"Bedenimin üşüdüğü gibi, yüreğimde üşüyor şu sıralar...
Ve ne yaparsam yapayım, ısınmıyor içim...
Talihsizliklere boyun eğişleri ile titriyor kalbim,
Çaresiz, yorgun ve sonuna kadar hüzünlü..."
Yürekler müptelası olmuş artık hüznün...
Hüznü işledikçe, kendimizi buluyoruz adeta...
Bizler hüzünle gülümseyebilen insanlarız...
Ondandır neşemiz bile hüzünden geçer mutlaka...