Bir Aşk Maslı....
Son güncelleme:
-
Nasıl Başladı….
İlk gördüğüm günden beri aklımdan çıkmıyordu… Farkettirmeden izliyordum ve ilgim gittikçe artıyordu, O’nun da ilgisi var mıydı?
Günlerden bir gün, önümdeki karalama kağıtlarından birine, “Gözlerim gözlerinde gözlerim, gözlerin nerede?” diye yazdım. İşim gereği masamda sürekli oturamıyor, çoğu kez başka yerlerde oluyordum. İşte böyle masamda olmadığım bir zamanda, notu yazdığımdan en fazla bir saat sonra , “ Gözlerini gözlerden sakın, gözlerin gözlerim lazım,” yanıtını vererek ilgisiz olmadığını gösterdi ve girişinde "yasak", "imkansız " levhalarının asılı olduğu dolambaçlı, inişli çıkışlı bir aşk yoluna düştük…
Masamın üstündeki karalama kâğıtlarına kendisi için yazdığım her yazıya aynı gün ya da birkaç gün sonra yanıtlar vermeye başladı; önceleri bu yazıları birbirimize ve başkalarına göstermeden masada yazıp bırakırken zamanla ya aynı anda yazmaya başladık, ya da önceden yazdığımız yazıları birbirimize verdik, lisede ben böyle bir şey yaşamadım. Bu arada, ben bazı yazılarımı ve onun bana yazdıklarını yaşadığımız kentin bir internet sitesinde yayınlamaya başladım. Benden çok o heyecanla siteyi takip edip, “çok hoşuma gitti”, ya da “çok güzel” , vb sözlerle mutluluğunu belirtiyordu.
Yıllar önce Atilla Birkiye adlı şairin , " Aşkım Bir Yağmur Damlası Gül Yaprağında" adlı şiir kitabını okumuştum, hikaye beni sarmıştı; Gülüş'ü sevmiştim ama sevgilisi yaşlı adamı kıskanmıştım. Belki de baştan sona bir kurgu olan böyle bir hikayenin yıllar sonra ve üstelik İstanbul gibi büyük kozmopolit bir kentten çok uzaklarda bir kentte karşıma çıkacağını nerden bilebilirdim! Ebem (babamın annesi)," Gün doğmadan neler doğar," sözünü boşuna demiyormuş meğer.
Hikaye benzer olunca, doğal olarak referans da adı geçen şairin anlattığı hikaye oldu. Yazdığım notların ve şiirsel güzel sözlerin hemen hepsini Atilla Birkiye'nin şiirlerinde değişiklikler yaparak, ya da onlara benzeterek yazdım.
-
Aşkı saygıyla selamla
Bir yazı, ne kadar içten ne kadar ayrıntılı yazılmış olursa olsun- hç kuşkusuz ki çok yetersizdir büyük bir aşkı anlatmaya; ister Kerem ile Aslı kadar eski, ister Gülüş ile yaşlı adamınki gibi şimdi olsun, isterse de gelecege ait olsun.
Ey okur unutma !...
Biten
Gizlenen
Başlayan
Süren
Saklanan
Başlayacak olan
Uzaklarda kalan
Uzak aşklar da olsa
Hem aşık olduğumuz sevgiliyi hem de yeryüzündeki tüm aşkları ve aşıkları yüreğimiz sevgi dolu selmalayalım...
Çünkü, aşık olmayan adama, “adam” değil “cüdam” diyoruz.
Eğer aşk ateşiyle yanıp kavruluyorsa bir insan, nasıl türküsüz olabilir, şiirsiz kalabilir.
Nasıl aşksız olunmuyorsa -istenildiği kadar inkar ıslıkları çalınsın-, türküsüz de şiirsiz de olunmaz.
Ancak bir yazı, diyelim ki Bohun adındaki Moğol’un yazdığı “yarım yamalak” yazılar büyük bir aşkın ancak önsözü olabilir, olabilirse.
Ya da biten bir aşk filminin yazıları olabilir, olsa olsa...
