eskiden dostum sandığım kişiyle paylaşırdım ama ii bi kazık yedikten sonra yaklaşık 7-8 aydır herşeyimi annemle paylaşırım. hep beni anlamayacağını sandığım annem herkesten iyi geldi...
ben derdimi sadece annemle paylaşırım başka kimseye eşime bile güvenmiyorum tek dertortağım tek beni anlayan annemdir o olmasa ben naparım allahım herkezin annesini çocuğuna benim annemide bana bağışlasın
keşke benimde annem olsaydı anne olmayınca herkes o kadar boş oluyor ki. gerçi yaşadıkça, gördükçe, kırıldıkça, hainlik gördükçe bunları anlıyorsun ve bu insana o kadar ağır geliyor ki. ama şu bir gerçek anneden başka güvenilecek kimse yok. herkes bir menfaat peşinde yazık çok yazık