Bir Aşk Maslı....
Son güncelleme:
-
Çoktandır Gülüş’ten haber alamıyordum. İki üç gün önceydi yanılmıyorsam, Gülüş’ün arkadaşı, “ruh ikizi” Müjde’ye rastladım Güneş Caddesi’nde. Ayaküstü hoş beşten sonra, söz Gülüş’e geldi; “Haber alamıyorum, iyi mi?” diye sordum. O da, “Bu aralar bazı ufak tefek sorunları oldu, onları halletmeye çabalıyor, yakında seni arayacak” dedi. Ertesi gün masamın üstünde Gülüş’ün notu duruyordu; sorunları neyse hala sürüyor gibi.
“Mademki sorunları ile uğraşıyor, bir de ben sorun olmayayım” diye düşünerek birkaç gün yine arayıp sormadım. Ertesi günü masamın üstünde yine bir not ve bu not da bir önceki gibi sert ve muhatabının ilgisizliğinden yakınıyor; sorun ya da sorunlarının hala çözülmemiş olduğunu anlıyorum. Yardımım olmadığı/ olamadığı için üzülüyorum, sadece!
-
Kanka ve Değişim
Gülüş’ün son birkaç aydan beri aynı işyerinde bir kız arkadaşı oldu; çok iyi anlaşıyorlar, hatta bir gün ikisi birden ziyaretime gelip kan akan işaret parmaklarını göstererek, “ biz artık kanka değil, kan kardeşi olduk” dediler.
Bir gün masamda kankasının yazısıyla yazılmış ancak altında ikisinin adları yazılı olan aşağıdaki “ uyarı:MUHTIRA” yazısını buldum.
Ertesi günü geldiğinde, “Muhtıranızı okudum” dedim. Bundan sonra günlerde tam bir depresyon yaşadım. Kendi kendime “psikoterapi” uygulayıp mantığımın yönlendirdiği -olmam gereken- modda olmalıyım, bunun için de unutmam gerekir dedim. Ama yine “Gülüş engeli” çıktı karşıma; Birgün kısa süreliğine başbaşa kalınca, bana çekingen bir edayla bakarak, “ hiç iyi gözükmüyorsunuz, niçin?” diye sordu.
Bunun benden değil, kendisinden kaynaklandığını –biraz kırıcı bir ses tonuyla kendisine söyledim. İtiraz etti Bu konuşmadan sonra aramızdaki buzlar kendiliğinden çözülmeye ve yeniden tatlı yumuşak saygılı diyaloğumuz başladı ve ziyaretlerini sıklaştırdı.
Birgün gelip yanıma oturdu ve masamın gözünden cep telefonumu alarak “fotoğraf yükleyeceğim” dedi. Hiç önemsemedim, çünkü arkadaşları da zaman zaman cep telefonuma çektikleri değişik fotoğrafları yüklerle ve onları bilgisayara yükleyip “ wall paper: duvar resmi” yapmamı isterler.
Gülüş bir yandan bluetooth ile fotoğraf yüklerken bir yandan da havadan sudan konuşuyorduk. İlk fotoğraflar normal profilden çekilmişlerdi. Oysa son yüklediği fotoğrafı çok açık şeklide “erotik” bir fotoğraftı; şaşırdım ve zevkten uçtum…, uçtum.. hayretten açılmış gözlerime, yüzümdeki isterik şehvet dönüşümlerine kayıtsız bir bakış atarak tebessüm etti. Sonunda, “ Bu ne demek ?, şaşkınlıktan ne diyeceğimi bilemiyorum, devamı olacak mı?” dedim.” Kayıtsız, gülerek; “olacak, tabii…”dedi.
Bu gülüş çok ilginç bir kız, beni “deli” edecek, bak görürüsünüz….
-
Günlük Yaşam...
Bazen gelip yanıma oturuyor şuradan buradan konuşuyoruz; herhangi iki insan gibi. Bazen de hiç konuşmuyor. Ben, “lütfen konuş, bir şeyler anlat” diye ısrar ettiğimde de, “Ne konuşlayım !?. . . ” diyerek susmasını sürdürüyor. Konuşacak hiçbir şeyin yok mu; örneğin hayatı seviyor musun? Yaşamdan keyif alıyor musun, mutlu musun? Gibi sorularıma/sorgularımın tümüne , “Evet, mutluyum; tabi ki keyif alıyorum…” diyor, gülerek.ama bazen de, “ Bilmiyorum!.” deyip kalkıp gidiyor. Bu tür birlikteliklerimizde çok nadir olsa da eskisi gibi masamın üstündeki karalama kâğıtlarına içli yazılar yazıyor; aşağıdaki yazı gibi (kaşemi basıp kalp içine almış). Zaten evvelden beri ikimizin adını ya bir kağıda ya da bir peçeteye alt alta yazıyor.