Ayrıığadayanmakgüçsevgilimsöylenezamanyiteceğimdudaklarında
-
Gözlerinin yeşil rengi deniz gibi derindir,
Bakışların akıp giden sular kadar serindir
Adın ne Allah aşkına, kim bilir ne şirindir,
Peri misin, jale misin, melek mi?.
(Rıza Tevfik Bölükbaşı)
-
Aşk Bir Nehirdir...
Aşk: Yaşamın En Güzel Şiiri
Yaşamın yazdığı en güzel şiiri aşk değil midir?
Binlerce tanımı olmasına karşın,
Yine de kimileri, hani yürekten inanmış birkaç kişi,
Zaman zaman, “aşk nedir” diye sormaz mı?
Aslında, soruyu sormak bile, bu soruyu sorma gereksinimi bile çok güzel!
Yazarlar, özellikle de şairler çağlar boyu aşkın peşinden koşmamışlar mı?
O gizemli imgeyi yazma serüveni biter mi?
Aşk, her şeyden önce dolunaya dokunmak, yıldızları tutmaktır,
En azından, benim sözlüğümde böyle yazar.
Böylesine bir tanımı hiçbir kitapta
İlk kez böyle bir gerçek benimki.
Gercekten seviyorsa insan, hani tüm tutkusuyla, tüm coşkusuyla seviyorsa...
Gercekten aşkı, yani yaşamın kendisine olan gülüşünü yakalamışsa...
Ve bir daha kolay kolay o gülüşü bulamayacağını biliyorsa...
Yıllardır aşkı savundum, aşkı tüketenleri değil.
Şimdi tüm yazdıklarım, savunduklarım, inandıklarım hayata geçiyor seninle.
Ne kadar da haklıymışım sevgilim, yaşadığımzı yasak bir aşk olsa da.
Yanında olmak en güzeli, hiç tartışılmaz,
Ama gülüşünü, varlığını bilmek,
Kokunu duyumsamak da çok güzel, çok umut verici...
Çünkü, aşk engel tanımaz; coşan bir ırmak gibidir, tutkuyla yatağında akar.
Aşkımız büyük bir rastlantının bize armağanı.
Belki de hep rastlanılmak istenen.
Seni ilk kez öptüğümde ...,
Teslimiyetini duyumsayacağım o an...,
N’olur acaba ?
“Çanlar Kimin İçin Çalıyor”da kadın kahraman Maria;
- Yer yerinden oynadı, demişti.
Herhalde bizimkisinde de öyle olur...
Ya da,
Bulutların üstünde bedenlerimiz, birlikte dolunaya dokunacağız
ve Venüs parlayacak şehrimizin üstünde, aşkımızın türküsünü söyleyecek.
-
KIŞ
Bugün 8 Şubat, günlerden Salı,
Yani yine bir kış günü
Hep kış mı yaşanır ? Hem de yıllarca farkında olmadan !
Gözlerinizin önünden yaşadığınız yerin güzellikleri,
cinayetlere kurban gidiyorsa;
değerleriniz, romantizm, edebiyat,
aşk, "zamana yenik düşüyorsa",
Genç kız, uzun saçlı esmer gülüşüyle birlikte hayallerinizi bile terkediyorsa...
Başka hangi mevsimi yaşabilirsiniz !
Peki neden güzelliği her zaman yüz yüze görmek nasip olmaz,
Bir kez görsek bile, bir daha görmeyebiliriz de,
Çünkü geçicidir; kış
Ama yüreğimizde silinmez bir anı bırakır,
Her anışımızda sonsuzluğa dokunduğumuzu sanırız; “Huzur” ?
Belki de tek bir mevsim vardı bizim için, o da kış.
Ötekiler, birer yanılsamaydı.
Belki de hepsi kışın çeşitli görünüşleriydi!
Kışsoğuklarıaşkacısıylayananyürekleredoğanınarmağanıdır
-
Hayaldeki romanlar
Kız gülüyordu.
