Her zaman saf bir yanım oldu.
Ben kelimelere çok inandığım için;
Başkalarının yalan söyleyebileceğine de bir türlü inanamayanlardanım.
Benim sorunumdur bu.
Bu yüzden hayatım boyunca yalanı tanımakta zorlandım.
ama o çocuk yan hep inanmaya, kandırılmaya, söylenen yalanları yutmaya ve her yalanda biraz daha yaşındna fazla ökmeye, çökertilmeye maruz kalıyor.
biliyorum. yaşadım. her "hoşçakal" ile öğrendimm.
öğrettiler...
şimdi içimdeki çocuk 115 yaşında...
sevdiklerim yüzündne. seviyorum diye yemin edip hep darbe vuranlar yüzünden...
murathan mungan konusundayken hep dilime dolanan bir mısrasını zikredeyim:
sen bilmiyordun sevgilim,
oysa ki;
ben sende bütün aşklarımı temize çektim....
şu yaşından büyük olgunluğun, doğru teşhis ve tesbitlerin var yaa beni fena sarsıyor bıcırık...
demek ki insanın yaşı küçük bile olsa, bir ihtiyarın yüreğinde büyümeyen bir çocuk ta olsa, senin gibi çocuk yaştaki gençlerin yüreğinde de ender rastlansa da piir seviyesine gelmiş olgun bir kişilik olabiliyor...
çok sevindim bu yerinde teşhis, tesbit ve telkinlerine...
allah her zaman yanında olsun, her şey gönlünce olsun inşallah...
konu uzunsa işlerden dolayı okuyamam şu anda ama söz ilk fırsatta okuyacağım...