Yine şehirden bir haftalığına ayrılmak zorumda kaldım, döndüğüm gün kendisi ortalıkta yoktu ama yine karalama kağıtlarının arasında yazdığı yazı vardı; kendi yazdığı şiir sandım, çok farklı hislere kapıldım.
O gün iş çıkışı saç tıraşı olmak için berbere gittim; TV’den gelen şarkı sözlerine ister istemez kulak verdim: yukarıdaki sözler meğer bir “pop” şarkısının sözleriymiş. Aslında hem pop şarkılarından hem de onları söyleyenleri hiç sevmem, hatta sevmek şöyle dursun, çoğundan iğrenirim; basit ve aşağılık görürüm. Oysa bu sözler bana ne kadar anlamlı, ne kadar dokunaklı geldi… Neler oluyor bana?
Evde, akşam, Ahmet Kutsi Tecer’in çok sevdiğim bir şiirinin buna iyi bir yanıt olacağını düşündüm:
Ama, henüz Gülüş bu şiiri okumadı.
…………
Ne yazık ki, okusa da anlamı kalmadı artık. O da bu karmaşık hikâyenin çıkmaz bir sokak olduğunu gördü ve “The End-Finish-Son” dedi:
xxxxxxxxxx
Bu yazıya yanıt vermedim, "kaçınılmazı kabullenmek gerekir" prensibine uyarak sessizliğe gömüldüm.
-
“Eli elime değdi, hem ben yandım hem kendi….”
Gülüş yine ziyaretime geldi, aramızdaki buzlar çoktan erimiş, eski günlere dönmüştük. İşim gereği bir odaya girdim ve –özel ya da resmi olsun çalıştığım işyerlerinde prensibim gereği - kapıyı sonuna kadar açık bıraktım. Hemen arkamdan girdi ve kapıyı tam olarak kapattı. Bu, bana birden aşırı bir cesaret verdi ve çoktan beri hayalimde yaşattığım hareketi yaptım: Elini tuttum, tutmaz olaydım! Elini hızla ve sertçe elimden kurtardı ve hayretten açılmış gözlerini bana dikerek; çok soğuk bir tonda ve yüksek sesle ; “Ne yapıyorsunuz !?” dedi
Bu olaydan sonra kendime, “ Ayağını denk al, taciz gibi aşağılık, basit bir davranış biçimiyle suçlanırsın ve senin için yaşam anlamını yitirir “dedim. Birkaç gün hiç gözgöze gelmemeye dikkat ettik ve hemen hiç konuşmadık. Ama onun benden daha sıkıntılı olduğunu, konuşmak için fırsat aradığını sezinliyorum. Ona bu fırsatı verdim; bir fırsatını bulunca , “Ben tacizci değilim, o basit, hastalıklı davranışı biçimini kendime yakıştırmıyorum. O kadar içli, davetkâr yazılarından ve hele en son yüklediğin o fotoğraftan sonra böyle davranmam çok doğal! Dahası, elinin elimi beklediğini hayal etmiştim. Çığlık atacağını aklımın ucundan bile geçirmedim. Ama rahat ol !, bundan sonra böyle bir hareketim olmayacak, normal iki insanın ilişkileri gibi olacak ilişkimiz” dedim. O, hiç konuşmadı, sadece beni dinledi. Bundan sonra gözlerimi ondan kaçırıyor, karşılaşsak bile gözlerim herhangi birine bakıyor gibi ama daha çok bir taş ruhsuzluğuyla bakıyordum. Ama O’nun tedirgin bakışlarıyla arada bir beni yokladığını hissediyordum. Örneğin, ben başkalarıyla konuşurken hemen o da geliyor, hem arasıra söze karışıyor, dinliyor, hem de kaçak bakışlarla yüzümü –gözlerimi tarayarak ruhsal durumumu anlamaya çalışıyor ve belki de benden bir gülümseme, okşayan bir bakış, bir sevgi belirtisi bekliyordu.