... Sizi çok iyi tanıyorum. Tekrar anımsatıyorum, koşulumu unutmayacaksınız. Ne olur, lütfen şimdi söyleyeceğimi yapın, size bütün içtenliğimle bildiririm: Sakın bana aşık olmayın. İnanın bana, böyle bir şey mümkün değil. Dostluğa gelince, hazırım; işte elimi uzatıyorum... Ama sevmek olmaz, asla olmaz!
(Fiyodor Dostoyevski : Beyaz Geceler, s 24. Türkçesi: Mehmet Özgül. Cumhuriyet Gazetesi Kitapları)
Okuyucuya-
....sizden bir dilekte bulunmamamı benden nasıl istersiniz?
Beğenilmek dileği mi?
Öyle, öyle ya... Ne olur, benim nasıl biri olduğumu anlamaya çalışın.
.............
....kaç kez aşık olduğumu bilir misiniz?
Nasıl olur? Kime?
Hiç kimseye... İdealimdeki kadına, düşümde gördüğüm yüzlere... Ben hayalimde romanlar yaratırım. Ah, siz beni bilmezsiniz!
(Fiyodor Dostoyevski : Beyaz Geceler, s 20. Türkçesi: Mehmet Özgül. Cumhuriyet Gazetesi Kitapları)
İnsanherduygusununhesabınıvermekzorundadeğildir
Ben hayalcinin biriyim; hayatımda yaşanmış olaylar o kadar az, birlikte geçirdiğimiz şu dakikalar o kadar seyrek raslanan cinsten ki, hayalimde bu anları bir çok kez tekrarlamamak elimde değil. Sizi bütün bir gece, bütün bir hafta, bütün bir yıl hayal edeceğim. Yarın buraya, hem de tarn buraya, tam bu saatte geleceğim; bugün olanları anımsadıkça kendimi mutlu hissedeceğim.
(Fiyodor Dostoyevski : Beyaz Geceler, s 23. Türkçesi: Mehmet Özgül. Cumhuriyet Gazetesi Kitapları)
Ve bir şey daha. Birisini sevmek konusunda sakın kendini kafaya alma. İşin aslı çoğu kişi ona sahip olacak kadar şanslı değillerdir. Daha önce sen de sahip olmamıştın ona, oysa şimdi sahipsin. Maria'yla yaşadığın şey yalnızca bugün boyu ve biraz da yarın sürse de, veya uzun bir hayat boyu sürse de bir insana olabilecek en önemli şeydir. Her zaman onun var olmadığını söyleyen insanlar çıkacaktır çünkü kendileri sahip olamamışlardır ona. Ama ben sana onun gerçek olduğunu söylüyorum ve sen ona sahipsin, yarın ölsen bile şanslısın. (Ernest Heminway: Çanlar Kimin İçin Çalıyor)-
Bizimki önce benimle tartıştı, hem de uzun uzun; sonra susmaya başladı, hatta büsbütün suskunluğa gömüldü. Anacak beni dinliyor, beni dikkatle süzen gözlerini kocaman kocaman açıyordu. Daha sonra ne olsa beğenirsiniz? Yüzünde bana güvenemediğini gösteren, o kötücül gülümsemeyi gördüm. İşte bu gülümsemeyle onu evime getirdim. Ancak şu da bir gerçek ki, gidecek başak bir yeri yoktu. -( Dostoyevski: Uysal Kız, s 103)-
Gülüş, şöyle bir yazı yazsaydın;
“sizi seviyor, sevgiden de büyük bir duygu besliyorum. Tanrım! Elimdem gelse de ikinizi birden sevebilseydim. .. Ne olur, siz o olsaydınız!”-(
Benim bu sözlerine yanıtım şöyle olurdu;
“Teşekkür ederim: beni sevmiş olduğun için teşekkür erdim: çünkü bu sevgi uyandıktan sonra uzun süre unutulmayan tatlı bir düş gibi saplandı yüreğime.”-
Sen yazmadın, ama ben içimden gelen, “ göklerin her zaman açık olsun, sevimli gülümseyişin parlaklığını, mutluluğunu yitirmesin. “
“Tek başına” yaşayan, sana karşı şükranla çarpan bir yüreğe tattırdığın mutluluk anından dolayı ( 3 ay insan ömründe bir andır) --seni hep hayırla anacağım. Ulu Tanrım Güzel Tanrım Gök Tanrım! O ne uzun, mutlu bir andı. Bir insana böyle bir an yaşam boyu yetmez mi?
