Tamam bugün de bitti artık önümüzdeki yarınlara bakmalı derken, tekrar dün oluyordu. Tekrar karışıyordum içindeki kavgalara. Ve kesinlikle taraf tutuyordum. Malum ya solundaydım işte. Soluna geliyordum uçmaya yeltenen tekme girişimlerinin. Beni tehdit edişlerini ne gün hatırlasam, alıp karşıma bütün hüzünleri kahkahalarla ağlıyordum...
Ecza dolabına çarparak alnını kanatıyorsun, dalgınlıkla.
Sonra elini aynı dolabın içine doğru uzatıyor ve belki yarabandı kalmıştır diye umut ediyorsun. Alınyazını kanrevan edenden, medet umuyorsun yani bir bakıma
Sanırım, Aşk da tam böyle bir şey işte!
Ben aslen Yürekzedeyim!
Şu aralar tüm his senetlerim düşüşte
Öyle ki sevgimin menkul kıymeti, eksilerle ifade ediliyor
Üstelik bir de, herkeslerce imtina edilen bir beddua
Vakitsizce peyda oluyor yezit dudaklarımda;
Sebep olan sebepsiz kalsın!
[Özgür Gümüşsoy // Öküz Altında Buzağı Arama Komisyonu]
Çocuklar önce okul sıralarına belli eder tebeşir lekeli sevdalarını
Öğretmen karatahtaya müfredatı işlemektedir
Bir yürek;
Kaç kere çarpılır bölünür ya da toplanır bilmem
Ama günden güne eksilir
Söyle, özen gösteriyor musun sana adanmış harflere?
Eğer senin için değersiz ise, sevdana yeminli tercümanlık eden parmaklarım
Parçası olduğu öyküden zorla koparılsın tüm o beyaz kâğıtlar
Gönlünden çıkar beni durma, gerekirse güç kullan
Çünkü seni o kadar seviyorum da, kalbin "Bana mısın?" demiyor!
Sevgilim söyler misin, bu cenaze kimin? Kimin yazgısı bu, kendi mezarının göğsünü kazmak! Bu eller kimin, ecelini avucunda yumruk gibi sıkan
"Yaşasın!" dediğim ne varsa toprak oluyor! Sevgilim, benim azizim! Susma böyle, yalana dahi tat katar dilin!