Ama, artık gururlu olmaya ve sessizlik dilini kullanmaya karar verdim. Aslında ben sessizce konuşma ustasıyım, ömrüm boyunca susarak yaşayabilirim. Bu yüzden ona karşı -biraz da utanç içinde- suskunluğa gömüldüm. Suskunluğum ve gerektiği zaman resmi-mesafeli davranışlarım birkaç hafta devam etti.. Suskun durmama karşın bakışlarımdaki sertlikle, “ Sen hala benden sevgi mi bekliyorsun !? Sevgi mi !? diyordum. (Dostoyevski, tefeci kahramanını aynen böyle konuşturmuştu)
Birgün yine kısa süreliğine de olsa başbaşa kaldık. Ben çalışıyordum, hemen arkamdan o da geldi. Tam karşımda duruyordu. Gözleri gözlerimi arayıp, bir süre takılıp kaldığını ve bu anda gözlerimde bir gölge, yılgınlık, boşvermişlik okudu. İşimi bitirdim, sandalyeden tam kalkıp gideceğim anda, “Biraz konuşabilir miyiz? “ dedi. Sorun benim gerginliğimdi. “Tabii…konuşalım… buyur… sen konuş önce” dedim. O, bakışlarını gözlerimin içine dikmiş, hiç konuşmadan bana bakıyordu ve bu durum bir süre devam etti. Sessizliğinde, uysallığında sanki korkunç fırtınaların şimşeklerini görür gibi oldum. Ayrıca, birarada olmaktan da tedirgin oluyordum, bu nedenle kısa kesmek için hemen konuşmaya ben başladım:
“Çığlık atmana gerek yoktu, rahatsız olduğunu normal tonda söyleseydin de sonuç aynı olurdu ama hiç değilse herkese rezil olmazdım,” dedim.
“Çığlık atmadım, size öyle geliyor. Hiç kimse duyamazdı ve imkânı yok, duymadı. Sadece çok şaşırdım, ne var bunda! ” diyerek beni yumuşatmaya, olayı bu kadar ciddiye almamamı ima etti.
Bir gün mesai bitiminde işyerinden çıkmak üzereydim, bir odanın önünden geçerken içeride çalışan üç beş kişilik arkadaş grubuna dönerek “iyi akşamlar arkadaşlar” deyip yoluma devam ettim. Onu görmemiştim, meğer oradaymış. Arkamdan, biraz da sitemkâr bir tarzda, “ Hayat sürprizlerle doludur…” dedi. Birkaç gün sonra kendisine ilk sayfasına “ Gülüş, ‘hayat sürprizlerle doludur, seni şaşırtıp üzen değil, heyecanlandırıp sevindiren sürprizlerle karışlaşmanı diliyorum” yazdığım bir kitap hediye ettim. Ve bundan sonra yine derin ve üzgün bakışlarımız önümüzde sessizliğe gömüldük, ikimiz de.
Ben rahattım, ama onun tedirgin olduğunu ve konuşmak için sürekli fırsat kolladığını sezinliyordum. Sezgimde yanılmamıştım, yine sadece ikimizin olduğu kısa bir zaman zarfında hemen konuya girdi: ilgisizliğimden yakındı. O günkü olayı yeniden hatırlattım, daha önceki söylediklerimi tekrarladım ve ona: “ Sorun ne biliyor musun!? Senin beni içine sindirememen. Önce kendini sorgula! Kabul edemeyeceğin şeyleri baştan reddet!, seni zorlayan bir şey yok!” dedim. Şaşırmış bir durumda, “ Öyle bir şey yok, dedi. “Yani, sen beni kabul edebiliyor musun ?” diye sorduğumda ise, gülerek “ Evet, Eevvvetttt!... dedi. Böylece buzlar yeniden çözüldü, diyaloğumuz, anlamlı bakışlarımız kaldığı yerden yeniden başladı.
Bir iki gün sonra masamda otuyorduk, elini tuttum, bu kez karşı koymadı, 10-15 saniye süreyle eli elimin içindeydi; “ Aman Tanrım!...Napolyon en büyük zaferinden sonra benim kadar mutlu ve gurulu olmuş muydu, acaba?
Ama sonradan soğukanlı bir şeklide elimdeki eli düşündüm; önceki hareketimde (tacizimde !) el ne kadar güçlü ve sert idiyse, şimdi el gevşek fakat soğuktu. Yani, aşk yoktu, bir istemi yerine getirme diyebileceğim bir teslimiyetti belki de. Eğer öyleyse, benim için de, onun için de ne kadar “kötü” bir şey! . O halde önceki karşı koyuş şaşırmaktan değil, koruma ve belki iğrenme güdüsüyle yapılmış bir refleks miydi, acaba?