Dinleyin, onun aşkından o zaman emindim: boynuma sarılıyordu. Demek ki seviyordu, daha doğrusu sevmek istiyordu. Evet, bu böyleydi: Sevmek istiyordu, sevgi arıyordu.” ( Dostoyevski,: Uysal Kız, s : 25)
-
Adamla Genç Kızın hikayesi….
Veda edişimden tam iki gün sonra, her günkü gibi sabah erkenden yine Günes’teydim; kar yağıyordu. Ama bu kez yaşamımdan duyduğum katıksız bir sevinçle hızlı hızlı değil, ilgisiz ve dalgın, sarsak sarsak yürüyordum; İçimde heyecanı, umudu hak getire!
Derken onun karşıdan geldiğini gördüm, karşılaşmamak için hemen karşı kaldırma geçtim, başım önümde yürümeye devam ettim. Birden onun sitem dolu, sert sesini duydum, öfkeyle yüzüme bakarak, “konuşmamız gerek” dedi. Tam karşımda duruyor, kaşları hafif çatık, yüz gergin, sorgulayan gözleri gözlerimi arıyor…
Konuşmaya başladık, öğlenüstüydü, masanın başındaydık. Nasıl anlatayım bilmem ki: Genç kızın ta yanındaydım, başımı başına doğru eğmiştim, dizlerimiz arada bir temas ediyordu, yani göz göze diz dizeydik: Bu yakınlık içime işleyen bir haz veriyordu bana. Ben onun yakınlığını nasıl duyuyorsam, o da benimkini öyle mi hissediyordu acaba?
Kendisine karşı tavır ve sözlerimde farklılık gördüğünü, “bunun nedenini öğrenmek istiyorum” dedi. Yazdığı “yarım yamalak” sözlerin ne anlama geldiğini anladığımı, düşüncesine saygılı olduğumu söyledim. Çok sinirlendi, o yazıların iki şaire ait olduğunu, kendi duygularında herhangi bir değişiklik olmadığını söyledi.
Ve işte o an, zaman da benimle birlikte duruvermişti sanki: işte o an, diye düşündüm, en tatlı an belki de, mutluluktan önceki, mutluluğun kendisiyle bile degişilemeyecek an...
Kaşların çatıklığı gitmiş, iyice açılmış, bana çevrilmiş bakışları, ağır bu iki yeşil göz, sorguluyordu ama muhabbetle de doluydu baştanbaşa.
Akşam yine Günes’te karşılaştık; anlamlı bakışıma gülümseyip göz kırparak karşılık verdi…Bu kez bakışlarındaki anlam o kadar ayrıydı ki...
Tanrım bizim için mi bu günü bu kadar aydınlık ve bu kadar güzel yarattın? Benim için mi?
Günes, Hayat; Hayat, Günes’tir.
