Bir tek gözlerin kaldı,
şiirlerime miras.
Unuttu gitti,
hayat verdiği her şeyi.
kendi yazgısına sarılarak.
Gündüze ihanet eden
geceler boyunca,
bir izdüşümü aradım
gözlerine dair,
boşalttığımn yatağın çukurunda.
Ve ben unutmanın
ne olduğunu unuttum,
isminin her hecesini
beynime kazırken.
Acılarımı kutsadım,
kaçacak bir yer kalmayınca
ve bir silah gibi
aldım kalemi elime,
kötü bir senarist edasıyla
yazdım gelmeyeceğini ve
olmayacağını
bildiğim bütün ihtimalleri,
hâlâ bir umut ve
bir kaç anı peşindeyim,
geleceği,
geçmişle yenebileceğimi
düşünecek kadar,
ahmak olarak...