Bu payız gecəsində,
qaçqın düşərgəsində
bu ağlayan qadının üzünə yağan yağış
sanki bayaqdan bəri ona yalvarır: «Bağış-
la ki, göz yaşlarını yuya bilmirəm sənin.
Yox, sevgi duyğu deyil. Sevgi dindi.
Və bu din
hələ də yer üzündə qalan yeganə iki
Allahlı dindi. Və sən, ey qadın, bunu bil ki,
həmin iki Allahın biri sənsən, o biri
indi çox uzaqdadı, ot basıb o qəbiri»
Yağış yağır bu köhnə, təkərləri paslanan
vaqonların üstünə. Göz yaşında islanan
üzünə bu qadının yağış yağır. Vaqonun
qapısında dayanıb qadın baxır. Və onun
içəridə uyuyan xəstə qızı yuxuda
nəsə görüb qışqırır. Bu uşağı qorxudan
nədi? Bir Allah bilir. Hələ on üç il qabaq
Xocalıdan qaçanda qarnındaydı bu uşaq.
O qaçdıqca, elə bil bir az ondan qabaqda
qarnını təpikləyib yüyürürdü uşaq da
Ərini lap Ağdama çataçatda vurdular.
Üzüqoylu yıxıldı. O qış günü soyuq qar
onun isti qanına bulaşıb əriyirdi.
Yox, o qar üstündəki adam əri deyildi.
O adamda ərindən axı nə qalmışdı, nə?
O adamın canından qopub onun bətninə
köçmüşdü əri. İndi bətnindəki o uşaq
onun ölən ərinin bir parçasıydı. Ancaq
bu nə sirdi? O cürə, yumruğuyla daş dələn
kişinin bir parçası niyə qız oldu görən?!..
Uşaq yenə çığırdı. Özündən ixtiyarsız
qadın dönüb uşağa baxdı; yox, vallah, bu qız
əvvəl-axır deyəsən oxuyan olacaq. Sən
bunun arıq canından qopan səsə bax, səsə!..
Qoy bir azca böyüsün, o «Yeni ulduz»dakı
qızların hamısından artıq olacaq. Təki
ölüm-itim olmasın. Qadın duruxdu birdən;
bu qız oxuyan olsa, yazıq əri qəbirdə
çevrilməsə yaxşıdı Sonra nədənsə, hirsi
tutdu ölən ərinə; ölənəcən bu hisli-
paslı vaqonda demək, ana-bala, ikimiz
zülüm çəkməliyik biz?!
Nədi, nədi, qəbirdə sən rahatca yatasan?
Yazığın gəlmir bizə? Sən nə təhər atasan?!..
Qadın birdən diksinib bərk-bərk içini çəkdi,
guya əri qəbirdə onu eşidəcəkdi.
Sonra söymək istədi bu yağan yağışı da,
gördü yağış kəsilib, quruyub göz yaşı da.
Bir it hürdü hardasa, vaqonlar arasında.
Sonra xoruz banladı bu gecə yarısında.
Qadın çaşdı; yox, hələ sabaha çox vardı, çox!..
Göydə bədirlənmiş ay elə bil batmağa yox,
hamilə qadın kimi doğmağa tələsirdi.
Ayın aydınlığında bulud-zad nə gəzirdi?!
Göy üzü bir körpənin üzütək dupduruydu.
Göy üzü köhnə, qədim ulduzlarla doluydu
Köhnə Məktublar
__________________________________________
Xəbər gələr daha ömrün qışından,
Soyuyarsan-saçlarına qar düşər.
Ancaq köhnə kitabların içindən
Hərdən-hərdən köhnə məktublar düşər.
Əyilərsən,götürörsən gizlicə,
Boylanarsan arvad uşaq görməsin.
Çəkilərsən otağın bir küncünə,
Gizli gilzi oxuyarsan hər sözü.
Bu sevgi məktubudu İlahi,
Indiyəcən ağrıyır hər sözü də.
Yazan qızın nəydi adı,lahi?
Yaddan çıxib sifəti də,üzü də.
Oxuduqca lal sətirlər səslənər,
Yavaş yavaş səsi düşər yadına
Bir hərfdən -qaşı düşər yadına
Bir hərfdən -gözü düşər yadına.
O gözlərdən yadigartək varaqda
Göz yaşının ləkəsini görərsən.
Birdən donu xışıldayar otaqda.
Pəncərədə kölgəsini görərsən.
Diksinərsən,boylanarsan qapıya
"o gölgəni arvad-uşaq gördümü?!"
Tez məktubu atarsan külqabıya,
Yandırarsan hər sözünü, sətrini.
Sözlər yanar -kağızı da yandırar,
Sözlər yanar -o qızı da yandırar.
Sözlər qaçar o alovun içindən,
Sən baxdıqca- basar səni soyuq tərş
Sıra sıra qarışqalartək qaçıb gedər qara qara hərflər.
Təkcə o qız qaça bilməz bu oddan,
Bir quş olub uça bilməz bu oddan.
O qız yanar o alovun içində
Göyə qalxar o alovun dilleri
alovun dillerine sarmaşıb
yanar yanar uzun uzun telləri
Yanar bu vaxt saçlarını oxşyan
Uzun uzun barmaqları, əlləri.
O qız yanar ərşə çıxar tüstüsü,
Kağız yanar külqabıda küllənər.
Qəfil birdən külqabının içindən
Yere düşüb bir üzük diyirlənər.
Lap özünü itirərsən-baxarsan
O üzüyü götürərsən baxarsan
Bu üzüyü axı harda görmüsən?
Bu üzüyü görməmisən bəlkə heç.
Sən o qiza haçan üzük vürmisən?
Ona üzük vürməmisən bəlkə heç.
Arvadın da qəfil girər qapıdan,
-Əlindəki nədi?-deyer.
- o üzüyü nə yaxşı ki tapmısan,
nçə vaxtdı itirmişdim gəzirdim.
Sonar gələr səndən alar üzüyü:
-Bunun rəngi niyə belə qaralıb?
Barmağına güclə salar üzüyü:
-Ele bil ki,bir balaca daralıb.
Külqabıdan tüstü qalxar hələ də
o əktubun külü hələ də işarar
Maddım maddlm durub baxar arvadın
o tüstüdən bir cüt gözü yaşarar.
Heç olmas pəncərəni aç deyər-
burda ecə oturmusan sən necə?!
Bu nə yanıq qoxusudu,İlahi,
Elə bil ki adam yanıb indicə.....