Tahir Musa Ceylan Kimdir - Tahir Musa Ceylan Resimleri - Tahir Musa Ceylan Biyografisi - Tahir Musa Ceylan Hakkında
Tahir Musa Ceylan (d. 1956, Çanakkale) şair, romancı, düşünür. Sanat hayatının ilk döneminde fotoğraf sergileri açmış olmakla birlikte, daha çok fotoğraf estetiği ve tarihi üzerine yazılarıyla tanınmış, 1988 yılında Fotoğraf Estetik ve Görüntü Üzerine Denemeler isimli ilk kitabı çıkmış, 1986 dan itibaren beş yıl boyunca BAFOK fotoğraf kulübünün kurucu başkanlığını yapmıştır. 80'li yıllarda arkadaşlarıyla beraber in vivo isimli edebiyat/felsefe dergisini hazırlamış ve İstanbul Tabip Odası Bülteni'nin sanat sayfalarını düzenlemiştir.
Şairliği
İlki 1986 da Sanat Olayı'nda, sonraki şiirleri Hürriyet Gösteri, Düşün, Edebiyat ve Eleştiri, Ünlem, İle, Akatalpa, Hayal dergilerinde yayımlanmış, 1988 yılında Depresyonun Şiiri adıyla ilk şiir kitabı basılmıştır. 80'li yılların şairlerindendir, ruhu öne alan, çağrışımlara yaslanan, dizelerde değil, bütünde anlam doğuran, imgeci, yoğun, dramatik bir şiir anlayışı vardır.
Romancılığı
2005 yılında basılan ilk romanı İçi Yoksul yetmişli yılların sonunda Çanakkale'nin Yenice kasabasından öğrenim görmeye geldiği Ankara'da kültür şoku ve duygusal travmalar yaşayan bir gencin iç dünyasını ele alır. 2008 yılında yayımlanan Kestane Kıranında Kadınlar romanında ise 19. yüzyıl sonları ve 20. yüzyılın başlarında Mavruz isimli kurgusal bir köyde bir kadın ana karakter üzerinden sürekli olumsuzluklarla boğuşan bir ailenin hayata tutunma mücadelesi, arka planda da köyün hikâyesi anlatılmaktadır. Yerel bir dil kullanılan romandaki bazı karakterler ve köyde meydana gelen felaketler yazarın doğum yeri olan Nevruz köyündeki yaşanmışlıklardan esinlenmiştir. Ceylan'ın 2009 tarihli ve günümüzde geçen üçüncü romanı Yarım Adamın Aşkları'nda ise orta yaşın sonlarına gelmeye başlamış sorunlu bir akademisyenin karşı cinsle yaşadığı ilişkiler doğrultusunda günlük yaşamında ve ruh halinde meydana gelen iniş çıkışlar konu alınmıştır. Kanat Kitap'tan 2010'da çıkan romanı Elli Yıl Sonra Kül ise Kestane Kıranında Kadınlar romanının devamı niteliğinde olup, dil ve anlatım olarak onunla benzer özellikler taşır. Her iki romanı birbirine bağlayan köprü kahraman iki kitap arasındaki geçişi yalnızca konu olarak değil, dil olarak da kolaylaştırır.
Edebi üslup olarak yazar, dil ve kurguyu bütünler, zaman zaman şiir diliyle nesir dili ayrımını ortadan kaldırır, anlatımın gücünü arttırmak için sayısız metafor kullanır. Romanlarında ana öykü tek başına ilerlemez, çok sayıda yan öykü zaman zaman merkeze alınarak ana öyküyü taşır. Akışta şaşırtıcı karakterler aniden ortaya çıkarak farklı hayatları öykünün içine alır. Ana öykü, kesintisiz ve tekdüze değil, çeşitlenerek ancak bölünmeden ilerler. Ayrıntılar dört bir yana dağılsa bile bir kopukluk duygusu hissedilmez Özellikle Kestane Kıranında Kadınlar ve Elli Yıl Sonra Kül'de belirgin olmak üzere anlatı epik dilden ayrılmaz. Bazı yapıtları edebiyat seçkilerinde yer almıştır Romancılığında, coşkulu bir özgürlükle rafine bir kulvarda ürettiği söylenmiştir.
