Çalışan Anne Ve Suçluluk Duygusu

Son güncelleme:
  • Çalışan Anne - Çalışan Anne Ve Çocukları - Çalışan Anne Sorunları

    Günümüz koşullarında yeni bir bebeğin gelişi ile anne ve baba adayının karar vermekte en çok zorlandıkları konu herhalde bebeğe kimin bakacağı ile ilgilidir. Gerçekten de "bebek de yaparım, kariyer de" diyen günümüz kadınları anne ve anneannelerimizden biraz farklılar. Eskiden maddi bir zorunluluk olmadıkça çalışmayan anne, şimdi kariyerinde edinmiş olduğu noktayı kaybetmeme pahasına kreş veya bakıcıya işte kazandığı tüm maaşı yatırmak zorunda kalabiliyor. Dahası bunun getirdiği suçluluk duygusu da yeni anneye hayatı boyunca eşlik etmek üzere bir hediye gibi kalıyor.

    Yirminci yüzyılda çalışan veya çalışmak zorunda olan tek kadın nesli günümüz kadını olmadığına göre, ne oldu da bu suçluluk duygusunu her an ensemizde hissediyor olduk? Psikolog ve aile terapisti olan John Rosemond bu konuyu çok ironik bir şekilde açıklayanlardan. Rosemond'a göre anne ve anneannelerimiz çalışmak için ev dışına çıktıklarında , iş dönüşü eve geldiklerinde çocukların annelerine karşı saygılı ve müteşekkir olmaları beklenirdi. Ne de olsa oturdukları evi, buldukları güzel yiyecekleri, az da olsa oyuncağı çocuklar annelerine borçlu değiller miydi? Ne komik geliyor kulağa değil mi -"anne çalıştığı için çocuk ona teşekkür borçlu!".

    Bir de günümüzü düşünelim; anne, çalıştığı zamanı bir şekilde telafi etme zorunluluğu duyduğu için eve geliş şekli şöyle -" çocuğumun zamanını işte geçirdim, yani aslında onun zamanından çaldım, suçluyum, ne yapıp, edip bu zamanı telafi etmeliyim! Yani çocuğum yatana kadar üç saatim varsa, bu üç saati onunla geçirmeliyim". Bu da kulağa çok komik gelse de maalesef günümüz kadını bu sıkışmışlık ve bu suçluluk duygusu arasında gidip geliyor. Yoksa eşi ile hiç sinemaya gitmeyen, çalıştığı için tüm cumartesini çocuğu ile geçirme zorunluluğu hisseden ve bunun sonucu da yorgun düşen annelerin durumunu nasıl açıklarız.
    Çocuğumuzla " kaliteli zaman " geçirmek, onunla oynamaya zaman ayırmak, beraber bir şeyler paylaşmak elbette ki her çocuğun gelişimi ve psikolojik sağlığı için bir gereksinim. Ama bizim ihtiyaç ve gereksinmelerimiz sağlanmadan bunları sağlayabilmemiz de çok zor.Zaten günümüzde anne-çocuk ilişkisinde kimin ebeveyn , kimin çocuk olduğunu anlamak da bu sayede gittikçe zorlaşıyor. Anne kendini suçlu hissettikçe, çocuk daha talepkar oluyor. Çocuk talepkar olduğunda da anne "yeteri kadar iyi bir anne" olamadığını düşünerek, her ne yapıyorsa biraz daha fazlasını yapıyor. Bu bazen daha çok oyuncak alma, bazen toleranslı olmamaması, sınır koyması gerektiğinde sınır koyamama şeklinde kendini gösteriyor.

    Bir zamanlar çocuklar öylesine büyürmüş, bu zamanlarda ise annelerin suçluluk duyguları yüzünden "fazla" larla büyütülüyorlar. Sarkaç bir uçtayken, diğer bir uca geldi. Unutmayalım ki uçlar hep tehlikelidir. Galiba artık sarkacı ortaya getirmenin, anne-baba otoritesi ile çocuk egemenliği arasında bir denge kurmanın vakti geldi de geçiyor bile...

    Uzman Dan. Psikolog Ani Eryorulmaz
0 0 0