Aşkım şehrin çıkmaz sokaklarında ıslık çalan fırtına gibi,
Günes labirentini alt üst edip geçen çöl kasırgalarının çığlıkları gibi
02.02.2011
-
Gülüş’le Dolu Bir Düş:
Bir sabah uyandığımda saat sabah sekize geliyordu. Esneyerek gerindikten sonra gözlerimi açtım, yine de uyanıp uyanamadığımı, etrafımdakilerin gerçek mi, yoksa zevk iniltilerinin, çığlıklarının yükseldiği tutkulu gece düşünün bir devamı olup olmadığına karar veremeyerek hareketsiz yatmaya devam ettim, düşü ayrıntılarıyla hatırlamaya çalıştım:
“Bir pazar sabahıymış, Gülüş’le dolu hayallerimle baş başa kendime kahvaltı hazırlıyormuşum: Kapımın zili çalıyor, bu saatte kimseyi beklemiyorum ama yine de , “kim bu saatte acaba?” diyerek istemeye istemeye kapıya gidip gözetleme deliğinden bakıyorum, merdiven boşluğunun lambası yanıyor, dürbünde gördüğüm sima bir bayan ama tam olarak tanıyamıyorum, sanki O’na benziyor gibi. Kapıyı açıyorum, karşımda gerçekten O. Başında sadece gözlerini açıkta bırakan bir şal. Şaşkın bir halde birkaç saniye kımıldamadan ona bakarken bir şeyler söylemek istiyorum ama tek kelime söyleyemeden kapının aralığından içeri süzülüyor, bir giz gibi. Kapıyı kapatıp şaşkın fakat dudaklarımda mutlu bir gülümseme ile ona bakmaya devam ediyordum, O da beni aynı şekilde süzüyordu; gözü de gönlü de okşayan bir sevimlliiği vardı. Nihayet, göğsümde zonklayan bir çarpıntı, zor duyulan ve zevkten titreyen bir sesle, “sen beni öldüreceksin!...”diyerek anlamlı sessizliği bozuyorum ve yumuşak ve esprili bir tonda, “Meğer şal da sana ne çok yakışırmış “diyerek şalını alıyorum. Heyecan dorukta ve özgürlüğün kucaklaşması iki bedende..
Sonra, neşe dolu, cıvıl cıvıl bir sesle “kahvaltım hazır mı ?” diyor. Mutfağa geçip birilikte kahvaltıyı hazırlıyoruz. Bu derin anlamlarla yüklü sihirli anların büyüsünü bozmamak için gerekmedikçe konuşmuyorum, o da öyle. Ama sürekli bakışıyoruz; gizli aşkımız dilimizde değil, gözlerimizde; gözlerinde yitiyorum. Kahvaltıyı hazırladıktan sonra mutfak masasında karşılıklı oturup şurdan burdan konuşarak tatlı bir sohbet havasında kahvaltı ediyoruz.-
Kahvaltı bitiyor, O kendinden emin, davetkâr, bana bakarak , “ Daha ne bekliyorsun, alsana beni, hadi, artık tamamen hazırım, al beni” der gibiydi. Hiç böylesine bir duygu seli akmamıştı üstümden bunca sene, inan bana hiç, ey okur sen de…
Sonra mı?
O gün dudaklarında yaşadım
O gün bedeninde gençtim
Ellerimin mutluluk dokunuşları,
Ruhunun derinliklerine iniş ,
Yüzündeki gülüş,
Belleğimde hiç silinmeyen imgen…”
Ey okur, senin anlayacağın, sonrası iyilik, güzellik... daha n’olsun!....
Ve ne yazık ki, bu bir düş!
Gerçek şöyleydi:
Yataktan kalkıp pencereye gittim: Dışarıda yine bir Şubat sabahı, ağır, sisli, nemli kış havası somurtarak bana bakıyor. Oysaki geceki düşüm ne kadar güler yüzlü, ne kadar derin anlamla yüklüydü…
Neyse ki, dostum Temel’in (aslında Temel sadece benim değil, Türkiye’de herkesin dostu, Karadenizli bir halk kahramanıdır) başından geçen bir olayı anımsayıp, “benden de beterleri varmış” diyerek kendimi avutmaya çalıştım:
“Karadeniz’in bir sahil köyünde –her sabah olduğu gibi- erkekler kayıklarına /takalarına binip balık avına giderler; tüm köy halkı sahile inip onları “ bol şans, rastgele” dilekleri, dualarıyla uğurlar. Akşam olunca, sabah balıkçıları uğurlayanlar bu kez karşılama ve tabiî ki avlanan balıkları taşımak için yine sahile inerler, ama ne gelen var ne giden! Derken bir zaman sonra ufukta bir taka görünür, iyice yaklaştığında içinde sadece Temel vardır ve Temel’in kafası gözü sargılar, üstü başı kan içindedir.
Köylüler sorar:
“- Ula Temel bu ne hal, niye sargılar içindesin, diğerleri n’oldi ?
