bir istasyon düşünüyorum
son yolculukta
olmuyor ya aslında
tüm terminaller,tüm gar,lar.ve tüm limanlar
son durak
hepsi sende
neyana dönsem sensin aslında
istanbulu bir simit tadında değil
seni istanbulun tadında izliyorum aslında
ve umutlarımı denize bırakıyorum
ve balıklar aceleci
herkes payına düşeni alıyor benden
dalgalar izlerini siliyor tüm hayatımın
senin beni kabullenmemen gibi
varım ama yok sayıyorsun aslında
dokunuyor cümlelerimiz hayata dair bir birimize
ama aslında sahibi yok
ulu orta anlatiyoruz her şeyi her kesi
bir bizde kitleniyor zaman
ya aşk durmalı insan ya kavgaya
ne aşk yasıyoz ne kavga
ikiside uyduruktan
sana kardeş demek gelmiyor olsada içimden
kardeş gibi duruyorsun takındığın biçimde
ben seni seviyorum desem
kople hayatımdan kopacak benden
fişi çekilecek bir ceset gibiyim doktorum karşında
bir el kadar uzaksın bana aslında
bir el kadar yakın
sadece ellerin değmiyor ellerime
dudakların bir şiir kadar aceleci
konuşkanlığında
gözlerin bir yıkıntı görmediğim noktada
ben virane olsam da uğruna
sen virane olduğumu sanma
aşk sana yakışıyor aslında
ama ben aşk,a yakışmayacak kadar
uzak kalıyom sana