@Leyl-i Lal adlı üyeden alıntı:
Siir bana ait degil fakat icinde gecen cümleler kisiligimle özdeslestigi icin paylasmak istedim...
Belki acimasizca insafsizca dizeler ama hayat ve icindekiler ne yazik ki insana acimiyor...
Bazen ulasilmaz olmak gerekiyor...
Tabi ki o ulasilmazligin sinirlarini cizmek yine bizim elimizde...
Bir nevi zirh misali ...Tüm bunlar olurken elbette insani yanlarimizida korumamiz gerekiyor...
Ki o yanlariniz olmadan bir farkimiz olmaz...
Her türlü kötülüge acimasizliga ragmen insan yine insani yanlariyla ayakta kalir...
Ama dersini de alir öyle degil mi...
Adimini yoluna göre atar...
Canim dediklerini canina katar...
Cünkü yasam boyunca insan tirnaklariyla kaziyarak bir noktaya gelmis ise asla taviz vermez..
Yani müsade etmez...
Sözün özü biz istemedikce kimse bizi üzemez...
Dik durmayi ögretir yasanmisliklar..
Ve insan güclenmistir özünü bulmustur ...
Artik arayislar yoktur hayatinda...
Ve tüm bunlarin farkindaligiyla siradan ama ön siradan olmustur

Nezaketinide koruyarak...
Kimse icin degil de kendi icin yasayarak...
Ve insanlar ayrilir bir kenara candan ve camdan olanlar...
Yola devam ederken camdan olanlar tez kirilir..
Candan olanlar ölümüne kadar...
Ve hayat insana ögretir...
Allah'tan baska kimseye verilecek hesabimiz olmadigini..
Leyla..
Orijinali Göster...