- Onlar öldi, ben yaralı kurtuldim
- Niye öldiler, kaza midur?
- Kaza değil, kavga ettik; herkes birbirini öldürdi, beni öldürecek kimse kalmadi, kurtuldim
- Niye kavga ettiniz?
- Define bulduk, paylaşamadık
Köylüler bir zaman ağlayıp sızlarlar.
Sonra, birinin aklına gelir ve sorar:
” -Temel, bulduğunuz define nerde, bu kadar can kaybına değdi mi bari? Bir görelim “der
Temel, gayet sakin bir sesle:
- Biz define falan bulmadık , “MESELA DEDUK daaaa…”
Gündüzümde sen
Düşümde sen
Hayallerimde sen
Seni –düşte/hayalde de olsa- yaşamanın sevinci ve gülüşün dökülüyor dudaklarıma
Aşkımhayallerimvesen
-
Depresyon
Gülüş her zamanki gibi, aynı saatlerde ziyaretime geldi; her ziyaretindeki gibi yüreğimde tatlı bir çarpıntı. İçimi her zaman garip bir şeklide rahatsız eden genç kız…
— Dünkü yazımı okudun mu?
— Okudum, çok güzeldi.
— Sen de bu siteye üye ol, sen de yazılar yaz.
— Ben yazı yazamam
— Yazarsın, belki bu sana zamanla okuma alışkanlığı da kazandırır
— Söz veriyorum, okuyacağım, okuma alışkanlığım olacak
Yüzünün görünüşü düşünceli, ama sert değildi. Kalın kaşlar hafif çatık, kalın dudaklarda çarpık bir gülümseme, neşyle parlayan gözlerde dayanılmaz bir çekingenlik, sesinde kararlılık;
- Hayır!! Yazmam ben, boşuna!
Anında bir çöküntü: Depresyon
Gözlerim bilgisayar ekranını, kulaklarım onu takip ediyor, ama artık ne okuduğumu anlıyorum, ne de onun söylediklerini. Kafam başka yerde; “imkânsız!” Kabul et bunu. İmkânsız zorlanmaz.
Ben ekrana bakıyordum, ama diyalogumuz daha 3-5 dakika sürdü; havanda su dövdük.
Neden söyleme ihtiyacını duydum bilmiyorum, “senin sevenlerin çok, bu, insanı mutlu eden bir şey” dedim. Ayağa kalktı, giderken, ” ben de seviyorum, beni sevenleri seviyorum, her şey karşılıklı” dedi.
15-20 dakika sonra kahkahalarını duydum; kendisi görünmüyordu ama şen kahkahaları her yanı çınlatıyordu ve Thomas Mann’ın roman kahramanlarından birinin aklından geçenleri anımsadım:
“…istediği kadar İgne’den uzak tek başına pencere önünde dikilsin, salondan gelen uğultular, kadeh şıngırtıları ve gülmeler arasında sıcacık yaşamın çın çın yankılandığı Inge’nin sesini ötekilerden ayırt etmeye çalışsın, kendini hep İnge’nin yakınında bildiği burasıydı yeri !
Derken, sağ kulağının arkasında bir nergis çiçeği çıkageldi.
—Nasıl, yakışmış mı?
—Aaa, çok yakışmış… Bir poz ver lütfen
Cep telefonum elimde, sağ yanındaki saçlarını boynuna atıyor, çiçek takılı kulak açıkta poz veriyor.
Sonra, birden “telefonu bana verin, ben başkasına çektireceğim” diyor
“Ben fotoğrafını çektiğimde derin bakamıyor”, diye düşünüyorum.
Çektirdiği fotoğraflarını getirip gösterdi, yarın bilgisayarıma yükleyeceğimi biliyor.
Tam bu sırada arkadaşlarımızdan biri , “ eşiniz buraya gelmeyecek mi? diye sordu ve orada bulunan herkes yüzüme anlamlı anlamlı baktı, ya da ben öyle algıladım.
Ben de bir eziklik, “yarım yamalak” cevap verdim.
