Ben şiiri memleket için sevdim.Memleket için şiire tutundumKendimi hep memlekete benzettim.Hep memleket kadar yalnız,memleket kadar boynu bükük oldum.Ben memleketi şiirde,şiiri memlekette buldum
En güzel aşk şiirlerini,sevda türkülerini,onun için yazmak isterdim Acılarım, özlemlerim, sevinçlerim yani hayatım,yani her şeyim memleketti benim.Ben şiiri memleket,memleketi şiir gibi sevdim
Hasta düştüm,kara sevda dediler... Memleket acısıyla yanmış,kavrulmuş tenim. Memleketimin sorunları,dertleri,boynu bükük insanları,çocukları,gençleri ve bin yıllık bitmez tükenmez çileleri,ağrıyan başım,sızlayan kemiklerimdi.Memleket memleket tutuldu bedenim.Tek ilacımsa,gülen mutlu bir memleketti benim
Aşk şiirleri de yazdım,aşık ta oldum...Ama ne alev alev yakan bir aşka,nede nazlı nazlı bakan bir aşığa şiir yazmak haz vermedi,memleketimin hallerini,dağlarını,tepelerini yazmak kadar.Hiçbir sevgiliyi özlemedim,memleketimin gülücüklerini özlediğim kadar...Ve kimseye memleket kadar yanmadı içim.Şiir dize dize memleket memleket, elvan elvan şiirdi benim için
Karış karış sevdim memleketimi...Köy köy,ırmak ırmak,dört mevsim,köşe bucak sevdim.Hiçbir meseleyi memleketten üstün tutmadım.Kahrolayım ki;en sevdiklerim hatta kendim için bile,memlekete ağladığım kadar ağlamadım
Yine de bir gün;şair diye anılacaksa ismim ve okunacaksa acemi şiirlerim,memleket sevdalısı bir şairdi denilsin isterim.Çünki tek ilham perim memleketimdi benim
Belki hiç yazılmamış bir şiir belki yarım yamalak bir dizeydim