Düşünürlüğü
25 yıla yakın bir süredir Cumhuriyet Bilim Teknoloji Dergisi Aylak Bilgi Köşesi'nde nöro-psiko-felsefe içerikli denemeleri yayınlanan yazarın [7] bu yazıları Aylak Bilgi, Aylak Yazılar, Aylak Düşünceler ve Aylak Fikirler isimleriyle kitaplaştırılmıştır.[8] Bilgiye dayalı mantıkçı bir felsefenin izini süren Ceylan, Jung'un kollektif bilinçaltı düşüncesinin üzerine oturttuğu ve bütün insan türünün tek bir benliği olduğunu varsayan ortak benlik kavramını geliştirmeye çalışmaktadır. Buna göre insanın ortak yapısı olan DNA, sahici olandır. İnsan, sahici olanın yeryüzündeki işleme şeklidir, o nedenle de geçicidir, dünyanın o günkü koşullarında, o günün malzemesinden üretilmiş gündelik bir aracıdır. Sahici ve temel yapının kendisi hakkındaki fikri ortak benliktir. Ortak benlik yeryüzüne çıktığı andan itibaren tinsel yapısını, en dış halkasından başlayarak yıllar içinde nesne dilini öğrenip nesneye dönüştürür. Bu değişimle, içgüdülerin hakim olduğu ortak benlik yerini, doyumu ertelemeyi, karşılıklılık ilkesini öğrenmiş nesne benliğine bırakır.
İnsanın yeryüzündeki macerası bir "dışlaşma" işleminden ibarettir. Psikanalizin temel taşlarından olan libido kavramı, ortak canlının yaşayan her insana dağıttığı enerjiyi ifade ederken, savunma mekanizmaları mevhumu ise, nesnelerin ortak benliğe yaptığı saldırıyı, ağırlıklı olarak ortak benliğin savuşturması anlamındadır. Ortak benlik, insanlığın enerjisini veren ortak yapı olarak, nesneler dünyasına karışarak, özneliğini kaybedip nesne haline gelmiş insandan öncelikli beklentisini, kendisini ortaklığın dışında yaşatmayı denememesi olarak açıklar. Biyolojik olarak asıl canlının DNA olduğu, onun farklı koşullara göre farklı biçimlerde kendini ifade ettiği ve yine onun kendini bütünsel olarak algılamasıyla ortak benliğin zuhur ettiği kabul edilir. DNA, nesneler dünyasında ifade olurken canlı nesnelerin ortaya çıktığı ve her birinin içinde ortak benliğin nesne benliği haline dönüştüğü ve yine ortak benliğin her nesneyle karşılaşmasıyla bir yandan kendisinin küçük değişikliklerle yeni bir biçim alması ve birikim yapması mümkün olurken, bir yandan da uç temsilci olarak nesne benliğinin yukarıda bahsedilen dönüşüm sonucu kurulduğu ve nesnelere hakim hale geldiği kabul edilir. Nesneyle karşılaşmak ortak benliği, dünyayla karşılaşan insanın ellerinin nasırlaşması, saçlarının kararması, deri renginin koyulaşması gibi nesnelerin şekline sokar, onların rengine boyar, ortak benliğin dünyadaki işleme biçimine bu nedenle nesne benliği demek uygun düşer. İnsan bir dışlaşma işlemi sonrasında meydana gelir. Psikanalizin sezgisi yüksek yaratıcıları bu düşüncenin köşe taşlarını yıllar önce koymuşlardı. Libido terimi burada bahsedilen tek canlının yaşayan bütün insanlara dağılmış enerjisini ifade ediyordu. Savunma mekanizmaları, nesnelerin bu ortak benliğe karşı yaptığı saldırıyı savuşturma amacı güdüyordu. İnsanın tek ve ortak yapısı olarak DNA, dünyayı kullanarak kendini ifade eder. Dünyanın materyalinden insanı yapar, sonra da onu nesneler dünyasının içine salar. Gerçek canlı insanın kendisi değil DNA'sıdır. İnsan, DNA'nın yeryüzünde işleme şeklidir, o nedenle de geçicidir, dünyanın o günkü koşullarına göre üretilmiş aracıdır. Tek tek insanlar dünyadan getirdikleri bilgiyle bu ortak canlıya sürekli katkıda bulunur, DNA milyarlarca insandan dünyanın her köşesinden gelen bilgiyle yenilenir, bilgiyi biriktirerek