Halide Edip'in eseri "Sinekli Bakkal" sokağının Rabia’sının ihtiyar Pregrini’ye karşı hissettikleri aşkın da ötesinde tutkuydu, Gülüş’ün belirsiz. Belki de şefkatle karışmış acıma. Yani, Igne’nin hayal edilen duyguları gibi:
"Inge gelmeliydi Şimdi! Onun salondan ayrıldığını fark etmeli, ne durumda bulunduğunu hissetmeli, kimseye belli etmeden peşinden çıkıp gelmeli, kendisine acıdığından bile olsa elini omzuna koyup şöyle demeliydi: ”Haydi dön salona, aramıza katıl, üzülme, seni seviyorum.” Gerilere kulak kabarttı ve saçma bir gerilim içinde Inge'nin gelmesini bekledi. Ama Inge gelmedi asla böyle bir şey olmadı.” ( Thomas Mann: Seçme Öyküler)
Eve gelirken, Günes’te kendimi sorguya çektim: Sigara sağlığını tehdit ettiği zaman nasıl bırakmıştın?
“Farz et ki dünyada tütün adında bir bitki hiç olmadı, Tanrı böyle bir bitki yaratmadı”. Sonuç kesindi, ondan sonra hiç içmedim.
Aşk, duygunun, tutkunun ve anın rastlantısı karşısında kendisine itaat ettirmeyi bilen bir vurguya sahiptir. Aşk, aşık olunan ötekinin önce bedeni, sonra bütün kişiliği, daha sonra da etik, estetik ve kültürel değerler sitemi idealleştirilir. Ötekiyle bir düzeyde özdeşlik arayışıdır aşk.
İkisi aslında birbirine benziyor: Aşk da, bağımlılık da iradeyi solluyor. Önemli olan zoru başarmak, iradenin bloke olmasına izin verme !
Eve geldim yattım, saat 01.15’de kalkıp bu yazıyı yazdım
Farklıiklimlerdengelenşiirgibiaksıngözlerinbedenimdensüzülsün
Sevmekhiçbirzamangünahdeğildir
-
Günes’te Ümitli Yürüyüş…..
Bir Temmuz günü, öğle saatleri; yine Günes’teyim
Ama bu kez, onu görebilme sevinciyle koşar adım değil,
Ağır ağır yürüyorum… bir kez daha yenildim !... Görmek bile istemiyorum.
Yenilgin bir adamım, yine
Neden son yıllarda hiçbir işim doğru dürüst gitmiyor?
Bu benden mi kaynaklanıyor;
yoksa yaşamın bir nedenle bana verdiği bir ceza mı ?
Yoksa...
Ne kadar ağır yürürsem o kadar üstünlük sağlayacağım zamana;
Bu, üç beş ay öncesinde heyecan doruklarında yaşayan, ancak şimdi,
ezik kendimle daha uzun süre baş başka kalacağım anlamındadır.
Ve yürüyüşüm kaçınılmaz, bir masamın başında son bulacak.
Bir yandan yürüyüşüm hiç bitmesin istiyorum, hiç görmesem daha iyi !
Bir yandan da masamın başında olmak istiyorum, artık;
Çünkü, –eskiden olduğu gibi- yine bir “yazı” konmuştur masanın bir yerlerine,
bir ümit işte…
Günes’i kesen her sokağı geçerken cep telefonumun saatine bakıyorum;
Yalnızca üç beş dakika geçmiş bir önceki bakışımdan.
Yürüyüşüm bitiyor ister istemez; zamanı yenmek,
zamana egemen olmak güç, çok güç…
En sonunda masama ulaşıyorum ve daha koltuğa oturmadan,
yazılarını her zaman koyduğu yere çarçabuk kaçamak bir bakış fırlatıyorum…
Ve bir şiiri anımsıyorum:
“Mahsul verecek diye yıllarca için için,
Beklediğim topraklar meğer kumsalmış…”
Bir de Eylül’ün bahtı kara aşıkı Suad’ın şu sözünü:
“Ah bu aşk ne acı bir yaraymış, ne uğursuz bir şeymiş !”
[/imgOLD]