Eksik Olan Şeyler
Son güncelleme:
-
Eksik Olan Şeyler Yazısı - Hikaye Örneği - Yaşamdan Hikayeler - Yalnızlık Hikayesi - Aşk Hikayeleri - Hasret Şiirleri - Sevgiliye Mekutup
Eksik Olan Şeyler
Cahid İsmayiloğlu
Hayat çok güzel ama yaşamayı bilmek gerek. Ben hayatı bildiğimi sanıyorum ama her geçen gün daha yeni şeyler öğreniyorum. Hep eksik olan bir şeyler var Onları hiss ede biliyorum
Burası çok da büyük olmayan, küçük denilesi kadan bir şehir. Ama çirkin şeyler o kadar büyük ki, insan bazan şehrin küçük bir şehir olmasından kuşku duyuyor. Burada hayat çok acımasız, kötü, ama bazan da hafif ve güzel oluyor. Kral gibi yaşayan, dilencilik eden, bir ekmek için üç saat yalvaran, küçük bir para karşılığında namusunu satanlar - hatta satılması için yalvaranlar çok burada. Neden böyle, çok düşünüyorum ama hiç bir fikir beni aydınlığa çıkarmıyor.
Ama bir tarafda güzel insanlar güzel sandıkları hayatlarında kendilerine yapmacıkdan da olsa mutluluklar kurmaya çalışıyorlar. Bazıları bunu başarıyor, bazıları ise başlamamış pes ediyor. Bazıları da bunu etdiklerine emindirler, ama mutluluğun bu olmadığını bilmiyorlar.
Bu hayatın nereden gelib nereye gitdiyini bir anlasam, inan ki her şeye hak vereceğim.
Hikayemiz aslında bize bir şey anlatmaya çalışacakdır.
Her şey tüm şeylerin başladığı gibi, o doğunca başladı. Çok sıradan hayatı vardı. Sanki hayat ona göre bir içim su idi ve o hiç de acele etmeden bu suyu içiyordu. Nefes ala-ala su bitene kadar da içeceyini biliyordu. Zaman çok çabuk geçiyordu
Çalışdığı yerden çıktı Bazan vahşi bir kaplan, bazan komik, bazan da güzelliklerle dolu bir şehir gibi gözüken bu şehir onu az sonda öz içine alacaktı.
Çalışdığı yer çok sakin oluyor her şey sakin kendi halinde irelliyor. Kapıdan ki, dışarı çıkdı işler tamamen değişiyor. Sanki bir gezegenden çıkıp diğer bir gezegene düşüyordu. Rüya gibi hayatlar, kabusa dönüşmüş hayatlar, bir birlerini seven aşıklar, küskünler, alçaklar, kendini beğenmişler, iyilik yapdığını sananlar, az iyilik yapanlar. O kadar insan var ki tarif etmek çok güç. Her kes bi şeyin peşinde
- Hayat çok güzel ama yaşamayı bilmek gerek. Ben hayatı bildiğimi sanıyorum ama her geçen gün daha yeni şeyler öğreniyorum. Hep eksik olan bir şeyler var Onları hiss ede biliyorum
Aslında tüm bu hayatı biz insanlar kendimize kendimiz yapdık ve bunu yapmaya da devam ediyoruz.
Yine o günlerden biri idi. Çalışdığı yerden pek sakin bir şekilde çıkdı ve şehrin içine girdi. Bazı yerler sakin, bazı yerler ise çok gürültülü idi. İnsanların kalabalık oldukları yerleri çok severdi. Bu arada onun hiç arkadaşı yokdu. O yüzden bir az kendine kapalı ve yalnız biri idi. Hava çok da sovuk değildi. Ama o çok üşüyordu. İşleri kötü gitmiyordu. Yapmacı hikayeler yazıp satıyordu, geliri de bundan çıkıyorda. Yani anlayacağınız gibi o yazardı. Hiç bir zaman yazdıklarını beğenmezdi ama onun yazılarını okuyup sevenler çok idi. O yüzden beğenmezdi ki, bu hikayeleri okudukları kitaplardan ve baktığı filmlerden derlediği bir-birine benzer olaylardan kuruyordu. Kendi yaşamadığı hikayeleri yaşamış gibi kalame alıyordu. Bazan hayat ona kola gibi geliyordu. Çünki o hayatı yazardı, hayatları kelimelerle yönetdiğini sanırdı.