Dahası, bir gün geldi tam karşımda durdu, yaz sıcağında iyice irileşip koyu yeşile dönmüş kocaman gözlerini –bir Moğol oku misali gözlerime saplayarak- ,” Nasılsınız !..” dedi. Kendisine,- gülerek- ,“ lütfen böyle bakma, şuracıkta beni öldüreceksin” dedim .Gülerek ve aynı şekilde bakışlarını sürdürerek, “ Vallahi ben bir şey yapmıyorum, yaaaa….” dedi. Birkaç saat sonra yine tam karşımda, yine o derin, o anlam yüklü bakışlar… Artık dayanamadım; “Çok açık konuşacağım; ulaşmak istiyorum, gelmelisin” dedim. “bilmiyorum, yapamıyorum” dedi.
Ertesi gün ziyaretime geldiğinde, masamda bir evrak alıverişi sırasında çevreye çaktırmadan yine elini tuttum, hem de birkaç kez. Serbest bırakıyor ama çevreden oldukça tedirgin. Takip eden günlerde de fırsat buldukça elini tutuyorum, ya da elimi eline dayıyorum. Karşı koymuyor ama birinde karşı koymak şöyle dursun, ilk kez baygın bakışla gözlerimin ta içine baktığını ve o anda –yine ilk kez-yüzünün kızardığına tanık oldum; uyarılmıştı ve bakışı kendini ele verdiği için mahcup olmuştu. Ben de “ birhoş” olmuştum.
Birkaç saat sonra ben bir arkadaşa işle ilgili bir şey açıklarken , “Neymiş o?” diyerek arkamdan geldi, başını omuz hizamdan uzatarak elimdeki kâğıda bakarak beni dinlerken göğsünü vücuduma (belime) yaslamıştı; büyük bir zevk alıyordum ve hiç bitmesin istiyordum. Bu, ilk kez oluyordu ve bunun böyle olduğuna kesinlikle eminim.
Edebiyatta da bu tür ilişkiler işlenmiştir. Örneğin, kırklı yaşlarında bir ressam henüz ondörtündeki genç bir kız ile benzer bir hissi yaşamıştır:
“Bir yandan parmağıyla fotoğrafları işaret ederken, bir yandan da çocuksu yollardan omuzlarıyla bana dokunuyordu. Onun küçük gelişmemiş, göğüslerini, zayıf omuzlarını, bir kemerle sıkıca sarılmış uzun, ince belini görebiliyordum.” ( Anton Çehov: Seçme Hikâyeler. Türkçesi. Hanife Bıçaklı, s: 84–103. Şule Yayınları)
Başka bir örnek: Kırklı yaşlarında iken, 16 yaşında bir kızla evlenen eski yüzbaşı yeni tefecinin de çok aykırı duyuşları-hissedişleri varır:
“Ben 41 yaşımı devirmiştim, kızsa henüz 16’sındaydı. Aramızdaki yaş farkından ileri gelen duygu beni büyülüyordu; bu durum çok tatlı bir şeydi, çok tatlı! “ (Dostoyevski,: Uysal Kız, s: 99)
Ancak tefeci benden daha şanslıyıydı: Kız onun boynuna sarılıyor, üstelik öpüyordu onu.
“Dinleyin, onun aşkından o zaman emindim: boynuma sarılıyordu. Demek ki seviyordu, daha doğrusu sevmek istiyordu. Evet, bu böyleydi: Sevmek istiyordu, sevgi arıyordu.” ( Dostoyevski,: Uysal Kız, s:106)
Bizim hikâyemiz mi onlara benziyor, onlarınki mi bize? Bilemiyorum… Ben de Gülüş’ün elini başkalarının yanında fark ettirmeden tutuyorum ya da cep telefonumda bir şey gösterirken elimin arkasını onun çıplak koluna yaslıyorum, çekmiyor tam aksine kolunu elime iyice dayıyor. Bazen ve çoğu kez yine başkalarının da olduğu ortamlarda, kalem, evrak, vb alıp-verirken veya cep telefonuyla bir işlem yaparken elini olabildiğince elime temas ettiriyor.
