Ben Hiç Çocuk Olmadım Ki şiiri - Hicran Akçakaya şiirleri - çocuk şiirleri - fon müzikli şiirler - resimli şiirler
Ben hiç çocuk olmadım ki...
Yağlı saçlarım şefkatle okşanmadı hiç.
Gülen gözlerimi kimse farketmedi.
O kadar kirliydi ki yüzüm...
Burnum aktı,
Kendim sildim ketreleşmiş gömleğime.
Hiç balonum olmadı benim.
Elimden kaçırdım diye ağlayamadım.
Elimden tutan da olmadı...
Ne annemi tanırım,
Ne de babamı...
Bir ALLAH baba var bildiğim...
Ben hiç çocuk olmadım ki...
Sıcacık bir yatakta,
Rüyalar ülkesinin perileriyle buluşamadım..
Kimse yanağımdan öpüp,
Tatlı rüyalar dilemedi ki...
Sabah uyanırken kimseye naz yapamadım...
Sormadılar bana,
'Kahvaltıda ne istersin?' diye.
Ne bulduysam onu yedim.
Karnımı doyurmaktı tek derdim.
Ben hiç çocuk olmadım ki.
Kimse benim için üzülmedi.
Ağlamadı benimle.
Hastalanınca ateşime bakmadı kimse.
Islak, eski paltomun koluna gömdüm yüzümü.
İyileştim sonra, kendi kendime.
Oyun oynamayı bilmem ki ben.
Dedim ya hiç çocuk olmadım.
Mızıkçılık ta yapamam bu yüzden.
Okula gittim bazı günler...
Hep azar işittim öğretmenden.
Ama ben çocuk olmadım ki.
Derslerimi yapamadım bu yüzden
Ceplerimde misketlerim yok benim.
Misket oynamayı da bilmem zaten.
Birkaç gazoz kapağım var,
Üç beş çakıl taşım...
Bunlar bütün oyuncağım.
Ben hiç çocuk olmadım ki.
Salıncakta sallanmadım.
Futbol oynamadım,
Mahalle takımında arkadaşlarımla.
Taş sektirdim ben karanlıkta,
Tabanı delik ayakkabılarımla.
Bayramlarda sevinmeyi de beceremem...
Öyle coşup, koşup şarkı söyleyemem...
El öpmek için elimi uzatsam,
Ya bakarlar kötü kötü,
Ya para koyarlar avucuma,
Üstümde olmadığından cicili bicili elbisem.
Dilenci sanırlar beni ,öptürmezler ellerini.
Kimse sarmaz kollarıyla, almaz kucağına.
Anlamazlar beni,
Aç olan karnım değil.
Onu doyurdum kendim.
Ben hiç çocuk olmadım ki...
Yüreğim sevgiye aç benim...
Vitrin süsü bilirim,
Eskiden beri...
Tadına bakamadığım,
Çikolata ve şekerlemeleri.
Olmadı ki benim,
Ne bir kapım , ne başımda damım.
Ne öpenim, sevenim, ne koklayanım.
Ne babam, ne annem, ne bir dayım.
Ne kaşe paltom, ne ışıklı ayakkabılarım.
Ne de doğduğum günü hatırlayanım.
Sıkıldım artık.
Büyümek istiyorum.
Büyüyüp adam olmalıyım.
Ama ....
Ben hiç çocuk olmadım ki.
Çocuk olmadan,
Büyüyüp adam olunur mu?
Bilmiyorum ki....
Ya çocuk olduklarını hissettirmeyiz ya da çeker vururuz kendi öz çocuklarımızı .. kimisi çocuk olduğunu bilmez kimi çocuk diye ölür ! şu zamanın en büyük utancı bu. bunu yapanlarla aynı yer kürede bulunduğum için aynı havayı soluduğum için utanıyorum ...
Çay güzeli isyanım kendini çocuk hissedemeyen çocuklarımızın karanlık gelecekleri ve henüz taze baharken ölen çocuklarımıza yapılan adi oyundan bıkkınlığımdandır ..
sen de bu yaraya dokunansın.. hiç bir zaman unutmamız gereken yaramız..
teşekkür ederim..
Teşekkürler güzel yorumlara arkadaşlar. yüreğinize dert tasa gelmesin hiç bi zaman..
Ya çocuk olduklarını hissettirmeyiz ya da çeker vururuz kendi öz çocuklarımızı .. kimisi çocuk olduğunu bilmez kimi çocuk diye ölür ! şu zamanın en büyük utancı bu. bunu yapanlarla aynı yer kürede bulunduğum için aynı havayı soluduğum için utanıyorum ...
Çay güzeli isyanım kendini çocuk hissedemeyen çocuklarımızın karanlık gelecekleri ve henüz taze baharken ölen çocuklarımıza yapılan adi oyundan bıkkınlığımdandır ..
sen de bu yaraya dokunansın.. hiç bir zaman unutmamız gereken yaramız..
teşekkür ederim..
asıl ben teşekkür ederim hayall yorumlarınla renk kattığın için. Konuşmayı çok sevmiyorum ama paylaştıklarımda anlatmak istediklerim bellidir hep
Bir zamanlar çocuktuk ufak tefek istekleri olan,o kadar kolaydıki bu istekleri karşılamak,şimdi düşünüyorumda aslında bu isteklerimiz sadece hevesten ibaretmiş şimdiki çocukların haline bakınca.Bir futbol topu veya bakkala gitmek için birazcık para,köy yerindeydim bakkal yoktu,karşı köye giderdik bir şeker veya çikolata almak için,tek derdimiz buydu.Ben hiçbir arkadaşımdan aç kaldığını yada babasından şiddet gördüğünü duymadım,görsede ufak tefek fırçalar veya bir tokat.YA ŞİMDİKİ ÇOCUKLAR!N e şeker ne çikolata-sadece bir parça ekmek,benim yediğim ufak bir şamarsa-şimdiki çocuklar ya duvarda buluyor kendini yada bir bıçağın ucunda,yazarken dahi içim titriyor,nerden paylaştın be arkadaşım bu konuyu.Ama kabul etsekte etmesekte hayatın gerçekleri,emeğine sağlık.
öyle malesef operatör arkadaşım. ben dayanamıyorum işte böyleolunca. ne kadar sesimizi duyurursak o kadar iyi. Elimden bişeyler gelsin istiyorum. bende böyle paylaşarak belki ufak da olsa kaktım olsun diyorum
Bir çocuk doğar ve büyür.Elleri silgi, kalem tutması zamanda boya kutusu tutuşturulur eline.İsyan edemez hayata, belki hayat dedikleri bu olsa gerek diye geçer yüreğinden.Ufacık yüreği bu yükle büyür ve ama çocuk kalan o yüreği hiç büyümez.
Herşeyiyle harika, şiir çok duygusaldı.İçim acıdı uzun zamandır...