Küllükte Açan Çiçek

Son güncelleme: 10.10.2010 12:13
  • S/el'in akıntısına kapılan düştü ömür
    Kar, yağmur, borandı göle dolan savurgan ümitler


    Haşin bir rüzgâr esti, aldı tohumu kozasından
    Küçük bir kıvılcımla tutuştu körpe bedeni
    Harlandı baharı, arlanmayanların elinde
    Küllükte nihayet buldu vuslatsız yolculuğu
    Bıraktı kendini küllüğün yumuşak kollarına


    Tek dileği; büyüyüp serpilmekti
    Yağan yağmurları, damla damla içti sabırla
    Tutunduğu küllükte, kök saldı filizlendi


    Mutluydu
    Toprağı tanımıyordu ya


    Diğer çiçeklere benzemezdi rengi ve kokusu
    Bedeni cılız, yaprakları solgundu

    Esti yine!
    O sert bakışlı rüzgâr
    Söktü çelimsiz fidanı yerinden
    Götürüp attı çiçek doğuran bahçelere
    Bakındı etrafa etraflıca
    Tanındığı toprak bastı bağrına

    Artık çok geçti
    Geçti ömür


    Biraz dargındı, bitirilirken hayatı
    Boynunu büktü çiçek, soldu
    Sere serpe uzanırken toprağın koynuna

    Gübre oldu toprağa
    Öldürüldüğü küllükle serpilerek toprağa

    Emine Uysal
#10.10.2010 09:50 0 0 0
  • emeğinize sağlık güzel şiir
#10.10.2010 12:13 0 0 0