ilerler. Epigenetik bir düzenlemeyle DNA koşullara uygun biçimde kendini aktive eder, A koşullarında A genlerini, B koşullarında B genlerini çalıştırarak duruma uygun canlı yaratır. Örneğin arılarda arı sütüyle beslenen yavrular kraliçe arı olurken, bu sütü bulamayan aynı genetiğe sahip yavrular bu konumu elde edemeden kalır. İnsan da böyledir, alkolik sorumsuz bir babanın, aileyi kurtarmak üzere sorumluluğu çok yüksek bir oğlu olabilirken, her yönden sorumlu ve verici bir ailenin son derece sorumsuz çocuğu olabilmektedir. DNA, kendine göre ortak benliğini, dünyanın ihtiyaçlarına göre canlı nesnelerini, onlar da kendi yapılarına ve karşılaştıkları nesnelere göre nesne benliklerini üretir. Piramidin bu noktasından bakarak, canlı nesnelerin, tek bir canlının ürünleri olması nedeniyle bir tür türsel bağ(ım)lılık gösterdiğini söyleyebiliriz. Bir çocuk doğduğunda yalnızca anne babasının değil, bütün bir türün çocuğudur. Benzer şekilde bir dağın başında bir çam büyüdüğünde o çam yalnızca o dağın değil, bütün tabiatın çamıdır, nesneler arasında evrensel bir bağlılık vardır. Bu durum genlerin yalnızca kendilerini düşünen bencil yapılar olduğu düşüncesini dışarıda bırakır. Genler, dallanarak giden bir ortaklığın ürünüdür ve asla tek uca(kişi), tek dala(aileye), tek ana dala(ırka) ait olmayıp bütün bir gövdenin(tür) ürünüdür. Nitekim yeryüzünün belli başlı öğretileri İmmanuel Kant'ın Eleştiricilik Felsefesi'inden Tasavvuf'a kadar tümü, içgüdüsel bir doğrulukla bu evrensel bağımlılığa(cihanşümul irtibat) işaret eder. Kant'ın usa verdiği deneyüstü bilgi çıkarma işi DNA'da kodlu, önceki kuşakların ürettiği ve aşama aşama ortak canlıya eklediği bir kapasitedir. O nedenle bilgi, önceki kuşaklarda deneyden çıkmış, ama şimdiki kuşakların kullanımında deneyüstü olmuştur. Kant'ın deneyle bağlantısını kesmeden deneyüstü konuma geçmesinin sırrı buradadır; önceki kuşakların nesnelerden deneyle çıkardığı bilginin üzerine zaman eklenmiş, bu bilgi DNA da kodlu hale gelmiş ve deneyüstü bilgi haline çıkmıştır. Hiç fare görmeden fareden korkmamız bizim için ortak benliğe ait, deneyüstü bir bilgidir. Ama belki bundan iki bin kuşak önceki atalarımızın nesne benliklerini kullanarak farelerden çıkardığı, bizzat deneyle elde edilmiş bir bilgidir. Yine tasavvufta hiçbir şeyin kendi başına bir varlığının bulunmaması, her şeyin tek varlık olması, bu tek varlığın her an her yerde kendini ortaya çıkarması; evrensel bağlılık, tek canlılık ve ortak benlik düşüncesinin en sade ifadelendirilmiş şeklidir
Yapıtları
Fotoğraf Estetik ve Görüntü Üzerine Denemeler (1988) - İFSAK Yayınları - Estetik
Depresyonun Şiiri (1988) - Tule Yayıncılık - Şiir
Depresyonun Şiiri(Yeni şiirlerle ikinci baskı) (2004) - 6 45 Yayınevi - Şiir - ISBN 979-975-8467-98-2
Aylak Bilgi (2002) - Çelikkol Yayıncılık - Psiko-felsefe
Aylak Bilgi (2005) - Bileşim - Psiko-felsefe - ISBN 975-6410-62-0
İçi Yoksul (2005) - Merkez Kitaplar - Roman - ISBN 975-9174-13-8
Aylak Yazılar, (2006) - Çatı Kitapları - Psiko-felsefe - ISBN 975-8845-01-2
Aylak Düşünceler (2007) - Erko Yayıncılık - Psiko-felsefe - ISBN 978-9944-338-56-1
Kestane Kıranında Kadınlar (2008) - Kanat Kitap - Roman - ISBN 978-975-8859-81-8
Yarım Adamın Aşkları (2009) - Kanat Kitap - Roman - ISBN 978-605-4244-09-6
Elli Yıl Sonra Kül (2010) - Kanat Kitap - Roman - ISBN 978-605-4244-11-9
Aylak Fikirler (2010) - Arcan Yayıncılık - Psiko-felsefe - ISBN 978-6054168088