Bu ilişki Eylül’deki bahtsız aşıklar Suad ile Necip’in aşkını andırıyor biraz:
“Başkasının yanında birbirlerini daha çok seviyorlar ve bunu daha çok ilan ediyorlar denilebilirdi, çünkü yalnız kalınca hala o temiz kalma heyecanı onarlı perişan ediyordu. Halbuki artık alışmışlar, birbirlerine ilk anlarını itiraf ederek anlattıkları bile olmuştu“ (Mehmed Rauf: Eylül, s:204)
Gün içinde kendisine fırsat buldukça özlemle baktığımı fark ediyor ve anında aynı anlamda karşılık veriyor. (Ben hayalcinin biriyim, kendim için elde ettiğim düş malzemesi bana yeterde artar bile!... )
Birbirimize küsmekle, birbirimizden ayrı bulunmakla ayrılmış olmuyorduk. Bu nedenle bizim küsmelerimiz, yeniden kavuşma heyecanının ürpermesi halini alıyor. ( Eylül'de Suad ile Necip arasındaki aşk masalı)
-
Hikâyemiz benim açıdan bitmişti: SON demiştim. Gülüş açısından da bittiğini sanıyordum. Nitekim günlerce konuşmadık. Meğer onun için hala sürüyormuş. Bir haftalık yokluğumda yazıp masama bıraktığı
bu içli yazıyı okuyunca büyük heyecanlara, sevinçli ümitlere kapıldım ve bir gün ona anlamlı bir vurguyla, “ Sen kimin canısın!...” dedim. Gülerek, “bilmem” dedi ama öyle bir tavırla söyledi ki, sanki,”Biliyorum… senin…” dedi. Ağzından böyle bir söz işitmedim ama bakışlarından anladım.
Ayrıca, sadece ikimiz birarada olduğumuzda bana “sen” demesini ima ettim. “Hayır, olamaz, çok yadırgarım!” dedi, üstelemedim. Ertesi ve daha ertesi günlerde masamın üstünde karalama kağıtlarının arasına –benim yazı stilime benzeterek yazdığı- aşağıdaki yazı ile ikimizin adlarını çok çok özenerek değişik bir yazı stilinde yazdığı yazıları koymuştu.
Ancak bana karşı ilgisizdi. Ben de ona karşı ilgisiz davranmaya başladım
ve yine bir yazı:
Bu yazıdan sonra bana çok yakın olacağına kesin gözüyle bakarken tam tersi oldu; Gülüş artık ziyaretime gelmiyor, benimle konuşmuyordu. Sonra susmaya başladı, hatta büsbütün suskunluğa gömüldü. Ancak beni dinliyor, beni dikkatle süzen gözlerini kocaman kocaman açıyordu.
Masanın üstündeki karalama kağıtlarından birine şu şarkı (TSM) sözlerini yazıp bırakarak rest çektim.
Hemen o gün aşağıdaki ‘umutsuzluk dolu” yanıtı verdi
Bunu, ben, “o da bıktı, bitirmek istiyor” şeklinde yorumlayarak bu kez hiç yanıt vermedim. Gülüş ile arama buzdan dağlar ördüm, o yanımdayken sanki yokmuş ya da herhangi biriymiş gibi davranmaya başladım. Birkaç hafta sonra masamdaki karalama kağıtları arasında -alelacele yazdığı anlaşılan -aşağıdaki içli, davetkâr yazıyı buldum.
Bu, birbirlerimizle konuşmamakla, ayrı bulunmakla ayrılmış olmadığımızı çok iyi açıklayan bir ifadeydi. Artık dayamadım, kendisine “ ücra yerde değil, en derindesin” dedim ve alelacele .
bu yazıyı yazdım ve bir fırsatını bulunca kendisine verdim. Okudu, “Çok beğendim, bende mi kalsın? “ dedi. Yazıyı geri aldım.
-
Adamla Genç Kızın Hikayesi'nde Hüzünlü Son ….
