Rabiatü'l-Adeviyye'ye ait şöyle hikmetli bir kıssa anlatılır:
Biri ona geliyor ve şöyle diyor: "-Ben seni çok seviyorum!"
"-İnanmam."
"-İnan, sözümde çok samimiyim."
"-İnanmam."
"-İnan, herkesten çok seviyorum, kimseyi senin kadar sevmiyorum."
"-Yani yoldan geçmekte olan şu güzel ve genç kadından daha çok mu seviyorsun?"
Sevdiğini iddia eden kişi, bu sual üzerine işaret edilen tarafa dönüp bakıyor. Fakat bu esnada Rabiatü'l-Adeviyye de adama tokatı patlatıyor ve diyor ki:
idealimiz O Zülcelal vel İkramı sevmek olsun ama bu kolay değil sevgi ispat ister, aşk ispat ister... Bu ispatı Allah Rasulu (SAV) yaptı, Peygamberler yaptı... Onu sevenler yaptı sevmek zordur zordur... zordur.
idealimiz O Zülcelal vel İkramı sevmek olsun ama bu kolay değil sevgi ispat ister, aşk ispat ister... Bu ispatı Allah Rasulu (SAV) yaptı, Peygamberler yaptı... Onu sevenler yaptı sevmek zordur zordur... zordur.
Okuyan gözlerin nura baksın Canım arkadaşım;teşekkür ederim ilgine,duyarlılığına,bu güzel yorumuna...
Arkadaşım!
Elleriniz dert görmesin.
["-Beni çok sevseydin dönüp o tarafa bakmazdın."]
Canım arkadaşım yine gösterdiğin duyarlılığını sonsuz teşekkürlerimi sunarım bu güzel yanın için...