Sevdanın yazılı olduğu bir yoldu bizimkisi
Ölümsüzlük suyu aşk olanlar
Ve ölümüne sevdim diyebilenlerce aşılmış bir yol.
Sahte bir nizamda değil
Elle tutulur gözle görülebilir de değil
Ancak kalble hissedilir ve orada yaşanırdı.
Sensizlik diye bir acı vardı birde...
Sevdiği yanında olmayanların
Umut iklimlerinde doğmayan güneşleri
Ve donmuş ruhlarıyla ısınmaya çalışmalarıydı.
Sensizlik...
Nedir ki bu ızdırap
Yüreğime değdiği an yanıyorum,
Kayboluyorum benliğimde...
Çaresizlik olsa gerek sensizliğin diğer adı
Ellerimi uzattığımda ulaşamamak
Dokunamamak, hissedememek...
Yokluk mu yoksa sensizlik!
Ya da yanımda olduğunda mı varım ben sadece?
Gözlerine baktığımda,
Ruhumda hissederdim sıcaklığını.
Şimdi yoksun!
Üşüyor sensiz heryanım.
Duygularım anlamsız duruyor gözlerimde
Boşluğa bakıyor gibiyim
Giderken yavaş yavaş kaybolduğun karanlıkta
Bilemiyorum hangi kelimeleri birleştirmeliyim
Anlatmak için seni...
Yetersiz çünkü bildiklerim ve eminim bilmediklerimde...
Seni anlatmak ne zor sevgilim!
Güzelliğini sönük kelimelere sığdıraya çalışmak...
Seni en iyi ne anlatır söyle bana!
Kanatlarında sevgi taşıyan melek misin
Yağmur musun çorak yüreğime yağan
Bulut musun gölgene sığındığım...
Hayır hayır bunlar değil!
Başka birşey olmalı seni en iyi anlatacak...
Bak birtanem yine seni anlatamadım
Cevapsız kalan sorun yine cevapsız kaldı
Ne olur beni bağışla...
Ben yüreğimle anladım seni
Ve yüreğim kelimelere sığdıramıyorum
Bilmelisin seni çok seviyorum...
O kadar çok ki:
Yine anlatacak cümleler kuramıyorum...
ŞEYDA ŞIRAYDER