Ayrılık Mesajı
Saat sabahın 8’i bile olmamış, henüz; yataktan çıkalı 10-15 dakika oluyor. Cep telefonum çalıyor, gözümde gözlüğüm olmadığından kimin aradığını fark edemiyorum ve kulağıma tutup , “efendim” diyorum. Onun sesi, ziyaretime gelmiş, beni bulamayınca şirketin santralından bağlatmış: “Rahatsızım, sizi bekleyemeyeceğim; eve gideceğim” diyor. Saat 9.15’de işyerimdeyim ve masamın üstünde karalama demetinin üstünde ve açıkta şu yazılar duruyordu:
Yazıyı okudum, Aksinya’nın şu sözleri benim de sözlerim oldu:
“Gözlerinden yaşlar boşanırken ağzında ateşten bir yumrunun belirdiğini hissetti: ‘Lanet olsun sana, içime girdin, çıkmamak üzere!’ diye kendi kendine söylendi.” (Şolohov: Durgun Don)
Gülüş, sen benim için yazmadın, ama ben senin için içimden geleni yazıyorum:
“Tek başına” yaşayan, sana karşı şükranla çarpan bir yüreğe tattırdığın mutluluk anından dolayı ( 6 ay insan ömründe bir andır) seni hep hayırla anacağım. Ulu Tanrım Güzel Tanrım Gök Tanrım! O ne uzun, mutlu bir andı. Bir insana böyle bir an yaşam boyu yetmez mi?
Gülüş, güzel kız, “göklerin her zaman açık olsun, sevimli gülümseyişin parlaklığını, mutluluğunu yitirmesin... “
Bu kız beni deli edecek değdim zaman kimse bana inanmamıştı, N’oldu şimdi !
Bu kentten ayrılmak istiyorum artık, ama daha 22 ay var!
Bir romanda, “Durumu düzeltebilecek, gönlümü alabilecek tek bir sözcük olsun bulabilir misin? Hayır. Lanet olsun, elbette hayır!" Döndüm, oradan kaçtım,” sözleri bana uyuyordu…
Not: Basit cümlelerle bir destan yazmaya çalıştım ama Dostoyevski’nin hiçbir hikâyesi kadar derin olmadı. Üstelik, Dostoyevski’nin elinde ne bilgisayar, ne de kameralı cep telefonu vardı. Bunlar olsaydı hikâyelerinde nasıl yer alırdı, romanlarının içeriği nasıl bir değişim gösterirdi? Örneğin, "Öteki Ben"deki çift kişilikli Golyadkin kaç kişilikli olurdu ? ( Yazdıklarıma zaman ayırıp okuma nezaketini gösteren sayın okuyucu: Eğer bu yazdıklarımı okuyup da nasıl bir kişiliğe sahip olduğumu merak edersen, lütfen derin insan Dostoyevski'nin "ÖTEKİ BEN" adlı hikaye kitabını okuyunuz derim. O zaman, " adın Bohun değil, Golyadkin olmalıymış," derdiniz herhalde.
-
Son Gün
Geldi yanıma oturdu, benden bir firmanın adresini istedi. Print edip verdim. O sırada bir adam geldi, onunla ilgilenmek zorunda kaldım. Biraz oturdu, sonra kalkıp gitti. Adresin alt tarafındaki boş kısmı özenli bir şeklide yırtıp ikiye ayırıp kâğıt parçalarını masama bırakmıştı. Bu kağıt parçaları eski günleri, karşılıklı yazıştığımız günleri anımsattı bana. Sabahtan beri dilime dolanan “ Unutursun, unutursun…” şarkısını, -şarkı söylemeyi beceremediğim ve en iyi türkü söyleyebildiğim için- türkü modunda kendi kendime söyleyip duruyordum. Önümdeki karalama kağıtlarına, “ Gün gelir de beni unutursun , “ diye yazdım, yanıt vermesini beklemiyordum. Öğlende Günes’e gittim. Döndüğümde, sabah bıraktığı boş kağıtlardan birine aşağıdaki yazıyı yazmıştı.
Bana olan aşkı sürüyordu, sevindim.
Bir daha göremeyeceğim için HÜZÜNLÜYÜM……
-
Gece yarısı şehre kar yağıyor, açık penceremden seyrediyor ve ben uçsuz bucaksız göklerin sessizliğini dinliyorum. Tüm evrene duyduğum o gizine varılamaz Tanrısal sevgiyle yüreğim eriyor, ses çıkarmaksızın kendimden geçiyorum. Çılgınca dua edemiyorum artık. Eğer aşka sınırlamalar konmuşsa, bu senden gelmiyordur Tanrım, insanlar yapmıştır bunu. Aşkım insanların gözünde suçlu görünüyorsa, sen onun kutsal olduğunu söyle bana. Hayır, genç bir kızı sevmekle günah işlemiş saymıyorum kendimi. ( Andre Gide'nin "Pastoral Senfoni" adlı eserindeki papaz, kör ve yetim bir genç kıza olan aşkını böyle ifade etmişti)
Yüreğimin kendisini söküp atmadıkca bu aşkı çıkaramam oradan; hem neden?