Ecelimin Feneri
ürkütülmüş çocukluğum
küf kokulu dehlizlerde yaşlanırken
bulanık ömür rotamla beraber
parmaklarıma bulaştı beyaz..
önce başıma sürdüm avuçlarımı
sonra da canımın tam içine sinmişti
ince bir ayaz..
ardından saçlarımda ki aklardan
el uzatıp
sakalıma sürdü kendini hazan..
yatalak bir hasta kadar bitap
kendimi kadere oyuncak tutuyordum..
canı burnunda bir kardan adam misali
güneyin dolunayından kopan
bir asenadan habersiz
celladımı bekliyordum..
mavi denizlere bakarak
hayatı iğdiş edilmiş
bir ab-ı şehrâzat''ın öyküsünde
kendimi geri aldım son trenden..
ve
kopardım kirpiğime takılan zehirli çiçekleri kökünden
kurtuldum diye haykırıyordum
hüzün yağmurlarının ikliminden..
alnımdaki yarıklardan
geçmişin izleri akmayacak mı bir daha..
ey yüreğinde sıratı mizan tutan aybüke..
kulaklarıma dolan umut seslerinde
hüsranı-hicran da payın var..
ecelimin feneri sol yanında fırdönsün
beyaz bir papatyanın son yaprağında
vuslatla beraber
benim adım olsun..