Kendi Yollarım
Son güncelleme:
-
Kendi Yollarım Şiiri - Kendi Yollarım Şiir Dinle - Kemal Çırak
Islak mı yer, yoksa gözlerim mi dolu?
Bu koku ne zaman çalındı dünyaya?
Ne için yanıyor bu ışıklar,
aydınlatamıyorlarsa insanların yüzündeki karanlığı
Şimdi anladım; çobanı anlatmalı bana
zamanın; ıslak tenine değişi dünyanın.
Bir rüzgar esmeli, susmamalı kaval,
koyunlar durmadan birşeyler anlamalı,
çobanı yalnız bırakmamalılar.
Akşamları kavga etmeyi düşünmeliyiz
çobansız bir kırda, çobanlar selam almalı bizden
selam vermeli bize, dağlar geçmeli altımızdan.
Çocuk kim verdi bu akşamı senin eline?
Ve neden böyle kambur duruyor yüzün?
Yağmurdan bu korkuşun masallarından mı?
Hayır ben salmadım sellere şehri.
Belki ben boğulurdum salsaydım.
Çocuk sen hiçmi sıvamadın babanın dudaklarını?
Niye burada böyle korkak böyle kambur?
Niye kaçıncı kezdir söylemiyorsun
o küçük peltek kelimelerinden?
Ve hâlâ niye bağırmadın bu sorulara,
Başlamadın ağlamaya bir savaşçı gibi?
Böyle yol kenarında olmamalıydım,
böyle tek tük, böyle umut kesmiş.
Böyle bakmamalıydım yola.
Bu çocuk elimi böyle sıkı tutmamalıydı.
AAH! bu kadar yüreksiz olmamalıydım
Sürüyorum zamanı haberin olsun.
Sürüyorum çok uzaklara sürüyorum.
Sürül zaman sürül çok uzaklara
ve arkana bak her ölünmede
bizi hatırla; arkada kalanları
Kemal Çırak