırcılığa alışıyorlar birileri bi oyunlar çıkarmış onların içinde kayboluyorlar.Ben tam zamanında çocuk olmuşum diye şükrediyorum şimdiki zamanda çocuk olmak asla istemezdim.Akşam geç saatlere kadar arkadaşlarla top oynamak,sabah erken saatte uyanıp sokakta evcilik oynamak için arkadaşlarımın gelmesini heycanla beklemek.....
Ve mektup...çook eski zamanda mı kaldı gerçekten şimdi tekrar mektup yazsak ne yazabiliriz ki... o analamlı cümleleri gerçekten kurabilirmiyiz yeniden.Ve kırtasiyelerde tozlu raflara kaldırılan tebrik kartlarına yeniden can katabilecekmiyiz...
-
eskıden amacsız ama mutlu bir birliktelik vardı
gelecekten çok şey bekler ama sermayasiz yaşardık
şimdi sermayemiz varda baglayacagımız bir fikrimiz yok
-
Kaybettiklerimden birisi,
Eskiden 'korkardık' ,
Daha heycan yüklü idi hayat denilen..
Şimdi uyuştu bazı şeyler, bağışıklıklar kuvvetlendi..
Daha fazla cesuruz fln...
Bu hiç güzel değil ...
-
Büyüdükçe umutlarımızı kaybettik..
Güzel bir söz vardır:
Keşke hep çocuk kalsaydık ve en büyük acıyı dizlerimizdeki yaralar sansaydık..
-
Güveni kaybettik, canımız acıdığında ağlama yetimizi kaybettik sanki güçlü görünmek çok önemliymiş gibi, değer vermeyi yitirdik
Gerçek aşkları kaybettik, dostlukları kaybetttik
Rose'nin dediği gibi masumiyetimizi kaybettik..
- Her kesi severdik, her kese guvenirdik.Toz pembeydi hayat. Tek engelim kucukluk,tek derdim buyumekdi. Heyecan vardi , duygular, asklar, sevgiler,dostluklar bile daha gercek saf, katkisizdi . Buyuyunce her kesden farkli olacagimi sanirdim . Buyuyunce robotlasiyormus insan. Once guvenini kayb ediyorsun. Sonra askini .O kadar cok bir birine benzeyen insanlar goruyorsunki hic kimseyi gozunde buyutemiyorsun.basitlesiyorsun .Guluslerin bile sahtelesiyor .Gitdikce gunahlar artiyot ve yalanci tebessumlerle, suskunlukla, sanki kendini sakliyor insan .yalniz oldugunu fark ediyorsun .Sebebsiz, cikarsiz ask , guven, dostluk kalmiyor .Gok yuzunun rengini, ciceklerin kokusunu unutuyorsun. sanki zamani doldurmak icin yasiyorsun.Ama sadece bir tek sey kaliyor deyismeyen umut ama o da zamanla yaslaniyor . Resimlerde en cok bakislarinin deyisdiyini fark ediyorsun .Buyurken bence her sene kendinden kayb ediyor insan. kendini kandirmaya basliyor ve saire ve saire
-
insanlığımızı kaybettik
küçükken aklımızdaki o masumane düşünceleri büyürken kaybettik
güven kaybettik
ve her şeyden önemlisi affetme yeteneğimizi kaybettik
-
kandil günlerinde insanlar mahalle aralarında bişiler dagıtırlardı çocuk öoluga
galiba inanclarımızıda kaybediyoruz