Düşen bir akşamın hüznü kadar derindi hüznüm.
Ne bir omuz vardı başımı yaslayıp da ağlaya bileceyim,
ne de bir sırdaş derdimi paylaşa bileceyim.
YALNIZ yürüyeceyim bu yolda bir kalemim vardı,
bir de kağıda dökülen yürek yangınımı söndüren göz yaşlarım.
Aldık başımızı gidiyoruz
nerde biteceyi belli olmayan bu yolla.
Ya bir yerde kırılır,
yada bir-birimize eşlik ederek gideceyiz
...göz yaşımla taaa sonsuza....
ceylan
05.10.2011, s.23.10