O sıradan sandığı günün içinde irelliyordu. Şehir kaynıyordu. Sinemanın önünden geçerken yeni bir film geldiğini gördü, hemen afişe yaklaşıb yeni bir hikaye için neler çala bileceğini düşündü. Filim Amerika filmi idi. Adı da «Unutulmuş aşk» diye afişde büyük ve güzer fontla insanı filme davet ediyordu. Adından ve afiş resimlerinden anlaşıldığı gibi bir aşk filmi idi. Eve gidib ne yapacağını hemen düşündü, aklına yapacağı işler geldi, ama yine de filme bir bilet aldı. Başlamasına 5-10 dakika kalmışdı. Sinemanın önünde o yana bu yana giderek beklemeye başladı. Kısa aralıklarda kolundakı saati ışığa tutub zamanı kontrol ediyordu. İreliden 3 kız da hemen sinemanın kasasına yaklaşıb 3 bilet aldılar. Kızların 2-si anlaşılmayan bir tarzda konuşub gülüyor, digeri ise öbürlerinin her dediğine başını sallıyordu ve hiç gülmüyordu. Gözüken o idi ki, kız, arkadaşları ile olmakdan değil, filme bakmakdan ötrü burada idi. Filmin başlamasının artık zamanı idi. Her kes sinemaya doluştu. Doluşdu dedim ama çok da insan yok idi. Hemen hemen sinemanın yarısı boş idi. O kızlardan önce sinema salonuna girdi ve yerinde oturdu. Kızlar da az sonra geldiler ve kendi yerlerinde oturdular. Bir anlığına yerlerin boş olmasında istifade ederek yerlerini değiştirdiler. Onun önündeki sıraya gelip oturdu üçüde. Film başladı. Film onun hoşuna gitmedi. Kızlara geldikde ise onlardan ikisi hiç filme bakmıyorlardı - durmadan alçak ve anlaşılmaz bir tarzda konuşub gülüyorlardı, cep telefonlarını kurcalıyorlardı, mesaj falan yazıyorlardı bir yerlere hemen de cevabını alıyorlardı. Bunlardan farklı olanı - sakin kız ise filme öyle bir dikkatla bakıyordu ki, etrafında ne olduğunun farkında bile değildi. Bu bir az düşündü ve filmin bu karan kötü ve sıkıcı olması halinde neden bu kadar ona ilginç geldiğini sormaya karar verdi. Eyildi ve onun kulağına doğru:
- Siz buradamısınız?
Sakin kız hafif vücudunu arkaya doğrultarak, gözlerini de filmden ayırmayarak:
- Sanmam
- Nasıl yani sanmazsın?
- Yani burada olmaya bilirim.
- Ama ben görüyorun sen baya buradasın işte.
Kız bir az kendini toparladı dikkatini bir anlığına filmden alıp. Arkaya baktı ve.
- Ne ? Tabbi ki gördüğün gibi buradayın ne sanmışdın ki?
- Ben o soruyu öylesine sordum. Yani aslında cismin burada ola bilir de ruhun başka yerlerde dolaşmaya çıktı qaliba.
- Vay be. Sen iyi söz yapıyorsun.
- Ya benim işim söz yapmak..
- Yazar mısın yani.
- Nereden anladın?
- Ben de aslında falcıyım, anlaman gerekirdi.
- Ben bir şeyi anladım. Sen çok akıllı birine benziyorsun.
- Boş ver. İzin ver film bitsin beynimi meşkul etme. Hele ruhumun dolaşacağı çok yerler var.
- Tamam. Özür dilerim sen devam et.
Deyerek arkasına yaslandı. Gözleri bir filme, bir de kıza odaklanıyordu. Bu arada kız çok sade ve güzel idi. Bu yüzden kendini kıza bakmakdan alı koyamıyordu. Kız ona baktığının farkında değildi. O da bundan istifade kızdan gözlerini almıyordu, alamıyordu. O her zaman neye bakardısa bir hikaye konusu arardı ama bu kez yazar olduğunu bile unutmuşdu. Kendisi hala bunun farkında değildi. Kendi hikayelerinde bazan gülerek bazan da umursamazcasına yazdığı bir şeyleri qaliba yaşamak üzereydi.
Film bitti
Her kes ayağa kalktı ve sinema odasını terk etmeye başladı. O hala gözlerini kızdan alamamışdı.
- Kız: Siz qaliba filmi beğenmediniz.
- Nereden anladın ?
- Unutdun mu, ben akıllı bir insanım.
- Evet ya bir anlığına
- Yazarlan böyle olurlar her şeyi çabuk unutular.
- Ne yazarı?
- Siz yazar değilmiydiniz?
