Tene laf düşer miydi gidende, yürek son kararı vermişken
Tırnakları çekilse de zorla söküp alıyordu kronik sevişmelerin bıraktığı izleri, gün begün alıştığı erkeğe ıssız bedeninden.
Biliyordu bir daha hakkının olmadığını özlemeye.
Gözyaşlarını silmeye hazır, tanıdık bir avuç ayası eksik olsa da kirpiklerinde, karşılasa da sabahları kaçıncı sayısız hasretlerle, yemin etmişti dönmemeye.
Dünün ayrılığını bölüp senelere, çalışsa da vuslatın gün sayısını küçültmeye, faydasız!
Yarın yalnız kalıp yangın çıkarmak pahasına dönmeyecekti, kadere ortak sevdiklerin seçeneksiz bırakıp verdiği erkeğe.
Göze almıştı dualarının kitapsızı olmayı, göze almıştı acımadan giden kadın olmayı...