Tutunmak nasıl zor bazen
Etrafında onca dal varken üstelik.
Kimseye dokunamadan , anlatamadan ,
Ağlayamadan üstelik ,
Yaşamak ne zor bazen.
Gözlerimde bir buğu..
Kırılmış bir keman gibi ağlıyor gece ellerimde sessizce.
Sözlerimde zıpkın sesi vurduğu yeri yırtan.
Hem de nasıl kanırtarak çıkarılan sözler ,
Nerelere konacağını bilemeyen
İçimde bir kız var durmadan sözlerini bağlayan.
Yanan bir şehir gibi çaresiz
Dizlerine karnına çekmiş ,dünyayı seyretmiş.
Sevdasını toprak gibi ruhuna serpmiş.
Tutunmak nasıl zor bazen
İçinde bir sürü ölü aşk
Tekrar yaşamayı
Beklerken üstelik,
Nereye konsa
Yurtsuz dendiği bir dünyaya
Tutunmak nasıl zor.
Yaşam hakkını
Rus ruletinden ödünç alan bir bedeni
Diriltmek sesinin ayinlerinde
Ve bir kurban vermek için
Kaç hayata kıydığını hesaplayan parmaklar
Ne çok el istiyor kendine.
Kanlı bir törene
Can vermek
Belki sadece ellerinde sevmek yaşamı
Ölmek bile zor bazen
Kuşatmışken sahipsiz bir tapınağı.
Ama bugünlerde
Daha iyi yazıyorum.
Daha çok sevemediğim için
Daha çok dokunamadığım
Ve hiç ruhuma dokundurtmadığım için seni
Ne senin gücün var dalları kurmaya
Ne benim cesaretim var dalları tutmaya
Bir kırık dal
Yolunu buluyor suyun izinden
Kırılıyor yüreğim
En ince yerinden.