- Evet ya ben aslında küçük hikayeler falan yazarım.
- Nedere çıkıyor belki ben okumuşumdur.
- İnternet kullanıyormusun.
- Arada bir.
- O zaman karşılaşman zor. Benim hikayelerim internetde yayınlanır ve internet kullanıcıları okurlar. Bazan qazete ve dergilerde de çıkıyor.
- Güzel mesleğiniz var Ben de hep yazar olmayı düşündüm ama düşündüklerimi yazıya almakda güçlük çekiyorum. Çünki düşündüklerim çok güzel ve çok büyük, yazıya alınca o güzellik ve büyüklük kayıb oluyor, kelimeler o düşündüğüm şeyleri anlatmaya yetmiyor.
O, gülümseyerek:
- O zaman sen de filme al.
Ben filmleri çok seviyorum.
- Onu bir az önce çok iyi anladım.
Kız da onun ritmine kendini kaptırdı ve tıpkı onun gibi bir az da yapmacadan gülümsedi. Sinemadan artık çıkmışlardı. Çok da yürümüşlerdi ama hiç biri bunun farkında değildi. Bu kadar konuşdukları halde sanki kendilerini çok iyi tanırmış gibi normal yakın arkadaşlar gibi konuşmalarına devam ediyorlardı. Ta ki kızın öbür arkadaşları önlerini kesinceye kadan.
- Nino! Sen buradamıydın? Yanındakı arkadaş kim, seni rahatsız mı ediyor?
- Yok, yok hayır o benir arkadaşım tanıyorum. Şimdi karşılaşdık da hal hatır soruyoruz.
- Evet. İşiniz uzun sürermi ? Biz kafeye bi şeyler yemeye gireceğiz.
- Hadi size afiyet olsun.
- Sen telefonunu açık tut.
- Tamam
Kızlar bunlardan bir kaç metre uzaklaşmışda ki, ikisi sanki anlaşmış gibi gülmeye başladılar.
- O,: Senin adın Nino"muydi?
- Evet ya senin adın neydi ki
- Benim adım Benim adım Ali Ali Şahin.
Çok ilginç bir tanışma sahnesi oldu bu. Ne yapacaklarını bilmiyorlardı. Sanki bir filmde bir birini tanımayan iki oyuncu idiler. Şimdiye kadar da yazılmış senaryoyu oynamışlardı.
- Ali: Bak biz qaliba tanışdık. Özü de bunu bir az geç yapdık. İstersen böylece devam ede biliriz. Bu senaryonun nasıl biteceğini ben çok merak ediyorum.
- Nino: Sanki hipnoz edilmiş gibiydim bir anlığına uyandım. Ama hala uyandığımdan da emin değilim.
- Ali: Baksana bu tanışma ve sen Benim çok hoşuma gitdi Şimdi gidelim evlerimize ve iyice düşünelim ve sabahın olmasını bekleyeyim. Eğer sabah bu tanışma bize sıradan bir şey gibi gelirse o zaman boş verelim unutalım. Tamam mi?
- Nino: İyi fikir. Ben de oyle düşündüm, çünki bir az şaşırdım. Ama belki biz bir-birimizi tanıyorduk. Ola bilir mi?
- Ali: Hayır ben seni daha önce gördüğümden emin değilim.
- Nino: Al benden de o kadar
- Ali: Ben aslında seni merak etmekle geçireceğim gecemi.
- Hino: Ben de seni merak edeceğim. Bir adın bir de yazar olduğunu biliyorum.
- Ben yalnız senin qarib bir isminin olduğunu biliyorum. - Nino Sen aslında Türk değilsin isminden anlaşıldığı kadarıyla.
- Hayır ben Türküm. Kendimi bildim bileli bu ad benimle. Kendim de hala anlamış değilim. Aslını sorarsan anladığım var bir azından. Ama uzun bir hikayenin adı sanırım bu Nino adı. Ama boş ver
- Tamam. Benim için adın önemi yok. Ama bir hikayesinin olduğu belli, doğru düşünüyorsun.
- Nino: Az önce bir şey söylemişdin ya sen. Gidelim evimize düşünelim diye. Benim aslında düşünecek o kadar şeyim var ki, hangisinin arasına seni sıkışdıracağımı bilmiyorum.
- Ali: Benimse artık düşüneceğim tek şey var. Bak az önceki fikir sanırım ikimize de iyi gelecektir. Gidelim mi ?
- Nino: Tamam. Kendine iyi bak.
