dua vaxtları - nə vaxt dua edilər - nə vaxt dualar qəbul olar - gecə oxunan dualar
Könüllərin Allaha yönəlməsində və Allahın rəhmətinin insanı əhatəsindən gecənin tenhalığının böyük bir rolu vardır. Allahın rəhməti gecənin son vaxtlarında insanı daha çox bürüyəcəkdir. Allah Təala, gecənin son saatlarında, gecə və gündüz digər saatlarında qılmadığı bol rəhmət və bərəkət etmişdir.
Bəzi vaxtlarda Allahın rəhmət qapıları, daha çox açıqdır, bəzi vaxtlarda Allahın rəhməti, daha çoxdur. Bu vaxtların ən əhəmiyyətlisi və Allahın rəhmətindən pay almaq baxımından ən uyğunu gecənin yarısından sonrakı saatlardır.
Allah Təala belə buyurur: "Ey paltarına bürünən (peyğəmbər) gecə qalx namaza, amma gecənin az bir qisimində, gecə yarısında yaxud ondan bir az da sonra yaxud bir az əvvəl və oxu Quranı yavaş-yavaş." [1]
Mufazzal İbn-i Ömər, İmam Sadiqdən (ə.s) belə nəql edir: "Allah Təala Musa İbn-i İmran'a belə buyurdu: Ey İmran oğlu! Gecə yuxuya dalıb da məni sevdiyini zənn yalan söyləyir. Görəsən dost dostunun təkliyini (onunla baş-başa qalmağı) sevməz mi? Ey İmran oğlu, mən dostlarımı tanıyıram. Gecənin qaranlığı onları sardığında gözləri (bəsirət sahibləri) ürəklərinə dönər, əzabım gözləri önünə sərgilənər, məni, məni görürmüş kimi səs edər, mənimlə, məni hazır görərək danışarlar.
Ey İmran oğlu! Ürəyindən huşuyu, bədənindən huzuyu və gözlərindən yaşları mənə həsr et; mənə qaranlıqlarda dua et, o zaman məni yaxın və razılıq edən görərsən. "[2]
Gecə olduğunda gözləri (bəsirət sahibləri) ürəklərinə dönər, yəni gecə, Allah dostlarını əhatə edər, onları dünyanın zəhmət və məşğuliyyətlərinə uzaqlaşdırır, Allaha ibadət etmək üçün insana gözəl bir fürsət yaradır. İmam Əli (ə.s) bir xütbəsində müttəqi olanları (Allahdan çəkinənlərə) tanıdarkən belə buyurur:
"Gecə oldu mu, ayaqlarına basarlar, səf-səf qurarlar, ibadətə qoyularlar. Quran ayələrini, hərfləri sayılacaq qədər, ağır, mənasını düşünərək oxuyarlar; özlərini bu surətlə hüznlərə təyin edərlər; dertlerinin dəvasını Quranda taparlar: Qurandan təşviqi, savaba, mükafata aid bir ayə oxuyunca o savabı əldə etməyi ümid edirlər; könüllərini həsrətlə ona verərlər; sanarlar ki, o mükafat, gözlərinin önünə gəlmiş, sərilmişdir. Qorxuducu bir ayə keçdi mi, qulaqlarını ona verərlər; sanarlar ki cəhənnəmin yalımlanması, şiə yücelirken çıxardığı səs, qulaqlarına gəlməkdədir, onu işitmededirler. Rüku edərək iki qat olmuşlar; alınlarını, əllərini, dizlərini, ayaq barmaqlarını yerlərə döşemişlerdir; səcdəyə kapanmışlardır; uca Allahdan, əzabdan, zəncirlərə vurulmaktan xilas olmağı istəməyə koyulmuşlardır. Gündüzlərə gəlincə; yumşaq xasiyyətlidir onlar; alimlərdir, yaxşı kəslərdir, çekinenlerdir ... "[3]
Əmr-ul Möminin Əli (ə.s) Nevf-ul Bekaî'ye, gecənin halında belə buyurdular: Ya Nevf! Davud (as) gecənin bu saatında ibadət üçün ayağa qalxıb da dedi ki kim bu saatda dua etsə duası qəbul olar "[4]