Şiir Ormanının en soylu ağacıydı...
bir çınar...
yasladım başımı omzuna
dallarıyla okşadı saçımı
bu anlayışımdı...
sonra en ince, en hassas
ve en kırılgan dalıyla
işaret ettiği yere doğru bakmamı istedi benden
onu anladığım için
baktım ve gördüm...
sonsuzlukta,
sonsuz sürgünlerin içinde
sonsuz sevmelerin sinsi ayrılıkları duruyordu..
ve her nefeste, her yudumda
hasret canımızı acıtıyordu...