Dedi ve bir anlığına gözden kayıb oldu. Ali bir anlığına kendini çok yalnız hiss etdi. Sanki rüyadan uyandı ve etrafına baktı. Meğerse etrafında o kadar insan varmış, o ama bunun farkında değildi.
Onlar sıradan bir filme bilet aldılar ama aslında haytılarının filmine almışlardı o bileti.
İkisi de bir birlerini bir daha göre bileceklerinden emin değillerdi. İkisi de hiç bir şeyin farkında değildi. Kalabalıkda yürüdükleri halde sanki sahrada yalnız yürüyorlardı. Ali ancak onu düşünüyordu.
- Nasıl olacak, bir daha nerede karşılaşacaklar Her şey bir anlığına olmuşdu ve bir göz kırpımındaca kayıb olmuşdu.
Ali eve yetişdi. Bilgisayarını açdı. Yarın sabaha bir hikaye yetişdirmeli idi. Ne kadar düşündüse hiç bir şey yazamadı. Yazdığı cümleler ona basit geliyordu hemen siliyordu yenisini yazıyordu bu da basit, bu da, boylece beynini zorluyordu. Ona neler oluyordu. Bir dakikada on cümleni yazarak küçük bir zamanda bir kaç aşk hikayesi yazan bu yazar hiç bir zaman bu duruma düşmemişdi. Sonunda yazmakdan vaz geçdi. Televizyonu açdı karşısına geçdi ve seyr etmeye başladı. Ve hafifce uykuya daldı.
Yarın uyandığında her şey farklı olacaktı. Basit bir karşılaşma onun gözünün önünden gitmiyordu, basit sanılacak kadar bir sohbet kulaklarından hiç çıkmıyordu. Hayatına durduğu yerden devam etmek ona güç geliyordu. Artık yaşadığı yalnız ve çok sıkıcı bu hayatın farkına varmışdı. Sabah uyandı ve içinde onu rahatsız eden bir şeyler vardı artık. Kalefenin üzerinde uyuya kaldığını anlayınca her tarafını buruşturmağa başladı. Her yeri ağrıyordu ama beyni sanki yeniden doğmuş gibi idi. Çabuk kendini toparladı ve kendine bir kahve yaptı ve yudumlamaya başladı. Bilgisayarını önüne geçti ve kendi yazdıkları hikayelere bir az göz atmaya başladı. Ve kendi kendine düşünmeye başladı. Her hikaye onun içinde bir sayfa gibi kabarıyor ve başqa bir sayfaya geçiyorlu. O hikayeleri ile yurur duyuyordu. İçindekileri kelimeler halinde görüyordu saki onlara bakınca.
Kendini toparladı ve düşüne-düşüne işine gitdi. Sinemanın önünden geçerken afişde bir film anonsu gördü. Film Amerika filmi idi. Adından ve afiş resimlerinden anlaşıldığı gibi bir aşk filmi idi. Adı da «Unutulmuş aşk» diye afişde büyük ve güzer fontla insanı filme davet ediyordu. Çabuk bu filme bir bilet aldı ve «mutlaka izleyeceyim» dedi kendi kendine. Kasadan aydılınca iki kızın kasaya yaklaşdığını gördü. Kızlar anlaşılmayan bir tarzda konuşub gülüyorlardı. O bir anlığına durdu ve düşünerek bu kızlara baktı. Aklından geçenler öyle allak-bullak idi ki. Kendi kendine «Ben bu sahneyi hangi filmde görmüşdüm acaba». Hani insan bazan bir şeyler görer de ve onu başka bir zamanda neredeyse aynını gördüyünü zann eder ya işde öyle bir hisse kapılarak kalabalığın içinde kayb oldu. Kızlar da kasadan aynı filme 2 bilet alıp yine konuşa-güle sinemadan uzaklaşdılar.
Ali: O kısa bir zamanda dünyanın en büyük yazarlarından biri oldu. Yazdığı her bir hikayeni, romanı çok seviyordu, o bunlarla yaşıyordu, az sonra hayatının aşkını buldu ve evlendi. Hayatda yaşamadığı, hiss etmediği, romanlarında, hikayelerinde öz okurlarına yaşatmadığı, hiss etdirmediyi bir şeyler bırakmamışdı neredeyse. Ama hiç bir zaman sonuna kadar yaşadığını kabul etmedi. O hep bir şeylerin eksik olduğunu içinde hiss ediyordu. Zaten onu en büyük yazar en mutlu insan da yapan bu idi.
Nino ? O sadece görevini yapmışdı. Bir insana yaşamanın ne demek olduğunu öğretmişdi.