Zeytin dalında gözyaşlarımın mührü
ezeli olan cana aktı gitti
efsunlu sözlerin kaldığı masada
yaralı ben kırıklıklarının alnına nakşedildi ayrılık
rüzgar esrik eser düş artıklarında
yaralı yürekleri okşar kül bulutları
ve akar gözyaşlarım
her damla bir ateşi kör eder
avare kalemim hüzünleri sürer ak kağıda
hasret yağar zamanlara
söz öze düştü
gece karanlığın içine
küskünlüğümün çölüne sağanak sağanak yağdım
çığ oldum suskunluğuma
çıplak ruhuma duvar
bir kül aldı nefesimi
rüzgârlara çarpıldı sesim
kan revan düşler yağdı ak oldu saçlarım
aklım düğümlü yalnızlığa
avuçlarımda kırılmış küçük umutlar
senden kalma bir ben
sığındım köklü bir düş çınarına
salkım salkım hüzünler
ay içine çekiyor yarım kalmışlıkları
gün sensizliğe doğuyor
vakit hasta yatmakta
yüreğini yakan bir türkü kokusunda sakla beni
hazan kuşu kanat vurdu hüzün ırmağına
savurdum sabrımın güllerini
sır tuğlaları dizildi sözlerime
sabah geceyi gece sabahı sardı
ceylan yüreği sustu bize
yetim kalmış sözler ellerimde
sökerek kalbimi yemin sürdü aşk
her çocuk aşka doğacak