Sen yanında dinlendiğim nehirsin susadığımı bilmem hiç yanında
Direnme gücümsün ne zaman eğilsem
Senin şaha kalkmış ismin doğrultur beni karanlığımdan
Sen grinin içine saklanan ışıksın
Gri, parlıyor olduğun yerde
Dallar sen varsın diye adına bahar denılıyor
Meçhule düştüğüm her vakit benı uyandıran en güzel rüyasın
sen derdim gibi en derinimdesin
kıyamadığım nazlı melek
Bir çiçeksin baştan başa umut kesilen
Umudun adı olan..
...
şimdi sana yazıyorum bilinmeyen bir yerden
seni özlediğim bir yerden sesleniyorum sana
duymak için dinle sadece dinle etrafındaki sesleri kıs
senin için kısa kısa kelimeler seçiyorum seni anlatan
sana sesleniyorum uzak bir yerden duyuyormusun
bugün doğum gününmüş unuttum sanma hep aklımda
sana herkesin bilemeyeceği bir yerden sesleniyorum
burasını hayal edebilirsin ama hayalinden daha da güzel
sana güzel sözler armağan ediyorum içimden gelen bir yerden
senin için bir şiir yazdım ama şiir den çok uzak
sana bir hikaye anlatıyorum ama sen onu peri masalı gibi dinle
sana güzel bir yerden yazıyorum
sana papatya topladım çiçek bahçesinden
rengi hoşuma gitti belki o yüzden papatya topladım
belkide en sevdiğin çiçek odur kim biliebilir
sana şimdilik iyi geceler diliyorum
eğer beni arıyorsan kalbinin derinliklerine bak ozaman beni göreceksin
sana hikaye anlatmayı çok isterdim ama bu yazılanlar zaten hikaye gibi
neyse şimdilik gidiyorum başka bir hikayede görüşmek dileği ile
Sen ki $iirLerime anLam veren adam;
Gozlerine bakinca kendimi gordugum..
Sen ki, bu bendeki beni senLigine katan;
Uzaginda oLdugum icin kadere sovdugum...
Cekildim yine kendi kabuguma,
Odamda yalniz kaldim kendimle,
Oyle du$unuyorum, hayal kuruyorum.
Bazen gozum pencereden di$ari kayiyor;
Yildizlara...
Onlar kadar uzakta oLmak istiyorum.
Her$eyden, herkesten, ozeLLikLe kendimden uzak.
Insan etrafindaki insanlardan sıkıLir
Uzakla$ir bir sure ve rahatlar.
Ama kendinden sıkıLmi$ oLan ne yapmaLi?
GidebiLir mi kendinden bir adim oteye?
Rahat birak beni, yalniz kaLmak istiyorum!
DiyebiLir mi?
InsanLardan ne kadar uzak,
Kendine okadar yakin...
Bugun $iir defterimi actim,
Sayfalarini tek tek cevirdikce
ne kadar yarim kalmi$ $iirLerim varmi$ farkettim.
BaziLarini ne zaman ve hangi ruh haliyLe yazdigimi hatirLamiyorum bile,
Bazilarininda her saniyesi aklima geliyor ve o ruh haLine tekrar donuyorum.
Belki bu $iirimde yarim kalir.
Neden eskisi gibi yazamadigimi da bilmiyorum.
Ve bu noktayi hatirLadim,
Tikandigim yere vardim..
Kelimelerin bittigi yerdeyim.
Sende yarim kaldin $iirim.
Sanirim bu $air yorgun.
HaLbuki ne cok sevmistim seni
Herseyi goze aLmistim seninLe
Simdi ise seni unutmayi goze alamiyorum
Herseyi silmeyi, silinmeyi kendime yediremiyorum.
Seninleyken her zorlugu yenebilen ben,
Kendimi artik cok gucsuz, aciz hissediyorum.
Senin suan baskalarina siirler, sozler yazdigini bile bile
Ben hala sana yaziyorum butun siirlerimi.
Gecmisi unutamiyorum cunku benim icin gecmedi henuz
Yasadigimiz her saniyenin bir degeri varken,
Simdi bir kalemde silip atamiyorum.
Senin gibi yapamiyorum ben
Kahretsin ki hala sevebiliyorum.
Sen de ozLuyor musun beni?
Benim seni ozLedigim gibi..
Doluyor mu gozLerin en oLmadik zamanLarda?
Sen de agLiyor musun geCeLeri?
BekLiyor musun geLmemi?
Benim seni bekLedigim gibi..
Ariyor mu gozLerin? SizLiyor mu kaLbin?
Sayiyor musun sen de bensiz gecen gunLerini?
Yazip yazip siLiyor mu kaLemin?
Ilk adimi atmaya yeLtendigin zamanlarda
Seni de bir$ey geri cekiyor mu bana geLmenden?
Sen de yenemiyor musun o engeLi?
Yoksa coktan unuttun mu, siLdin mi her$eyi?
Yeni sevgiLer edinip attin mi beni yureginden?
YaLan miydi her$ey, Bir ruyamiydi ya da?
Sen kendini o kadar kaptirmadin mi bana?
Benim sana kapiLdigim gibi?
Yokluguna ragmen hala yazabiliyor muyum acaba diye merak ettim aldim kalemi elime.
Ben varliginda da yoklugunu ya$ayarak yazmiyor muydum zaten daha onceden de.
Bi fark yok aslinda.
Onceden oldugu gibi simdi de yoksun yanimda.
Onceden oldugu gibi kalbimdesin ama.
Belki simdi daha fazla acitiyorsun ama canin saolsun be yine de ordasinya.
Sen bilmesende bu boyle.
Ne garip degil mi?
Onceden de "Seni herseye ragmen seviyorum" derdik birbirimize,
ama ozaman bahsettigimiz 'hersey' sadece aradaki mesafelerdi.
Ufak tefek seyler yani.
Sevmeye engel olmayacak seyler.
Simdi de herseye ragmen onu hala seviyorum diyorum kendime.
Burda bahsettigim 'hersey' ise daha farklilasti.
Tam anlamiyla herseyi kapliyor artik.
Mesela suclari, mesela hatalari... Mesela, ihaneti.
Bir insan 'herseye' ragmen nasil hala bu kadar sevilebilir ki?